Rock Eddy Bluff B&B De voordelen van het herbergiersleven
Elke keer dat we weer thuiskomen, zijn we een schat aan ervaringen rijker! Na ieder avontuur ontdekken we compleet nieuwe facetten van het menselijke landschap en keren we enthousiast, mentaal gestimuleerd en vol verwondering terug. Maar hoe kunnen we het ons eigenlijk veroorloven om zo vaak te reizen? We zijn immers maar bescheiden herbergiers, wonend in een afgelegen, landelijk toevluchtsoord diep in het hart van Amerika. Ons 'geheim' schuilt simpelweg in de manier waarop we ons leven hebben ingericht: we geven onvergetelijke avonturen resoluut voorrang op een nieuwe auto of een luxe boot, en kiezen bewust voor een wat soberdere levensstijl.
Dit voorrecht is de directe uitkomst van talloze bewuste keuzes die we elke dag opnieuw maken. Bovendien trekken we in alle rust naar het buitenland, en ontsnappen we aan wat heel veel Amerikanen beschouwen als de 'verplichte', hectische manier van reizen. Als herbergiers beschikken we in de rustige wintermaanden juist over een zee van tijd, precies wanneer de reiskosten ook nog eens op hun laagst zijn. Dat is voor ons hét ideale moment om onze koffers te pakken! Tijdens die stillere maanden organiseren we uitwisselingen en bezoeken we collega-herbergiers over de hele wereld. Het is de perfecte, bevoorrechte manier om nieuwe, authentieke plekken te ontdekken.
Onlangs hebben we nog zo'n grote reisdroom werkelijkheid laten worden: een tocht met de trans-Canadese spoorweg, een absoluut juweel van Noord-Amerika. Daarna hebben we de charmante, kleine binnenwegen van Frankrijk verkend, ver weg van de hectiek van Parijs. Ons piepkleine, rode Citroëntje leidde ons soepel door pittoreske Franse dorpjes langs de Seine. We bezochten onze collega-herbergier Philippe in een ruige regio die we zonder ons bijzondere, intercontinentale netwerk waarschijnlijk nóóit zouden hebben ontdekt. We hebben overigens ook verblijven uitgewisseld met diverse andere herbergiers binnen de Verenigde Staten en in twee andere landen. Deze flexibele levensstijl stelt ons in staat om volop van dit soort unieke ervaringen te genieten. Zoals die twee onvergetelijke weken in een onafhankelijke cottage in de Schotse Hooglanden, die we deelden met vrienden die we ironisch genoeg hadden leren kennen tijdens hun eerdere verblijf in ons áigen vakantiehuisje.
Onze Franse vriend en collega, Philippe, is een absolute meester op dit gebied. Van zijn rijke ervaring kun je ontzettend veel leren. Onlangs is hij nog teruggekeerd van een reis van meerdere weken door Australië, vlak nadat hij Amerika al wekenlang had doorkruist. Bij elke reis logeert hij voornamelijk bij andere herbergiers via zijn uitwisselingsconcept. Hij leeft dan nauw met hen samen, sluit vriendschappen voor het leven en deelt overal zijn onstuitbare, avontuurlijke geest. Zijn aanpak is eigenlijk heel simpel: toen hij in het begin naar geschikte locaties in de Verenigde Staten zocht, selecteerde hij gewoon enkele interessante adressen uit de online beschikbare B&B-gidsen. Vervolgens stuurde hij hen een vriendelijke e-mail waarin hij zijn wens uitte om verblijven uit te wisselen, met de open vraag of ze hierin geïnteresseerd waren. Intussen beheert hij een uitgebreide, meertalige website waarop hij uitgebreid verslag doet van al zijn uitwisselingsavonturen, inclusief een open uitnodiging aan andere herbergen. Philippe is werkelijk een fantastische gastheer, én een geweldige gast!
We ontmoetten Philippe voor de allereerste keer toen hij in de winter een weekje bij ons verbleef in het kader van zo'n uitwisseling: het idee was dat wij op een later moment zouden logeren in zijn Gastenhuis "L'Etoile" in Frankrijk, en in ruil daarvoor bracht hij nu tijd door op ons landgoed "Rock Eddy Bluff Farm" in Dixon, Missouri. Een jaar later was het eindelijk zover en waren wij op onze beurt te gast in La Bastide-Puylaurent.
Het is belangrijk om te benadrukken hoezeer we Philippe waarderen; we dragen hem een ongelooflijk warm hart toe en hebben diep respect voor hem. Hij is enorm moedig, puur, intelligent en heerlijk makkelijk in de omgang. Hij voelt zich werkelijk overal direct op zijn gemak, is wezenlijk nieuwsgierig naar de wereld en bijzonder ruimdenkend. Zijn Engels is overgoten met een stevig Frans accent, maar dat weerhoudt hem er geen seconde van om oprecht in anderen geïnteresseerd te zijn, zonder zich ooit te laten belemmeren door culturele barrières of dogma's.
