Riverside House De cowboys van het Wilde Westen

Zittend in de gigantische vrachtwagen van Alan, met achterin tien kalveren, zijn we onderweg naar een voor mij onbekende bestemming. Gelukkig ben ik in uitstekend gezelschap: Alan weet precies waar hij naartoe gaat en verstaat zijn vak als doorgewinterde "rancher" als geen ander.

Als trotse eigenaar van 2000 acres land en pachter van nog eens 10.000 acres, beheert hij met ogenschijnlijk speels gemak een enorme kudde van 1000 runderen en 8 paarden. Hij runt de ranch bloedserieus, maar heeft altijd een warme glimlach op zijn gezicht. Zijn zoon Jim – een bijzonder sympathieke en ijzersterke jongeman – helpt hem trouw en bestuurt de andere grote vrachtwagen, waar met gemak zo'n 50 runderen in passen.

Na drie licht besneeuwde bergtoppen te hebben gepasseerd, komen we aan in het historische gebied van de oude goud- en zilvermijnen. We rijden langs enkele kleine dorpjes, zoals "Ironside" aan Highway 26, maar zien vooral veel verlaten huizen, wat een bijzondere, ruwe charme aan onze reis toevoegt.

Alan toont een brede interesse in werkelijk van alles. Terwijl hij geconcentreerd stuurt, vertelt hij me hoe zijn vader in de jaren veertig samen met zijn schoonzus een "placer mining"-concessie (een stuk goudzoekersgrond gepacht van de staat) in Colombia beheerde. Hij heeft er niet direct een immens fortuin vergaard, maar tijdens het wegspoelen van de aarde met zware hydraulische waterkanonnen – geholpen door een honderdtal arbeiders – ontdekte hij wél een aanzienlijke schat aan zeldzame, eeuwenoude inheemse munten en voorwerpen.

Deze unieke schat bestond voornamelijk uit oorbellen, neusringen en andere verfijnde sieraden, veelal gesmeed uit puur goud. De familie Jacobs wist deze kostbaarheden destijds letterlijk onder hun jas de grens over te smokkelen. Tegenwoordig liggen ze veilig opgeborgen in een kluis en vormen ze een trots en tastbaar stukje familie-erfgoed.

Na ruim een uur rijden komen we aan in een brede, uitgestrekte vallei. Aan onze rechterzijde doemt een reeks stevige houten omheiningen op, waar reeds zo'n 250 kalveren onrustig staan te wachten.

Zodra de gele vrachtwagen – met het logo "Riverside Ranch" trots op de zijkant – in positie is gemanoeuvreerd, begint het uitladen. Dat gaat gepaard met een oorverdovend en galmend kabaal van tientallen kletterende hoeven op de zware metalen vloerplaten. Vervolgens worden de kalveren in groepjes van vier door een smalle gang gedreven. Daar wacht hen een vernuftig, handmatig bediend apparaat waarin het kalf even stevig wordt vastgezet, om razendsnel twee inentingen in de nek en een flinke dosis vloeistof in elk neusgat toegediend te krijgen.

De temperatuur is inmiddels behoorlijk gedaald. Na een uur lang in de koude wind naast de omheining te hebben gestaan, zoek ik – ondanks het gezellige gezelschap – toch maar even de warme cabine van Alans truck op. Een snelle draai aan de contactsleutel en de lokale radio schalt onmiddellijk typische countrymuziek uit de speakers. Het mag duidelijk zijn: ik ben ver, heel ver verwijderd van Frankrijk en La Bastide-Puylaurent.

Op de lange terugweg rijd ik mee in de imposante vrachtwagen van Jim, terwijl Alan ons op zo'n 200 meter afstand volgt. De duisternis begint snel in te vallen en we kunnen nog maar net op het nippertje een groot hert ontwijken dat plotseling de besneeuwde weg wil oversteken. Het interieur van Jims cabine is absoluut een bezienswaardigheid: ontzettend rauw en rustiek, met keiharde stoelen, een stoere zoeklichthendel linksboven het portier, maar liefst 15 versnellingen, 2 zware motorremmen, een geavanceerde CB-radio (bakkie) en, als klap op de vuurpijl, een oorverdovende luchthoorn.

