Onze ontdekking van authentiek Frankrijk

De rit door de vallei, helemaal bergafwaarts naar Pied-de-Borne, beslaat ongeveer tweeëntwintig kilometer. Op deze specifieke dag hadden we met ons drieën simpelweg zin in de warme zon, het verfrissende briesje en het overweldigende, vrije gevoel van een lange afdaling vanaf het hoogplateau, waarbij de weg sierlijk door de diepe, hellende vallei van de rivier de Borne kronkelt. Philippe nam het voortouw en trapte soepel weg vanuit La Bastide-Puylaurent. Zijn lange, ietwat slungelige gestalte leek zijn bescheiden fiets haast te overweldigen. Kathy en ik stapten eveneens op de fiets en volgden in zijn kielzog, terwijl we onze Franse vriend lachend nariepen dat dit vandaag absoluut géén race zou worden; we wilden juist volop genieten van een ontspannen, sfeervolle rit door het weidse platteland van de Cevennen. Dit ging een prachtige dag worden!

Op de een of andere manier wist Philippe zijn gebruikelijke drang om als een bezetene de berg af te racen – om ons vervolgens uren later pas onderaan op te wachten – succesvol te bedwingen. In plaats daarvan bleven we gezellig met z'n drieën hangen bij kabbelende stroompjes, en maakten we een praatje met lokale dorpsbewoners die hun schapen rustig stonden te hoeden nabij oude stenen stallen langs de kant van de weg. We dartelden vrolijk door de fascinerende patronen van het gefilterde licht, dat prachtig door het bladerdak van de overhangende kastanjebossen scheen. Het was exact zo'n dag die je je jaren later nog haarscherp kunt herinneren, en die zich dan in je hoofd opnieuw afspeelt als een nostalgische filmrol.

Hoe onwaarschijnlijk was het eigenlijk dat we ons hier, in het zonnige zuiden van Frankrijk, op zo'n perfecte dag bevonden in het gezelschap van een goede vriend? Een wonderlijke, haast onwaarschijnlijke reeks van gebeurtenissen had ons precies naar deze plek en dit moment geleid. Als we die complexe keten van oorzaak en gevolg zouden kunnen ontrafelen, zou het ongeveer zo klinken: Philippe, die met veel toewijding een pension (een gastenhuis op basis van halfpension) runt in een voormalig, historisch hotel in Zuid-Frankrijk, is in de luxe positie dat hij elk jaar enkele maanden de tijd heeft om de wereld over te reizen. Hij spreekt een aardig woordje Engels – wederom het directe resultaat van andere, eerdere wendingen in zijn leven. En bovenal: hij is dol op onverwachte avonturen en het ontmoeten van nieuwe mensen.

Ruim een jaar eerder had hij het lumineuze plan opgevat om via internet wereldwijd op zoek te gaan naar gastenverblijven die zijn interesse wekten. Hij stuurde naar al deze adressen een enthousiaste e-mail waarin hij een simpele ruil voorstelde: hij zou hen een week komen bezoeken, in ruil voor een week gratis verblijf in zíjn pension. Toen dit unieke voorstel bij ons binnenkwam, accepteerden we het onmiddellijk met open armen. We wisten op dat moment nog nagenoeg niets over hem en keken dan ook best even verrast op toen hij he-le-maal alleen, met slechts een bescheiden reistasje, bij ons in Amerika op de stoep stond. Toch vormde exact dat moment het prille begin van een inmiddels zeer gekoesterde vriendschap. De reeks gebeurtenissen die uiteindelijk zou leiden tot deze lange, zonovergoten rit door de Franse vallei, was op dat moment definitief in gang gezet.

Tijdens een korte rustpauze langs de kant van de weg... een bescheiden hapje eten, een slokje goede wijn en een uiterst ontspannen gesprek. We zaten nog geen uur op de fiets toen er, net om de bocht van de weg, een charmant, klein lokaal café opdoemde. Terwijl we rond een krakkemikkig tafeltje zaten, kwam het gesprek al snel op het fascinerende, eerdere leven van Philippe.