Wanneer hij Amerika (of welk land dan ook) bezoekt, laat Philippe altijd zijn ware, ongefilterde zelf zien, en ik ben ervan overtuigd dat hij precies diezelfde authenticiteit van jou verwacht. Wees dus vooral jezelf en geef hem de unieke kans om jouw leven van dichtbij en op een heel persoonlijke manier te ervaren. Laat hem je dagelijkse bezigheden zien, stel hem voor aan de mensen met wie je omgaat, en deel vooral ideeën met hem die misschien compleet anders zijn dan wat hij vanuit Europa gewend is.
De opmerkelijke, onconventionele gebeurtenissen uit zijn verleden illustreren perfect uit welk bijzonder hout hij gesneden is. Zo vertelde hij ons bijvoorbeeld dat hij als kind een enorme hekel had aan school. Hij wilde zich liever zo snel mogelijk in het 'echte' leven storten en vroeg zijn vader – een freelance journalist uit Brussel – om toestemming om te mogen stoppen. Zijn vader antwoordde destijds nuchter: "Als ik zie dat je in staat bent om over de hele linie goede cijfers te halen, dan geef ik je mijn zegen." Philippe slaagde vervolgens met vlag en wimpel voor al zijn examens, en op de prille leeftijd van veertien en een half verliet hij definitief de schoolbanken om het leven met beide handen vast te grijpen.
Hij werkte eerst een aantal jaren op verschillende biologische boerderijen, en rolde daarna de harde bouwwereld in Frankrijk en België in. In de jaren die volgden verkende hij als vrije vogel Peru, Australië, Griekenland en natuurlijk de uitgestrekte Verenigde Staten.
Op 16-jarige leeftijd fietste hij al he-le-maal in zijn eentje dwars door Frankrijk, en op 17-jarige leeftijd trapte hij van Brussel helemaal naar Athene om daar deel te nemen aan een grote milieudemonstratie voor het behoud van de Middellandse Zee. Amper een jaar later ondernam hij nóg een epische fietstocht, ditmaal helemaal tot in Scandinavië. "Fietsen was voor mij destijds de allerbeste manier om heel ver en uiterst goedkoop te kunnen reizen, terwijl ik toch mijn absolute vrijheid behield," vertrouwde hij me toe.
Toen Philippe 21 was, besloot hij na het zien van een boeiende tv-reportage om zijn geluk als goudzoeker te gaan beproeven in Californië. Hoewel hij toen nog nauwelijks een woord Engels sprak, kocht hij samen met zijn broer Michel een enkele reis naar New York. Vanaf daar liftten de broers duizenden kilometers dwars door het land, helemaal naar Noord-Californië. Onderweg, 'on the road', pikte hij gaandeweg de taal op. "Als je echt móét leren om te overleven, dan leer je het wel," verklaarde hij simpelweg. Een van de allereerste en meest nuttige zinnen die hij daar vliegensvlug oppikte was "Hands up!" – een bevel dat hij onmiddellijk begreep toen hij recht in de loop van een geladen pistool keek. Ze waren als lifters namelijk argeloos in de auto gestapt bij een automobilist die in een gestolen wagen bleek te rijden, en zo brachten de broers prompt een hele dag door in de Amerikaanse cel. Wat een ongekend avontuur!
In het kuststadje Arcata, aan de ruwe Pacifische kust, leerden ze John kennen. Deze Vietnam-veteraan ontving elke middag stipt tussen 14:00 en 16:00 uur dames in een wel héél bijzondere setting: een gigantisch bed, volledig gevuld met water. Zwaar getatoeëerd en oersterk, maar tegelijkertijd een absolute gentleman die er letterlijk alles aan deed om deze vrouwen gelukkig te maken. John kende in de regio weer een zekere Brian Hill, een echte, rauwe goudzoeker die zijn kamp had opgeslagen bij Eagle Creek.
Na een pittige tocht van een paar dagen vonden Philippe en zijn broer eindelijk de verborgen nederzetting van deze goudzoekers, die diep en geïsoleerd in het mythische Redwood-woud leefden. Hier overleefden ze volledig zelfvoorzienend in kleine houten hutjes met daken van sequoia-latten, omringd door hun trouwe paarden. Om deze afgelegen plek te bereiken, moest je eerst de waterlopen van Willow Creek en Denny Creek trotseren, en vervolgens het ruwe pad naar Eagle Creek volgen, waar werkelijk iedereen de beroemde Brian wel kende.
Eenmaal ter plaatse aangekomen ben je "in een compleet andere dimensie. Hier moet ik mezelf écht zien te bewijzen, me razendsnel aanpassen, ruim durven denken en al mijn vooroordelen direct overboord gooien... Alles wat je kende wordt hier compleet weggevaagd. Ik moet vooruit, niet passief op anderen wachten en uiterst creatief zijn om hier een eigen plekje te kunnen veroveren. Vrijwel iedereen hier heeft in de speciale eenheden in Vietnam gediend; ik voel aan alles dat deze ervaring ongekend vormend gaat zijn. De weergaloze schoonheid van de natuur, gecombineerd met die snoeiharde, rauwe en vaak ongenadige kant." Wat kan een ambitieuze twintiger vol ongetemde energie, klaar om de wereld te ontdekken, zich nog meer wensen?
