Ons bezoek aan het gastenhuis van Philippe

Philippe kwam ons al op de parkeerplaats enthousiast tegemoet om ons hartelijk te verwelkomen en hielp ons direct met het dragen van de zware bagage naar binnen. Nadat hij ons buitengewoon comfortabel had geïnstalleerd in onze knusse kamers, stond hij er absoluut op om ons uitgebreid te trakteren op een heerlijk, huisgemaakt diner.

We hadden vooraf al wel eens gehoord dat Philippe "behoorlijk lang" zou zijn, en dat bleek bij aankomst inderdaad bepaald geen overdrijving! Het goede nieuws is echter dat dit indrukwekkende postuur gepaard gaat met een onweerstaanbare charme en een bijzonder gracieuze, zachte en ontspannen manier van doen.

Philippe is een buitengewoon boeiende man: bijzonder geestig en werkelijk áltijd in een opperbest humeur. Als doorgewinterde herbergiers verbaasden Judy en ik ons er oprecht enorm over hoe hij er toch in hemelsnaam in slaagde om vrijwel continu zó vrolijk en onvermoeibaar energiek te blijven. Uiteindelijk realiseerden we ons dat dit simpelweg voor een groot deel te danken is aan zijn uiterst serieuze, strakke en efficiënte organisatie binnen L'Etoile.

Hij rent onophoudelijk rond in zijn vijf verdiepingen tellende gastenhuis: hij stofzuigt moeiteloos, sopt de badkamers grondig schoon, verschoont vliegensvlug álle bedden, draait eindeloos de was, hangt vervolgens alles keurig netjes aan de lange waslijnen buiten te drogen en strijkt terloops ook nog even alle kussenslopen strak!

En ondertussen zingt, fluit en glimlacht hij de hele lange dag ongestoord door, en lijkt hij steeds weer oprecht blij om in de vroege namiddag de volgende stroom nieuwe gasten weer vrolijk te mogen verwelkomen. Op de een of andere onbegrijpelijke, magische manier slaagt hij er zelfs in om daarnaast óók nog eens elke dag zijn eigen, verse brood te bakken, een verrukkelijke, stomende huisgemaakte soep te laten pruttelen én een ongelooflijk, uitgebreid meergangendiner te plannen en bereiden voor werkelijk alle hongerige wandelaars en fietsers die die avond zijn charmante gastenhuis aandoen.

Ons persoonlijke verblijf bij Philippe was buitengewoon warm en uitzonderlijk gastvrij. Hij is volstrekt onpretentieus, heerlijk charmant en uiterst vriendelijk, en hij doet er bovenal letterlijk álles aan om ervoor te zorgen dat iedere bezoeker zich steevast zijn allerbelangrijkste, meest gewaardeerde gast voelt. Tijdens ons verblijf zaten we doorgaans dagelijks met zo'n gezellige vijftien man samen aan de grote tafel. Natuurlijk staken we na afloop van het diner zelf ook eventjes enthousiast de handen uit de mouwen om hem flink te helpen met het afruimen en de snelle afwas in zijn fantastische, sfeervolle keuken, die direct uitkijkt op de ruime, groene tuin.

Zodra dat heerlijke, geurige eten eenmaal op tafel wordt gezet, blijkt taal werkelijk geen enkele barrière meer te vormen. We waren daar voornamelijk omringd door gezellige Belgen en Fransen die onderling uitsluitend Vlaams en Frans spraken, en die door de bank genomen slechts een paar schamele woordjes Engels kenden. Tóch slaagden we er moeiteloos en met enorm veel plezier in om samen veelvuldig te lachen, volop te praten met handen en voeten, en bovenal een unieke, warme kameraadschap te ervaren die je in de hedendaagse, vluchtige Amerikaanse cultuur eigenlijk nog maar bar zelden tegenkomt. We leerden zonder veel moeite elke avond vlotjes de namen van al onze wisselende tafelgenoten kennen, en dankzij die dappere enkelingen die zeer welwillend bereid waren om het gesprek toch maar in het Engels te proberen, kwamen we ontzettend veel leuke details te weten over hun families, hun specifieke banen en hun fascinerende en zo diverse levens.

Ik heb me er eigenlijk mijn hele leven al best een beetje voor geschaamd dat ik zélf helemaal geen enkele vreemde taal spreek, maar nog nóóit in zo'n hevige mate als op het ontnuchterende moment dat ik plots hoorde dat de aanwezige Belgen aan tafel hun uitstekende, vloeiende Engels simpelweg hadden geleerd door vroeger slechts veelvuldig naar Sesamstraat op de televisie te kijken!