Jim is al een kleine tien jaar vrachtwagenchauffeur. Wanneer de vrachtwagen ruim voor ons ons via kanaal 19 oproept over de bakkie, komt het gesprek onmiddellijk goed op gang. De chauffeur blijkt helemaal uit Californië te komen om een lading hout op te halen bij de zagerij in Prairie City en maakt zich hoorbaar zorgen over de gladde, verraderlijke wegen. "Die jongen zit vast nog niet zo lang in het vak," grinnikt Jim, die werkelijk elke bocht in deze ruwe streek blindelings kent.

De bewuste chauffeur moet wachten tot morgenochtend om zijn lading in ontvangst te nemen. Tot die tijd zal hij noodgedwongen in de krappe slaapcabine achter zijn stoelen moeten overnachten, met de zware motor stationair draaiend om nog wat broodnodige warmte te genereren tegen de alsmaar strenger wordende kou.

Je proeft in hun radiogesprek onmiskenbaar de onderlinge kameraadschap en de drang van deze eenzame ridders van de weg om domweg even met elkaar te kletsen. Het voelt bijna als de stoere cowboys van weleer die 's avonds rond een knisperend kampvuur beleefd een sterk verhaal opdisten of informeerden naar gemeenschappelijke bekenden.

Elk jaar in december vindt in het bruisende Las Vegas, Nevada, de ultieme bijeenkomst plaats: het befaamde rodeokampioenschap (waar ik stiekem hoop ooit nog eens bij te kunnen zijn). Alan, Jim en Justin nemen hier met groot enthousiasme actief deel aan de wedstrijden. De 22-jarige Justin, de jongste broer van het gezin, is zelfs een ware kampioen. Hij berijdt de ontembare "Broncos" (wilde paarden) en vangt in de arena loeisnel de losgelaten kalveren met zijn lasso. De muren van het warme familiehuis hangen dan ook vol met indrukwekkende medailles.

De Riverside Ranch B&B zelf is gevestigd in een charmant, voormalig dorpsschooltje, compleet met een klassieke luidbel op het dak die het geheel in de verte iets weg laat hebben van een piepklein kapelletje. We stappen door de robuuste voordeur direct een immense, authentieke ruimte binnen met een prachtig, torenhoog plafond. Er is een knus zithoekje, twee ruime bedden en modern sanitair. De inrichting is prachtig eenvoudig, vol smaakvolle, nostalgische details: enkele groepsfoto's van lokale schoolkinderen uit 1934, een houten schoolbureautje en centraal in de ruimte een authentieke potkachel uit die tijd. Er is nergens een televisie of een telefoon te bekennen; hier waan je je écht even in vroeger tijden.

De accommodatie, idyllisch gelegen op zo'n 6 mijl buiten Prairie City, is een oase van rust, vredig omringd door dichte struikgewassen en op slechts 100 meter afstand van de zachtjes stromende John Day River. De eigenlijke ranch bevindt zich direct aan de overkant van de doodlopende weg. Zodra de ranch in het voorjaar op volle toeren draait en de omliggende natuur weer kleurrijk ontwaakt, is er absoluut geen betere plek te bedenken om de pure sfeer van het échte Wilde Westen in je op te nemen.

Eind juni 2003 bracht Judith een bezoek aan L'Etoile, vergezeld door haar goede collega Linda Harrington. Zij is de gedreven eigenaresse van de "Strawberry Mountain Inn Bed and Breakfast", die op slechts 7 mijl afstand van de "Riverside School House B&B" ligt.

Het zijn twee buitengewoon energieke, ruimdenkende vrouwen, die bovendien enorm geïnteresseerd zijn in dit pionierende "uitwisselingsconcept" als nieuwe, verbindende manier van reizen. Ze leken absoluut hun hart te hebben verloren aan de schitterende Cevennen, en Judith speelt inmiddels al enthousiast met de gedachte om voor ruim een maand terug te keren om La Bastide-Puylaurent en de weidse omgeving verder te ontdekken.

Riverside School House B&B, Judith & Alan, Prairie City, Oregon - Kaart