Flying L Ranch Boeren, jagers, hippies en goudzoekers
Vanaf Prairie City is het ongeveer vier uur rijden naar de uitgestrekte Columbia River en de grens tussen Oregon en de staat Washington. Ik volg Highway 26, die soepel met de loop van de John Day River meeslingert tot aan Daysville, waarna Highway 19 de route overneemt tot in Condon.
Via het idyllische gehucht "Service Creek", waar Jana en Rich Zwicker vol overgave hun B&B, winkeltje én raftverhuur "Service Creek Stage Stop" bestieren, klim ik naar de uitgestrekte hoogvlaktes. Hier steken gigantische windmolens fier af tegen de hemel, alvorens ik de afdaling inzet naar Wasco en Biggs.
Er hangt een droge, frisse kou in de lucht, en de majestueuze windturbines draaien op volle toeren. Elektriciteit is hier opvallend goedkoop; het wordt rijkelijk en duurzaam opgewekt door een ideale combinatie van grote stuwdammen en milieuvriendelijke, groene technologie.
Na de imposante rivier te zijn overgestoken bij The Dalles – waar het water op dat punt wel een kilometer breed is, en zelfs een volle mijl bij de monding in de Stille Oceaan – vervolg ik mijn weg over Highway 14. Deze route voert me langs de stadjes Lyle, Bingen en White Salmon. Dit vormt tevens mijn laatste stop in de 'moderne beschaving', voordat ik noordwaarts afbuig via Highway 141, richting Trout Lake, BZ Corner en Glenwood, om zo diep door te dringen in valleien die nog volkomen ongerept zijn.
Een zacht glooiend plateau onthult zich voor me, met aan de verre horizon de besneeuwde, schilderachtige toppen van Mount Adams (12.276 voet, zo'n 4000 meter). Her en der verspreid in dit weidse landschap liggen boerderijen, ranches, trailers en houten chalets. Plotseling weerklinken er twee opeenvolgende geweerschoten; een luidruchtige herinnering dat het jachtseizoen inmiddels is geopend. Amerikanen zijn hier overigens verzot op zogeheten "ATV's" (All-Terrain Vehicles, in Frankrijk beter bekend als quads). Met deze wendbare voertuigen drijven ze moeiteloos hun vee bijeen of trekken ze onbegaanbare jachtpaden in. Zodra de eerste sneeuw begint te vallen, worden deze direct en net zo makkelijk ingeruild voor snelle sneeuwscooters.
Glenwood is een klein, haast half verlaten dorpje. Toch vind je er nog altijd twee levendige cafés/bars/restaurants, een benzinestation, een onmisbare lokale kruidenier, een uiterst charmant postkantoortje dat absoluut een bezoek waard is, en een bescheiden schooltje met slechts een handjevol leerlingen. Enkele gigantische naaldbomen (imposante redwoods en sequoia's) torenen hoog uit boven de houten woningen, waarvan er sommige helaas zichtbaar vervallen en verlaten zijn. De winter in Glenwood is lang en hard; de sneeuw blijft hier gerust maandenlang liggen. Of, zoals een oud inheems spreekwoord het hier zo treffend verwoordt: "Als de blanke man veel hout naar binnen sleept, wordt het gegarandeerd een strenge winter!"
Op ongeveer anderhalve kilometer afstand, aan de rechterkant van de weg, doemt "Flying L Ranch" op: een sfeervolle 'Country Inn Bed & Breakfast', gerund door Jeff Berend en Jacquie Perry.
Sinds ze zich hier zes jaar geleden vestigden, verwelkomen ze met open armen groepen wandelaars, rustzoekende koppels en zakelijke seminars. Het merendeel van hun gasten is afkomstig uit het nabijgelegen Portland (op zo'n twee uur rijden). Er komen slechts weinig Fransen, maar wel af en toe wat reizigers uit Japan, Australië, Engeland en Canada.
De Ranch is gelegen op een uitgestrekt domein van 80 hectare en telt in totaal negen houten chalets. In het imposante hoofdgebouw bevindt zich de royale, gemeenschappelijke woonkamer met een knusse open haard en een werkelijk schitterende oude piano. De akoestiek van de piano is prachtig en de aanslag is ronduit perfect voor mijn muzikale stijl; het produceert een warm, vol geluid waardoor ik urenlang met enorm veel plezier blijf spelen.
De woonkamer is ruim en heerlijk comfortabel. Brede ramen bieden niet alleen een spectaculair panoramisch uitzicht op Mount Adams, maar je kunt er ook in alle rust kijken naar de waakhonden die heerlijk liggen te zonnebaden in het gras.
Na een uitgebreid, krachtig ontbijt (vers sinaasappelsap, knapperig notenbrood, verse fruitsalade, lichtgebakken nieuwe aardappeltjes, romig roerei en stevige koffie) neemt Jeff me mee de dichte bossen in. Samen met zijn trouwe hond Bill en de grote, ratelende tractor gaan we brandhout hakken.