Jack en Lisette vormden gedurende ons verblijf een bijzonder intrigerend, ouder koppel; ze spraken weliswaar een piepklein beetje basis-Engels, maar kwamen verder behoorlijk verlegen, ingetogen en heel stil op ons over. Zij komen klaarblijkelijk al vele, vele jaren lang trouw elke zomer opnieuw naar Philippe afgereisd om er in alle rust een hele volle week door te brengen in de pure, weldadige kalmte van L'Etoile. Op een zekere, zonnige dag stelde Philippe ons enthousiast voor om samen met hem een klein ritje te maken naar de wat grotere, nabijgelegen stad Puy-en-Velay om daar gezamenlijk zijn flinke weekboodschappen in te slaan. We accepteerden zijn vriendelijke aanbod direct en met volle overtuiging, waarop hij ons vervolgens terloops en lachend vertelde dat Jack en Lisette evengoed ook mee zouden rijden in zijn bus. We vonden het dan ook een fantastische, unieke kans om dat stille koppel zodoende eens wat dichterbij en aanzienlijk beter te kunnen leren kennen.

De volgende vroege ochtend haastten we ons dan ook met z'n allen de bedden uit om Philippe eerst nog even heel flink en gezamenlijk te helpen met de benodigde dagelijkse schoonmaak en met alle vroege keukenvoorbereidingen voor de komende avondmaaltijd, puur en alleen zodat we daarna zonder enige verdere zorgen of stress tot redelijk laat in de middag ontspannen konden wegblijven. Rond de klok van tien stapten we in opperbeste stemming met z'n allen in zijn grote busje, waarna onze gezellige, kleine winkeltrip richting de grote stad direct van start kon gaan. Na een voor ons gevoel vrij korte, visueel prachtige rit, besloot Philippe verrassend om de bus even kortstondig te parkeren in een adembenemend mooi, karakteristiek en hooggelegen middeleeuws dorpje genaamd Pradelles. We stapten er verrukt uit op de authentieke, ronde kinderkopjes en wandelden stilletjes en vol bewondering tussen de vele, werkelijk perfect onderhouden, eeuwenoude en robuuste stenen huizen, die allemaal keurig strak stonden gerangschikt langs de ronduit smetteloos, uitgestorven en schone, smalle straatjes van het dorp.

Het is ons sowieso in al die dagen meermaals en buitengewoon sterk opgevallen dat er in het weidse, landelijke Frankrijk schijnbaar simpelweg geen vorm van zwerfafval bestaat; werkelijk álle dorpjes waar we doorheen reden lagen er steevast ongekend verzorgd, groen, netjes en vooral in onberispelijke staat bij. We zijn werkelijk helemaal nergens straatrommel, ontsierende, agressieve graffiti of ook maar énige andere, trieste uitingen van gebrek aan respect voor andermans eigendom of armoede tegengekomen.

Later die dag, eenmaal aangekomen in het kleine gehucht Loubaresse, zittend op een riante, zonovergoten buitenveranda van de lokale dorpsbistro met een ronduit spectaculair en peilloos diep uitzicht over de immense, groene vallei, hadden we oprecht, heel even het verheven en machtige gevoel alsof we zó helemaal tot aan het andere einde van de wereld konden turen. De talloze lokale vogels zongen onbezorgd en vrolijk hun lied en fladderden vederlicht en dartel van boomkruin naar boomkruin, zwaar grazende, bruine koeien stonden indrukwekkend kalm en vredig te herkauwen op de helling recht tegenover ons terras, een weelderige, luie en volgevreten kat lag zich intussen weldadig uitgestrekt te zonnen op een warm stenen muurtje net iets onder ons, en het kakelverse, huisgemaakte Franse eten was er zó gigantisch verrukkelijk en zo puur van smaak dat zoiets subliems zich achteraf simpelweg met werkelijk geen enkele pen laat beschrijven.

Philippe onthield zich tijdens het eten heel verstandig en resoluut van het drinken van ook maar één druppel wijn, simpelweg zodat hij ons later die middag weer helemaal veilig, stabiel en in een vlot tempo via de vele steile, verraderlijke smalle bergwegen terug naar huis kon manoeuvreren. Hierdoor konden wij, de overige passagiers, juist wél voor de volle honderd procent en geheel zonder ook maar enige knagende zorgen onbeperkt genieten van al dat fantastische, lekkere eten en de prachtige, goed geselecteerde lokale wijnen die ons door de kroegbaas werden aangeraden. Aan het zonnige tafeltje direct naast ons raakten we bovendien nog heel erg gezellig, en bijzonder ongedwongen, in gesprek met een uiterst vriendelijk en spraakzaam Duits koppel. Zij vertelden ons dat ze vrij kort na hun formele pensioen speciaal vanuit hun drukke, kille vaderland waren geëmigreerd om zich voorgoed te vestigen in een klein, zeer slaperig en uiterst authentiek dorpje, hier niet ver vandaan in de groene en rustige vallei van Loubaresse. Ze voelden zich inmiddels al werkelijk volkomen in de hechte, kleine lokale Franse gemeenschap opgenomen en volledig in hun nieuwe leefomgeving geïntegreerd. Dit specifiek charmante en sfeervolle dorpje, waarvan de rijke oorsprong nog moeiteloos helemaal teruggaat tot diep in de woelige 12e eeuw, is bijzonder liefdevol, uiterst respectvol en prachtig gerestaureerd, en wordt nu overduidelijk uitstekend en door de gezamenlijke dorpsbewoners zelf strak en in een werkelijk schitterende, onberispelijke historische staat onderhouden.

Als feestelijke en bijzonder sfeervolle afsluiter van onze zeer goedgevulde en onvergetelijke dagtrip besloten we op de terugweg bovendien ook nog om kort even de indrukwekkende en zeer imposante "Abdij Notre-Dame des Neiges" te bezoeken, die in alle eenzaamheid bovenop een heuvel is gelegen op een schamele afstand van slechts zo'n krappe 3 kilometer rijden van het station in La Bastide-Puylaurent. We kregen er, als onverwachte bonus, een werkelijk prachtige en sfeervolle rondleiding die ons diep de kloosterkelders inleidde. De gangen waren prachtig koel, stil en donker, en we konden onze ogen dan ook bijna niet geloven toen we plots de gigantische, handgemaakte en massief houten wijnvaten zagen staan die er door de paters zeer secuur werden opgeslagen en bewaard. Het bleek dan ook met absoluut recht de werkelijk perfecte en meest ontspannen, indrukwekkende laatste toeristische halte van onze fantastische, rijke en zeer goedgevulde, mooie tour van die dag te zijn geweest.

"Oma, ik wil nu gewoon eigenlijk nog maar één ding: heel graag en zo snel mogelijk weer helemaal terug naar Philippe; om daar gewoon weer 's ochtends vroeg heerlijk en zorgeloos wakker te mogen worden, de zon op de bergen te zien schijnen, en weer van zijn heerlijke, zachte verse brood te kunnen eten!"

Deze uiterst hartverwarmende, oprechte en zeer spontane woorden werden luidkeels en zonder enige aarzeling uitgesproken door mijn fantastische 12-jarige kleinzoon, Tyler, vrij kort na onze bijzonder veilige thuiskomst en de definitieve terugkeer van wat achteraf gezien ongetwijfeld een werkelijk perfecte en formidabele, ontspannen en onvergetelijke vakantie in het zonovergoten Frankrijk is gebleken. We brachten al onze bijzonder schaarse en kostbare, beschikbare vrije tijd daar steevast en met exceptioneel, aanhoudend en enorm veel plezier uitsluitend en louter door in het vertrouwde, veilige en grote gebouw van L'Etoile, nauw en gezellig samen met onze bijzonder gastvrije, warme en innemende, nieuw gemaakte, uiterst dierbare Franse vriend Philippe Papadimitriou. Natuurlijk was ik vooraf, vlak voor ons vertrek vanuit de vertrouwde Verenigde Staten, toch heus wel best een heel klein beetje gespannen en oprecht onrustig en nerveus geweest over het rigoureuze plan om het te wagen zo'n immense en op papier onvoorspelbare, grote reis en vlucht te ondernemen naar een zo op het eerste oog volslagen onbekende, afgelegen en tamelijk ongerepte plek, helemaal weggestopt in de diepste, geïsoleerde rurale binnenlanden en uitgestrekte bossen van het verre Frankrijk, zeker ook nog eens met de grote extra wetenschap en bijkomende zware, gedeelde reisverantwoordelijkheid voor de constante veiligheid van mijn vaste, erg goede vriendin en tevens zeer nauwe collega-herbergier Judy Jacobs, én niet in de allerlaatste plaats voor het pure, essentiële welzijn en vermaak van mijn erg jonge, actieve en speelse kleinzoon Tyler.

Bovendien had ik het opmerkelijke, en voor een buitenlandse reis toch wel enigszins ongebruikelijke, initiële, vaste besluit en strakke, zelfopgelegde voornemen gemaakt om letterlijk de volle twee en onafgebroken weken van al onze kostbare, schaarse vakantiedagen uiteindelijk zeer bewust en uitsluitend, continu en ongewijzigd op slechts die ene, vaste en centrale verblijfsplek te zullen gaan spenderen en rustig en kalm te zullen doorbrengen. Ik kende die grote, sterke en spontane Philippe destijds in alle oprechtheid natuurlijk immers eigenlijk in de basis nog helemaal niet zo wezenlijk of persoonlijk, en dat logischerwijs volkomen ondanks en los van het ogenschijnlijk simpele feit dat we elkaar daarvoor toch al wel met bijzonder grote, opvallende regelmaat gedurende de afgelopen en verstreken achttien lange maanden (en wellicht zelfs nog wel aanzienlijk langer) bijzonder vaak, inhoudelijk erg gezellig, uitgebreid, openhartig en met zeer veel wederzijds, oprecht enthousiasme via het internet en de internationale e-mail hadden geschreven en in goed en zeer plezierig, wederkerig contact hadden gestaan. Mijn verbaasde familie en erg nauw betrokken, zorgzame vrienden in Amerika en de nabije omgeving dachten dan in eerste instantie aanvankelijk werkelijk en heilig allemaal gezamenlijk dan ook ten stelligste, ongetwijfeld en echt dat ik toen absoluut een volslagen, pure, louter irrationele beslissing had genomen en een gigantisch, irrationeel blind en uiterst onverantwoord risico liep, gewoon door pardoes en als een naïeve, impulsieve vrouw blindelings zomaar een intercontinentale herberguitwisseling te verzinnen, te vertrouwen en in overleg en blind uit te durven en te willen werken en te willen organiseren en daadwerkelijk fysiek tot uitvoering te laten komen met een hen verder en op het oog volslagen wildvreemde, volstrekt onbekende buitenlandse man in het uitgestrekte, Europese Frankrijk.

Oorspronkelijk en overigens was ik bovendien eigenlijk nog heel stellig en concreet en doelbewust van het verstandige plan geweest om na vertrek, rechtstreeks vanuit Oregon, zeer comfortabel en kalm en met een directe, grote en non-stop vlucht vlekkeloos en gemakkelijk naar de luchthaven van de Franse hoofdstad Parijs te vliegen, en om vervolgens vanaf dat handige en erg efficiënte vertrekpunt heel relaxed, simpel en uiterst vlot de razendsnelle en overzichtelijke TGV en de doorgaande sneltrein te zullen pakken om zo onbezorgd en direct, relaxt en zorgeloos, uiterst ontspannen af te zakken en moeiteloos en rustig te arriveren en uit te stappen in het zonnige en zuidelijke Franse kleine station van La Bastide-Puylaurent. Echter, enkele toch zeer bezorgde en ongeruste anderen, sterk bezorgde en erg betrokken mensen dicht om mij heen, hadden uiteindelijk – ongetwijfeld gedreven met louter hun allerbeste, pure bedoelingen – flink en standvastig op mij ingepraat en wisten mij er in extremis ternauwernood succesvol van te overtuigen, te adviseren en effectief over te kunnen en mogen halen om in allerijl ter plekke toch maar gewoon eventjes slim te besluiten om snel, vlotjes en verzekerd een simpele eigen auto ter beschikking en ter plekke af te huren op de internationale aankomstluchthaven... Zij zagen dit vooral als een uiterst slimme, erg veilige en absoluut zeer noodzakelijke voorzorgsmaatregel en snelle "vluchtroute" achter de hand en voor het pure noodgeval dat dit eventueel, in de situatie ter plaatse en als noodmaatregel en reserveplan mocht dat eventueel onverhoopt dan toch achteraf in Frankrijk een keer daadwerkelijk absoluut onmisbaar of nodig zou moeten kunnen zijn en worden. Uiteindelijk en achteraf bekeken bleek tot mijn enorme vreugde echter al die zeer zware, grote voorafgaande moeite, de eventuele geprojecteerde huurangst en die stiekeme extra vluchtroute-zorg en grote achterdocht werkelijk in alle facetten volkomen misplaatst, absoluut compleet voorbarig en totaal en volledig onnodig en overbodig te zijn geweest en te zijn uitgepakt!

Strawberry Mountain Inn B&B, Linda Harrington, Prairie City, Oregon (Kaart)