"Het moment dat ik mijn allereerste goudklompje van anderhalve bij twee centimeter vond... Goud zoeken geeft je echt een onbeschrijfelijke, oeroude kick. Ze wilden me testen, zien wat ik écht waard was. Op een nacht rookte ik een flinke joint van de wiet die ze daar zelf teelden, en dronk ik in mijn eentje een halve fles wodka leeg. Ik was compleet high, maar gelukkig wel in buitengewoon goed gezelschap. We trokken de bossen in om te jagen op herten en beren, om ons daarna op te warmen bij een gigantisch kampvuur en in de zelfgebouwde sauna's op de heuvels. Gedeeld met de hippies, de ruwe goudzoekers, en jonge kinderen van een jaar of acht, negen, die net als de indianen vroeger poedelnaakt en zonder zadel op hun paarden rondreden."
Bovenstaande zijn de eigen, fascinerende woorden van Philippe, tegenwoordig de trotse eigenaar van L'Etoile Gastenhuis en... een verre neef van de legendarische schrijver Jack London. Hij bracht een groot deel van die bewuste nacht door met ons te vertellen hoe de twintigste eeuw op sommige verborgen plekken nog altijd leek op een wetteloos 'Last Chance'-saloon. Het voelde bijna als de klassieke vloek van Jack Londons stamkroeg. De Grieks-Belgische herbergier vertelt zijn verhalen ronduit meeslepend, bijna alsof hij zélf een gelauwerd schrijver is.
Later, toen hij de dertig aantikte, trok hij samen met zijn toenmalige partner, drie paarden en twee trouwe honden ruim twee maanden lang door Frankrijk. Ze legden liefst 650 kilometer af over de beroemde GR-wandelpaden, overnachtten in verlaten boerderijen of gewoon vrij onder de immense, fonkelende sterrenhemel. Voorafgaand daaraan leefde Philippe bijna een heel jaar lang als een échte cowboy, waarbij hij zijn twee paarden en hond onafgebroken verzorgde. Hij greep die unieke periode met beide handen aan om ambachtelijke vaardigheden te leren, zoals het professioneel beslaan van een paard, en het zelf op maat maken van een authentiek Texaans zadel, een pakzadel en leren chaps.
Deze totale onderdompeling in een ander leven werd mogelijk gemaakt door zijn goede vriend Olivier, die hij bij toeval ontmoette in een schilderachtig dorpje in de Cevennen. Olivier runde daar destijds een kleinschalige boerderij-herberg, waar hij af en toe vermoeide wandelaars in een grote, eenvoudige slaapzaal ontving en hen uitnodigde aan zijn royale 'table d'hôtes'. "Vanaf het eerste moment voelde ik me erbij betrokken," vertelde Philippe me; dít bleek precies de juiste, rustgevende basis te zijn die de voormalige goudzoeker op dat moment in zijn leven zo hard nodig had!
Tijdens een van zijn tochten ontdekte Philippe in het bergdorpje La Bastide-Puylaurent het imposante 'Hotel Ranc', dat toevallig net te koop stond. Hoewel hij op dat moment financieel gezien nauwelijks een nagel om aan zijn kont te krabben had, besloot hij vrijwel onmiddellijk: "Dit wordt mijn gastenhuis!"
"Wat drijft je toch in vredesnaam om zulke drastische keuzes in je leven te maken?" heb ik hem meer dan eens vol bewondering gevraagd. Keer op keer was zijn antwoord even nuchter als treffend. "Ik kies eigenlijk helemaal niet; het leven kiest voor mij," antwoordde hij met een brede glimlach, in zijn charmant geaccentueerde Engels.
Laat me hier tot slot nog een treffende beschrijving van Philippe toevoegen, opgetekend door Nicholas Crane, een beroemde Engelse schrijver die te voet kriskras door Europa trok en wiens wandelpad hem uiteindelijk ook pal voor de deur van L'Etoile bracht:
"Het voormalige Hotel Ranc, dat ooit jarenlang dienstdeed als stug vakantieoord voor Franse oud-strijders die in Algerije hadden gevochten (de FNACA), is inmiddels getransformeerd tot een prachtig, gastvrij pension. Het wordt met zichtbaar veel liefde gerund door de jonge, imposante Philippe Papadimitriou, een innemende Belgisch-Griekse man wiens grootvader in vervlogen, mondaine tijden nog de eigenaar was van het prestigieuze 'Hotel de Paris' in Caïro. 'Het was pure intuïtie hoor, echt geen keiharde wetenschap,' lachte Philippe hartelijk. 'Voilà!'"
— Door Tom Corey.
A High Sunny Place. Het volledige boek is verkrijgbaar via de volgende webpagina: https://www.lulu.com/spotlight/rockeddy
Neem ook gerust eens een kijkje op onze beide websites:
