Ucluelet en Tofino Het einde van de wereld

We arriveren op Vancouver Island met de veerboot van Horseshoe Bay naar Nanaimo, precies een dag eerder dan onze volgende afspraak. We zetten direct koers naar Tofino, een klein, afgelegen havenstadje op ongeveer 40 kilometer ten noorden van Ucluelet. De rit over het eiland neemt beduidend meer tijd in beslag dan we aanvankelijk hadden verwacht, vooral omdat de weg flink kronkelt en het terrein erg ruw is. Dit is met recht een doodlopende weg: hierna is er enkel nog de uitgestrekte Stille Oceaan, die helemaal doorloopt tot aan China. De lange route doorsnijdt een adembenemend oerbos vol reusachtige naaldbomen, dat hier heel toepasselijk het 'Rain Forest' wordt genoemd.

MacMillan Provincial Park (Cathedral Grove)
Dit schitterende, mysterieuze bosgebied ligt diep in het hart van Vancouver Island, precies tussen Parksville en Port Alberni in. Het MacMillan Park, officieel opgericht in 1947, is een van de zeldzame restanten van het uitgestrekte, gematigde regenwoud dat meer dan duizend jaar geleden nog vrijwel het hele eiland bedekte. De oudste douglassparren die hier fier en onwrikbaar overeind staan, hebben de indrukwekkende leeftijd van liefst 500 jaar bereikt.

Iets verderop de route, richting Port Alberni, stuiten we midden in de donkere bossen op een oeroude zagerij, die tegenwoordig nog maar op een heel laag pitje lijkt te draaien. De verouderde, trage machines worden onvermoeibaar aangedreven door een klassieke houten watermolen. In de kille, smalle houten waterkanalen zien we plotseling indrukwekkende, grote zalmen moedig en met veel kracht tegen de sterke stroom in zwemmen. Het landschap om ons heen transformeert langzaam van stille meren naar diepe, donkere fjorden, om uiteindelijk voorgoed over te gaan in de open zee en de wijde wereld.

Hier in Tofino is blijkbaar ooit een verdwaalde Duitser neergestreken, die nu in zijn eentje een knus hotel-restaurant bestiert. Het interieur ademt een wat oubollige, zware sfeer en vrolijke countrymuziek schalt continu door de grote eetzaal. "Bevalt het jullie? Dit is pas échte muziek!" roept hij ons luidkeels toe. Het aanstekelijke ritme van de traditionele country, gecombineerd met zijn zeer zware accent, doet ons echter stiekem meer denken aan een sfeervolle bierwals ergens in hartje München. Een royale portie verse fish and chips, weggespoeld met een uitstekend glas rode wijn, en we voelen ons weer helemaal opgeladen. Het is absoluut een origineel en markant figuur: hij lijkt zijn vaderland voor geen meter te missen en runt zijn geïsoleerde zaak compleet op zíjn manier, of dat nu naar ieders wens is of niet. De aangeboden kamers zijn basic, perfect schoon en heel betaalbaar. Het ontbijt, dat officieel altijd tussen 08:00 en 11:00 uur gereserveerd zou worden, is in de praktijk echter allang afgeschaft. "Gesloten! Pas om 14:00 uur gaan we weer open!" snauwt de herbergier goedmoedig met zijn onvervalste Duitse accent, en dat terwijl de goede man hier toch echt al zo'n 40 jaar woont en werkt.

De charmante, bedrijvige haven van dit kleine stadje fungeert als het absolute kloppende hart en bevoorradingscentrum voor zowel de lokale inheemse bevolking als de vele creatieve zonderlingen die op de afgelegen omliggende eilandjes wonen. Ze slaan hier massaal brandstof in voor hun vissersbootjes en verse proviand voor zichzelf, om vervolgens in een oogwenk weer zwijgend achter de verre horizon te verdwijnen. Daarnaast wemelt het hier letterlijk van de kleine, luidruchtige watervliegtuigjes, die dankzij hun ongekende wendbaarheid met het grootste gemak zowat overal in de baai lijken te kunnen landen.

De algemene sfeer is hier buitengewoon gemoedelijk en de lokale mensen zijn opvallend relaxed. Twee jongeren die even verderop op de steiger heel geconcentreerd de buitenboordmotor van hun gammele bootje staan te repareren, lijken volledig in hun eigen, onverstoorbare wereld verzonken. Hun kleine, bijzonder vrolijke bastaardhondje voelt zich overduidelijk perfect in zijn element en springt onvermoeibaar en kwispelend heen en weer tussen de houten pier en de zachtjes dobberende boot.

Een bescheiden, verweerd houten bord aan de rechterkant van de onverharde weg richting Ucluelet wijst ons op een prachtig, verborgen uitzichtpunt. Vanaf hier turen we dwars door het weelderige 'Rain Forest' rechtstreeks naar de uitgestrekte watermassa van de oceaan. De vochtige, dichte jungle, vol robuuste en ronduit indrukwekkende boomstammen, strekt zich vanaf dit punt nog zo'n twee zware kilometers uit voordat het massieve bos heel abrupt en theatraal plaatsmaakt voor de kolkende open zee.

Twee ogenschijnlijk zeer vastberaden, fitte wandelaars, perfect uitgerust met stevige wandelschoenen en compacte rugzakken, slaan resoluut een smal, overwoekerd paadje in dat diep het mysterieuze oerbos in kronkelt. We besluiten heel spontaan om hun vlotte wandeltempo als richtlijn te nemen en volgen hen – weliswaar op gepaste afstand. Het pad wordt alarmerend snel verraderlijk en bijzonder steil: we moeten flink klauteren over gladde, kronkelende boomwortels en ploegen onszelf een weg door diepe, met modder overstroomde kuilen. De intensiteit van de tocht doet me verrassend genoeg heel sterk denken aan de ruige, onvergeeflijke wandelpaden op het eiland La Réunion. Het is continu een intensieve kwestie van klimmen, dalen en bovenal verdraaid goed uitkijken waar je exact je voeten neerzet. Het allermeest vermoeiende van de hele tocht is wellicht het constante, geforceerde zoeken naar balans en de aanhoudende tempowisselingen die de ruwe natuur hier simpelweg van je eist. Dit oerbos is nog altijd écht puur en schitterend ongerept. Gelukkig staat de gevaarlijke route opvallend goed aangegeven en blijft het wonderwel droog. Na een behoorlijke, haast slopende fysieke uitputtingsslag doemt er, haast als bij een wonderlijke toverslag, plotseling een prachtig, verlaten fijn zandstrand op, waar de zilte en krachtige zeelucht onze vermoeide longen heerlijk en verkwikkend vult.

Dit verlaten zandstrand moet ongetwijfeld in het verleden de exacte plek zijn geweest waar vroegere expeditieschepen en ontdekkingsreizigers noodgedwongen voor anker gingen. Met zwaarbeladen en wankele sloepen werden taaie mannen, wapens en zware expeditiebepakking behoedzaam aan wal gebracht, alvorens ze de overweldigende en volstrekt meedogenloze Canadese natuurkrachten landinwaarts moesten trotseren. We voelen heel sterk dat we ons hier letterlijk aan het begin én direct aan het absolute, onontgonnen einde van de beschaafde wereld bevinden.

Tijdens onze lange, zware klim terug naar de bewoonde wereld zit er plots een prachtige, felblauw met gitzwarte vogel volkomen roerloos op een dikke tak naar ons gezwoeg te staren. Hij lijkt zich ten volle bewust van zijn eigen uitzonderlijke schoonheid en poseert opzichtig en bijna ijdel voor de lens van de camera.

Tussen het zware, rauwe pioniersavontuur en het inmiddels meer geijkte, comfortabele toerisme in, ben ik wellicht mijn hele leven al stiekem op zoek naar een geheel eigen, onontdekte derde dimensie. Het charmante havenplaatsje Ucluelet lijkt qua karakter, sfeer en architectuur enorm sterk op Tofino, maar is beduidend groter van opzet. De pittoreske, gekleurde houten huizen staan er keurig in het gelid langs het kalme water, enorm stevig en solide gebouwd op robuuste palen. Van een afstandje hebben de woningen nog het meest weg van uit de kluiten gewassen, traditionele houten vissershutten, ruimschoots voorzien van brede balkons die een volstrekt adembenemend, vrij uitzicht bieden over de stille zeearm. Grote en stevige houten trappen leiden je vanaf de veranda's direct en veilig naar de dobberende drijvende steigers onder je. Het vormt de werkelijk perfecte plek voor een eindeloze, ontspannen wandeling, en een geweldige, authentieke maritieme sfeer is hier dan ook ten volle gegarandeerd.

Helemaal aan het uiterste, winderige uiteinde van de allerlangste houten steiger ligt de Zeal stevig aangemeerd. Dit is een uiterst stoere en bijzonder fraai ogende, stalen vissersboot, met de voltallige, hardwerkende bemanning aan boord. Eenmaal dichtbij gekomen en poolshoogte nemend, merk ik dat de mannen erg druk en geconcentreerd in de weer zijn met het broodnodige onderhoud aan hun schip. Mijn welgemeende en spontane aanbod om direct even een helpende hand toe te steken en samen met hen de zware, logge beschermende stootbanden tussen de imposante scheepsromp en de krakende houten steiger weer stevig en veilig op hun plek te sjorren, wordt dan ook met een bijzonder brede en dankbare grijns door de mannen aanvaard.

Kapitein Jim, een uiterst joviale en opvallend ongecompliceerde en directe man, nodigt me vervolgens vrijwel onmiddellijk en met veel enthousiasme uit om aan boord te stappen. Hij stelt me vrolijk en luidruchtig voor aan zijn zéér diverse bemanning. Eén van de bemanningsleden is druk in de weer en diep geconcentreerd bezig met het grondige onderhoud van de zware en vettige scheepsmachines, twee anderen zijn de bescheiden en krap bemeten scheepskeuken flink en vakkundig aan het renoveren, en een vierde scheepsmaat staat, gehuld in een knalgele, stugge regenjas, peinzend en leunend tegen een wand een stomende kom hete soep naar binnen te werken. Jim stelt ze met merkbare trots stuk voor stuk aan mij voor: we hebben James, de stugge, zwijgzame maar vakkundige monteur die helemaal afkomstig is uit de verre Northwest Territories; Dwain, een geharde, doorgewinterde beroepsvisser met handen als kolenschoppen; Dave, de altijd uiterst verantwoordelijke en secure hoofdmachinist; en tot slot Darren, in de groep beter en liefkozend bekend onder zijn alias 'Whity', die hier aan boord vrijwillig optreedt als zeer gewaardeerde gelegenheidskok, maar in het dagelijks leven op het droge eigenlijk een zeer succesvol en gerespecteerd advocaat is én bovendien, heel toevallig, de zoon is van de grote baas en eigenaar van de machtige Zeal. Omdat het weer vandaag simpelweg veel te onstuimig, grijs en wild is en er tot overmaat van ramp gisteren zelfs een venijnige kleine tornado vlakbij de kustlijn schampte, blijft het grote schip wijselijk en zeer veilig en vast aan de kade liggen. De geharde mannen benutten deze onverwachte, extra en welkome vrije uurtjes uitermate slim om de hele boot weer helemaal spik en span en zeewaardig te maken.

De gehele heersende dynamiek, kameraadschap en werkethiek hier aan boord doen me opvallend veel en sterk denken aan het vertrouwde, harde en bevredigende leven in mijn eigen gastenhuis L'Etoile; ook daar is er letterlijk van vroeg tot laat in de avond werkelijk nooit ook maar één moment gebrek aan zwaar werk, en de altijd weer spannende en onzekere naderende start van een gloednieuw, druk toeristenseizoen in de lente voelt eerlijk gezegd altijd weer een heel klein beetje alsof we vol goede moed en verwachtingen gezamenlijk weer koers zetten naar de onmetelijke open zee. In gedachten heb ik de structuur van L'Etoile eigenlijk altijd al stiekem willen en durven vergelijken met een groot, zwaarbeladen vrachtschip: de hete, vaak onzichtbare stookruimte in de kelders is mijn ronkende machinekamer, het brede en ruime balkon voelt alsof ik er hoog en droog over de reling van het bovendek over de woelige zee tuur, en mijn zeer diverse, internationale en wisselende gasten aan de dinertafels brengen simpelweg in alle geuren en kleuren de hele weidse wereld rechtstreeks naar mij toe, aan mijn deur. Er staat uiteraard en vanzelfsprekend altijd ook een wakkere, verantwoordelijke kapitein ferm aan het roer, en net als ergens midden op de grote, onvergeeflijke en diepe zee ligt te allen tijde ontegenzeggelijk het gevaar dat het schip door pech onverhoopt en dramatisch zinkt altijd stil en genadeloos op de loer, ergens onzichtbaar in het donkere water.

Met heel zichtbare en volkomen terechte trots leidt kapitein Jim me ontspannen rond over zijn zeer indrukwekkende, efficiënte schip. Hij toont me de opvallend smalle en functionele slaapkooien, de compacte, glimmende kombuis, de krappe en lage gangpaden waar je je doorheen moet wringen, het enorme en ijskoude, sterk gekoelde ruim waar straks de grote hoeveelheden versgevangen vis en de zware ijsblokken keurig in opgeslagen en bewaard zullen worden, de oorverdovend brullende en trillende machinekamer, het uitgestrekte open achterdek dat bezaaid ligt met honderden meters aan loodzware visnetten en touwen, en tot slot als letterlijk en figuurlijk hoogtepunt de uiterst indrukwekkende, panoramische stuurhut. Deze cabine blinkt enorm uit en straalt karakter uit door de aanwezigheid van een majestueus, schitterend en onvervalst authentiek houten roer en een breed scala aan blinkend opgepoetste koperen thermometers, meters en barometers in alle mogelijke, klassieke soorten en maten. Een hypermodern, lichtgevend en opvallend groot computerscherm dat in directe en vlekkeloze verbinding staat met krachtige satellieten voor ononderbroken GPS en razendsnel internet, stelt de ervaren stuurman heel vernuftig in staat om niet alleen feilloos en op de centimeter nauwkeurig zijn actuele, absolute positie op zee te bepalen, maar ook voortdurend en live de almaar snel fluctuerende, dagelijkse marktprijzen van de gevangen vis in de peiling en nauwlettend in de gaten te houden. "Het is werkelijk een prachtig, rauw en vooral eerlijk beroep, en als je het goed aanpakt kun je er absoluut een hele dikke en uitstekende boterham mee verdienen," glundert de brede Jim zeer tevreden, terwijl hij zich na de rondleiding zichtbaar voldaan, met een grote zucht en bijzonder comfortabel in zijn grote, dikke, leren kapiteinsstoel achter het stuurwiel nestelt.

Buiten blijft het weer intussen onverminderd guur, kil en zeer troosteloos en de zware, logge stalen boot schommelt constant traag maar uiterst gestaag mee op de onstuimige, verraderlijke deining van de haven. Sterker nog, de striemende, koude regen en de gierende, snijdende wind zijn in de tussentijd merkbaar en voelbaar enkel maar in enorme hevigheid toegenomen. Binnen, goed verscholen en veilig in de kleine, verlichte eetruimte die vrijwel naadloos overloopt in de bedrijvige kombuis, is het daarentegen ongekend knus, bijzonder warm en zeer gezellig. We genieten ontspannen en kletsend met z'n allen van een ijskoud, verfrissend biertje bij de weldadige, zachte warmte van de ononderbroken ronkende, loeiende kachel, terwijl de trotse en vrolijke gelegenheidskok ons allemaal breed lachend en bijzonder liefdevol trakteert op een royale stapel en gigantische hoeveelheid uitstekende, zeer rijkelijk en zwaar goedgevulde, verse broodjes en sandwiches.

Net voordat Dave, de onvermoeibare en stille hoofdmachinist, weer met lichte tegenzin maar zichtbaar zeer geconcentreerd in de onpeilbare, diepe buik van zijn lawaaierige machinekamer verdwijnt om aan de slag te gaan, laat ik de groep nieuwsgierige mannen op het lichtgevende schermpje van mijn kleine camera nog razendsnel een paar digitale, kleurrijke foto's van mijn eigen dierbare thuisregio in Frankrijk zien. Hier, diep weggestopt aan boord van een zwaar deinend vissersschip in het rauwe, donkere en afgelegen British Columbia, lijken de heldere, lichtgroene en vredige hellingen van de uitgestrekte Cevennen en de stokoude, smalle middeleeuwse stenen pareltjes, zoals bijvoorbeeld het slaperige bergdorpje La Garde-Guérin, opeens afkomstig uit een heel ander, onbekend en onbegrijpelijk zonnig en warm universum. De getoonde zonnige beelden maken overduidelijk en zeer zichtbaar grote indruk op de ruwe en geharde zeelui, die zo heel even, in alle rust, heerlijk verlangend kunnen wegdromen naar de warme, Europese zon en de Franse rust. Mijn vertelde en uitgelegde jaarlijkse werkritme van precies vijf volle en bijzonder intensieve werkmaanden, in perfecte combinatie met en steevast afgewisseld door maar liefst zeven volle, ongebonden en absolute reis- en vrije maanden in de donkere winter en het kille vroege voorjaar, klinkt de aandachtige en avontuurlijke kapitein bovendien als absolute, verleidelijke en waanzinnige muziek in de oren. We wisselen voor ons vertrek hartelijk en lachend onze bedrukte visitekaartjes uit en nemen op de kade uitgebreid en vriendschappelijk afscheid met een stevige, gemeende en onvergetelijke handdruk. We hebben zojuist geproefd van een vorm van pure, onvervalste en belangeloze gastvrijheid die je vandaag de dag in onze drukke maatschappij helaas nog maar zeer, zeer zelden echt tegenkomt. Als gepassioneerd herbergier prent ik deze prachtig spontane, volstrekt onverwachte en uiterst waardevolle en unieke levensles maar al te goed in de rest van mijn werkende leven stevig in mijn geheugen.

Ucluelet en Tofino, Vancouver Island, British Columbia, Canada - Kaart