Mowbray Park Domein van het oude Engeland

Eerste golfpartij met Terry en zijn vriend John, na een rustige paardrit van een uur om het landgoed te verkennen. Beiden zijn erg vriendelijk en geduldig bij mijn eerste poging. Golf bevalt me; ik heb het 'gevoel'. Na wat technische tips van Terry Digger slaag ik er al in om een par 3 in zes slagen te maken. Niet slecht! "Funny French", roepen ze lachend; we hebben een geweldige tijd samen! Bij een biertje, "black" en "gold", praten we over zaken en geopolitiek. Onze twee landen zijn zo verschillend: 20 miljoen mensen in een gebied dat anderhalf keer zo groot is als Europa, tegenover 65 miljoen in Frankrijk.

Terry houdt echter van de uitgestrekte ruimte en de rust, hoewel het ziekenhuis in Johns dorp volgens hem geen verpleegster kan vinden en de geplande snelweg tussen Perth (WA), Alice Springs (NT) en Sydney (NSW) niet gebouwd kan worden wegens een gebrek aan belastinginkomsten. Beiden zijn scherpzinnig en dynamisch. Terry, 42 jaar, heeft de uitstraling van een jonge baron, rijdt in een luxe Land Rover, is vrijgezel en enorm sympathiek. Hoewel hij charmant is tegenover de dames, lijkt hij momenteel meer geïnteresseerd in reizen, goede vriendschappen en manieren om meer tijd voor zichzelf vrij te maken. John werkt in de financiële sector; hij is een open, boeiende man met een goed gevoel voor humor, die moeiteloos voor een gezellige sfeer zorgt. Als vader van zeven kinderen en getrouwd met de beeldschone Lisa, maakt hij zich verder weinig zorgen.

Mowbray Park is een omvangrijk landgoed met de stijl van een Engelse abdij, opgetrokken uit baksteen en witgeschilderd. Er werken vijftien mensen, waaronder huishoudsters, een tuinman, een kok, serveersters, een secretaresse en natuurlijk de gidsen en animatoren.

Vanavond arriveren 60 Japanse studenten met hun leraren voor een verblijf van een paar dagen op het landgoed. Op het programma staan paardrijden en een uitwisseling met een plaatselijke school. "Japanners zijn intelligent," zegt Terry, "ze zonderen zich niet af, maar zoeken actief naar manieren om van anderen te leren." De banden tussen Japan en Australië zijn hecht; de tweede taal hier is dan ook Japans.

De kok, een Nederlander genaamd Abraham, heeft een flinke buik en draagt de kenmerkende koksbroek. Hij spreekt vloeiend Nederlands, maar lijkt er niet veel zin in te hebben om het ook daadwerkelijk te spreken. De paar woorden Vlaams uit mijn kindertijd maken weinig indruk. Het ontbijt is overvloedig en wordt geserveerd in een gezellige, kleine eetzaal. Wat misschien een beetje ontbreekt, is de aanwezigheid van de eigenaar en zijn persoonlijke verhaal; hij houdt zich nogal op de vlakte en woont overigens een paar kilometer verderop.

De ontspannen paardrijtocht zit erop, tijd voor het échte werk met Terry en zijn vriendin Jane. Zij is een uitstekende amazone die vorig jaar juni vanuit Boston hier kwam werken en duidelijk voor de charmes van de baas is gevallen. Wanneer ze over haar thuisregio New England vertelt (waar ik het geluk had een uitwisseling te doen met Doris Clark, de eigenaresse van "Twin Oaks Inn" op Martha's Vineyard, Massachusetts), proef je haar nostalgie. Ze houdt van haar geboortestad en de kleine, typisch Europees aandoende straatjes.

Plotseling zet haar paard het op een galopperen, en dat van mij volgt al snel, gretig om de benen even flink te strekken. Blij, maar toch een tikkeltje onzeker, waan ik me even in de huid van die legendarische ruiters die ooit de post door de VS bezorgden. Mijn laatste paardrijervaring was tijdens mijn bezoek aan Eugene Green, de eigenaar van de "Green Acres Ranch" in Royse City, Texas. Hij had me destijds mijn "ruiterdiploma" en zijn zegen gegeven om op een van zijn beste paarden te rijden.

Ik weet Jane bij te houden. Mijn paard is krachtig; het is een draver, maar gaat uiteindelijk ook over in volle galop. Terry volgt ons, meer beschouwend, op enige afstand. Zijn "Outback"-hoed staat hem perfect; hij is de onbetwiste meester en hoofdrolspeler van dit landgoed.

***

Hallo Philippe,
Ik heb een onvergetelijke ervaring gehad. Het was geweldig je weer te zien en ik vond het heerlijk om bij je te verblijven. De sfeer was er fantastisch. Je had gelijk, ik had veel langer kunnen blijven; de bergen, de dorpen en de mensen waren simpelweg geweldig.
Geniet van je reis en ik kan je niet genoeg bedanken voor je gastvrijheid.
Proost! Terry Digger

Mowbray Park Farmstay Holiday, Terry Digger, Picton, NSW, Australië - Plattegrond