Terwijl we soepel over een lang, uitgestrekt stuk weg gleden en zich een waanzinnig, idyllisch panorama voor mijn ogen ontvouwde, schoot plotseling door mijn hoofd dat het precies dit indrukwekkende landschap was waar de beroemde schrijver Robert Louis Stevenson in 1878 zijn koppige ezel Modestine doorheen leidde voor een lange, zware trektocht. Zijn welbekende boek, Travels with a Donkey in the Cévennes, vormt de treffende weerslag van de bijzondere tijd die hij hier destijds doorbracht.
Langs de weg zien we kleine, gefragmenteerde wijngaarden die zich haast wanhopig lijken vast te klampen aan de steile hellingen hoog boven ons. Kleine, robuuste stenen gehuchtjes met verweerde, terracotta daken liggen vredig en prachtig geïsoleerd op de nabijgelegen, zonovergoten berghellingen. Een imposante abdij, "Notre-Dame des Neiges", helt gevaarlijk over de rand van een steile klif, terwijl een andere majestueus de top van een kleine, groene heuvel bekroont.

In de drukke zomermaanden trekken wandelaars uit heel Frankrijk, België, Duitsland, Nederland en het Verenigd Koninkrijk massaal naar deze ruige regio. Ze doorkruisen de honderden kilometers aan paden in dit wilde terrein, waarbij ze gebruikmaken van een hecht netwerk van 'gîtes' (gastenverblijven) die strategisch, telkens op ongeveer één dag wandelen van elkaar, gesitueerd zijn. De wandelaars arriveren er elke avond net op tijd voor een copieuze, vijf gangen tellende maaltijd, een warme, gezellige avond vol mooie verhalen met medereizigers, en een schoon, comfortabel bed. De volgende ochtend krijgen ze een stevig ontbijt voorgeschoteld, kunnen ze eventueel een vers brood kopen dat door Philippe zélf is gebakken, en trekken ze er vervolgens weer op uit voor een nieuwe, uitdagende dag in de bergen... op weg naar het volgende, wachtende pension dat in de avondschemering voor hen op zal doemen.

Het allermooiste aan deze specifieke fietstocht door de vallei van de Borne is wel dat de hele route vrijwel uitsluitend bergafwaarts gaat. Er hoeft dan ook nauwelijks getrapt te worden; het is slechts een kwestie van ontspannen sturen en af en toe zachtjes bijremmen om de snelheid een beetje te drukken. Persoonlijk heb ik bergopwaarts fietsen altijd al beschouwd als een zwaar overschatte, afmattende activiteit. Ik voelde me die dag dan ook volkomen vrij om voor de volle honderd procent te genieten van de sierlijke, neerwaartse kronkels van de weg.
Het was slechts een kortstondige, voorbijvliegende gedachte – eigenlijk meer een plotseling gevoel van intense waardering voor de prachtige, heldere dag die voor ons lag. Mijn overdenking was simpelweg deze: alles wat er zich tot nu toe in mijn leven heeft afgespeeld, heeft wonderbaarlijk genoeg samengewerkt om mij precies déze dag, op déze Franse weg, te schenken. Samen met de geweldige vrouw met wie ik getrouwd ben, én samen met deze unieke, goede vriend. Er zijn inmiddels al zoveel kruispunten geweest op het lange, winderige pad van mijn leven, en ongetwijfeld óók in de levens van mijn twee metgezellen. Vandaag zijn al die wegen wonderwel samengekomen, hier, op deze ene asfaltsliert richting Pied-de-Borne.

Tijdens onze afdaling glijden er telkens kleine, pittoreske groepjes stenen huizen rustig aan ons voorbij. In deze gehuchten vinden gewone, eenvoudige mensen hun dagelijks levensonderhoud, voeden ze in alle rust hun gezinnen op, en hebben ze geleerd om zich eigenlijk niet al te veel grote vragen te stellen over het absolute 'waarom' van hun bestaan. Ik durf stellig te vermoeden dat hooguit een enkeling van hen ooit de verre, grote reis naar de miljoenenstad Parijs heeft ondernomen. Ze trouwen wanneer de tijd daar is – uiteraard met iemand uit de omgeving die niet álté nauw verwant is – en zetten vervolgens naadloos en rimpelloos het ordelijke, rustige bestaan in de huizen van hun voorouders voort.