Jeff is van plan om in mei een tegenbezoek te brengen aan La Bastide-Puylaurent en is nu al ijverig bezig om zich enkele Franse woordjes eigen te maken. Makkelijk gaat dat echter niet; het klinkt regelmatig alsof hij een hete aardappel in zijn mond heeft, vooral wanneer hij die beruchte Franse "r" moet uitspreken... Ach, "assis" voor de hond, of zinnen als "je ne parlai pas français", "bon" of "bien"... Ik ken de exacte regels en nuances soms zélf niet eens; Frans is nu eenmaal een ongelooflijk complexe taal. Maar Jeff is enorm volhardend en vastberaden om in Frankrijk een uiterst positief beeld van de Amerikaan neer te zetten.
In elke chalet knettert een sfeervolle houtkachel, slim aangevuld met een kleine, zeer efficiënte en geruisloze elektrische radiator. Al het benodigde brandhout komt rechtstreeks van hun eigen landgoed, maar dat is een bijzonder zwaar, fysiek en tijdrovend karwei. Bomen kappen, schoonmaken, in blokken kloven, verzamelen, stapelen en maandenlang laten drogen... Je kunt je bestede arbeidsuren waarschijnlijk beter maar niet al te nauwkeurig bijhouden. Maar goed, de omgeving is hier zó adembenemend mooi dat je eigenlijk met het grootste plezier de hele dag buiten in de frisse lucht bent.
Jacquie is net weer opgeladen teruggekomen uit Mexico, waar ze een weekje naartoe was getrokken om even volledig af te schakelen van haar uiterst actieve leven. Ze is helemaal in topvorm en bruist weer van de frisse, nieuwe zakelijke ideeën. Haar absolute specialiteit en passie is het vlekkeloos organiseren en hosten van werkgroepen en seminars. Ze beschikt over een immens netwerk in en rondom Portland. Ze is een ontzettend boeiende, warme vrouw die het hart absoluut op de juiste plaats heeft; ze onthaalt me alsof ik een lang verloren, dierbaar familielid ben. Jacquie bezit exact dat natuurlijke, bredere overzicht dat succesvolle managers zo typeert. Ik ben dan ook buitengewoon benieuwd wat ze komende mei van L'Etoile zal vinden!
Voor de echt grote boodschappen moet je de bergen afdalen richting de Columbia River, naar White Salmon aan de kant van Washington State, of – nog beter – naar Hood River aan de zuidelijke oever. In Oregon word je nog steeds met een ouderwetse, vriendelijke glimlach bediend bij het benzinestation, terwijl je in Washington verplicht zelf de slang ter hand moet nemen. Hood River is aanzienlijk groter dan White Salmon en Bingen bij elkaar. Om daar te komen, steken we een indrukwekkende tolbrug over (de overtocht kost 75 cent, of slechts 65 cent als je slim vooraf wat kortingsbonnen hebt aangeschaft).
Hier in het stadje is werkelijk álles te krijgen voor de diverse, gemêleerde bevolking: boeren, ranchers, fanatieke jagers, leden van lokale hippiegemeenschappen en hedendaagse goudzoekers. Het zijn allemaal mensen die zich bewust hebben teruggetrokken in deze uitgestrekte bossen, afgelegen valleien of knus langs de oevers van de kabbelende "creeks". Alleen al hun stoere, rauwe uiterlijk spreekt absolute boekdelen; mannen met enorme, wilde baarden, grove legerkisten, en grote, vervaarlijk ogende pick-up trucks die geel zijn aangeslagen door het fijne, droge stof van de onverharde paden. In de open laadbak zitten steevast een paar blije, hijgende honden geduldig te waken over de zojuist ingeslagen proviand.
De Amerikaanse pioniers van de oorspronkelijke hippiegeneratie zijn inmiddels natuurlijk ver in de vijftig, maar ze hebben nog steeds feilloos die relaxte, nonchalante "Neil Young"-uitstraling behouden. Ze trekken niet meer zo rusteloos de wereld rond als in hun jonge jaren, maar ontmoeten elkaar nu vooral bij elkaar thuis, als gezellige bevriende stellen, om samen thee te drinken of samen te dineren. De een verbouwt vol passie zijn eigen biologische druiven, terwijl de ander zich toelegt op het stoken van huisgemaakte wijn of het brouwen van een sterk lokaal aperitief. Er wordt volop gefilosofeerd over de grillen van de huidige regeringspolitiek, maar even later bespreken we net zo vurig het heerlijke, verse recept van de verrukkelijke kersenclafoutis die Elisabeth speciaal voor ons had gebakken.
En wat denkt onze Franse vriend eigenlijk van de soms wat complexe, typisch Amerikaanse houding ten opzichte van de wereld? Mijn diplomatieke antwoord luidt kort maar krachtig: "No much idea..." (Niet echt een idee...). Wellicht is subtiele diplomatie tegenwoordig simpelweg niet langer het exclusieve, elitaire monopolie van "hoogopgeleide en gediplomeerde diplomaten". Deze spontane, warme uitwisselingen tussen herbergiers onderling vormen immers een prachtige, informele manier om verrijkende ideeën te delen, elkaar beter te leren waarderen, wederzijds respect te kweken en – waarom ook niet – een hechter en sterker partnerschap te smeden tussen totaal verschillende volkeren en culturen.
Flying L Ranch in Glenwood, Trout Lake, Mt Adams, Washington, USA - Kaart 