Ja, het ritme van het leven zelf neemt eigenlijk de grote en kleine beslissingen voor hen. En voor hen is het leven daardoor wellicht een heel stuk overzichtelijker en makkelijker; er doemen nu eenmaal domweg veel minder lastige kruispunten op op hun levenspad. Voor hen is de lijst met levenskeuzes simpelweg een heel stuk korter dan voor ons.
Het is inmiddels al laat in de namiddag wanneer we eindelijk afdalen naar het kleine stadje aan het rimpelloze water, het officiële eindpunt van onze lange fietstocht. We strekken onze vermoeide benen en nemen plaats rond een zonnig tafeltje van een lokaal café, bestellen wat lekkers te eten, goede wijn en verse, sterke koffie. We voelen bij elkaar onuitgesproken de wederzijdse, grote waardering voor datgene wat we zojuist met elkaar hebben voltooid. We ervaren een diepe, innerlijke tevredenheid en een ongekende kameraadschap. Straks zullen wij, en onze fietsen, weer veilig terugkeren naar het comfortabele gastenhuis van Philippe, genaamd "L'Etoile" (De Ster), in het kleine dorpje La Bastide-Puylaurent. Maar nu, op dit moment, is er alle tijd voor een heerlijk, ontspannen gesprek.

Ik vroeg Philippe nogmaals naar zijn avontuurlijke tijd als jonge man in Amerika. Hij was pas achttien jaar oud toen hij en zijn broer, terwijl ze toen nauwelijks een woord Engels spraken, samen in het vliegtuig naar New York stapten, om vanaf daar al liftend door te reizen naar de westkust van Californië. Ze hadden namelijk vernomen dat er nog altijd goud te vinden was in de Californische rivieren. Ze schraapten letterlijk hun allerlaatste spaargeld bij elkaar voor de dure vliegtickets, en vertrokken vol goede moed.
"Dat was toch echt een ongelooflijk gedurfde en riskante beslissing voor iemand die nog zó jong is," zei ik vol bewondering.
"Maar, Tom, je vergeet nog steeds iets wezenlijks," antwoordde hij zachtjes. "Ik béslis eigenlijk helemaal niets. Het leven kiest vóór mij."
"En wat, Philippe, heeft het leven dan nu, op dit moment, nog voor jou in petto?" vroeg ik nieuwsgierig.
"Eerlijk gezegd weet ik het niet. Het runnen van het pension is me de laatste tijd eigenlijk net iets te... sedentair: ik móét gewoon iets doen waarbij ik me in beweging voel." Philippe staarde even diep peinzend en zwijgend over de uitgestrekte watervlakte van het meer. "Kijk, we zijn allemaal heus wel ergens goed voor, maar wát dat precies is... dat is en blijft altijd het moeilijkste om te achterhalen."

Er zijn inmiddels alweer een flink aantal jaren verstreken sinds die gedenkwaardige, zonnige dag. De slingerende weg vanaf La Bastide-Puylaurent ligt er nog altijd exact zo bij als toen. Maar we hebben in de tussentijd wel degelijk weer nieuwe, andere wegen ontdekt die zich nu voor ons uitstrekken en prachtig kronkelen over verre, vooralsnog volstrekt onbekende horizonnen.
We hebben onlangs overigens nóg meer heerlijke dagen mogen delen met Philippe, toen hij ons twee jaar later weer met een bezoek vereerde in de Amerikaanse Ozarks. Zoals altijd stapt hij tijdens zijn bezoeken vol vuur onze keuken in om een verrukkelijke, typisch Franse maaltijd voor onze eigen gasten en onszelf te bereiden. We voeren vervolgens tot laat in de avond lange, ontspannen gesprekken over diepgaande filosofische onderwerpen, de ware kunst van het leven, en de vaak zo ingewikkelde menselijke conditie. We kanoën stroomafwaarts op de rivier, hakken gezamenlijk bergen brandhout, en plannen vol ambitie onze toekomstige ondernemingen. En, heel erg vaak, laat hij daarbij onverstoorbaar zijn heerlijke, speelse kant zien.
— Geschreven door Tom Corey

Uit: "A High Sunny Place" (Een Hoge, Zonnige Plaats). Het boek kan eenvoudig worden verkregen via de volgende webpagina: https://www.lulu.com/spotlight/rockeddy