Het verhaal van een buitengewone herbergier
Het runnen van een gastenverblijf is voor sommigen de verwezenlijking van een ideaal, terwijl het voor anderen een noodzakelijke bron van inkomsten is. De avontuurlijke Philippe Papadimitriou is er echter in geslaagd om beide te combineren in een klein dorpje in het noorden van de Cevennen.
"Een lange, jonge man wiens grootvader ooit het Hôtel de Paris in Caïro, Egypte leidde" (aan de rue el-Maghraby 8, in de wijk el-Abaseya). Met deze woorden omschrijft de Britse schrijver Nicholas Crane zijn gastheer in het boek Clear Waters Rising. Hun ontmoeting vond plaats toen Crane tijdens zijn anderhalf jaar durende voettocht van Kaap Finisterre (Portugal) naar Istanbul (Turkije) in L'Etoile verbleef.
In zijn reisverslag wijdt de auteur talloze pagina's aan dit gedenkwaardige verblijf. Hij vertelt hoe Philippe dit voormalige vakantiehotel kocht en volledig verbouwde. "Het was vooral een intuïtie", legt Philippe uit, "en geen berekende beslissing."
Nicholas Crane was duidelijk gefascineerd door deze Belgisch-Griekse man met zijn opmerkelijke achtergrond. Het levensverhaal van deze voormalige goudzoeker, die gewend is aan allerlei baantjes, zit dan ook vol verrassende wendingen. Hoe hij uiteindelijk in de Cevennen belandde, is al een heel avontuur op zich.
Toen hij in Brussel woonde, kreeg hij rond zijn 29e de kans om mee te werken aan de renovatie van een oude boerderij (een 'mas') in een klein dorpje in de Gard. "Dat kwam op het perfecte moment", herinnert hij zich. "Ik was er helemaal klaar voor en had een enorme drang om in het buitenland te werken."
Na de afronding van de werkzaamheden besloot Philippe te voet van Zuid-Frankrijk terug naar Brussel te reizen. Hij ging op pad, maar strandde al na dertig kilometer in het dorpje Bordezac. "Daar ontmoette ik Olivier, de jonge beheerder van boerderij-herberg Le Mas du Lauzas, die met de zaak wilde stoppen. Gegrepen door het idee probeerde ik de herberg over te nemen, maar helaas zonder succes."
Uiteindelijk bleef hij zes maanden langer in de regio hangen. Vervolgens besloot hij, samen met een vriendin en vergezeld door twee paarden en een hond (die hij te leen kreeg van de eigenaar van de boerderij), op een trektocht dwars door Frankrijk te gaan.
Het kleine gezelschap volgde de oude Romeinse weg "La Régordane" (GR®700) noordwaarts richting de Cevennen en passeerde zo La Bastide-Puylaurent. Daar streken ze in de zomer van 1989 neer, om daarna hun weg naar de Vogezen te vervolgen via de GR®7. Deze anderhalve maand van rondtrekken overtuigde Philippe definitief om het roer om te gooien: de natuur, ontmoetingen met mensen, de vrijheid om te bewegen, het avontuur en de levenskwaliteit waren zijn ware drijfveren geworden.
Tijdens zijn omzwervingen werd het idee om een gastenverblijf te openen steeds meer een vanzelfsprekendheid. Na opnieuw de Pyreneeën en de Cevennen te hebben verkend, keerde hij terug naar La Bastide-Puylaurent, waar het oude "Hôtel du Parc" (ook wel "Hôtel Ranc" genoemd) te koop stond. Zonder aarzelen kocht hij het pand. Aanvankelijk toverde hij het om tot een pleisterplaats voor wandelaars (een gîte d'étape), voordat hij er officieel een Maison d'hôtes van maakte.
Voor hem is het de bekroning van een ideaal. Elk seizoen, van 15 juni tot 15 september, vervult Philippe alle rollen: hij kookt, onderhoudt het gebouw, bakt zijn eigen brood, schenkt Belgische bieren en weet zo'n gemoedelijke sfeer te scheppen dat iedereen zich er spontaan "thuis" voelt.
"Elke keer als het seizoen begint, voelt het alsof ik aan boord stap van een zeilboot om de oceaan over te steken," vertrouwt hij ons toe. "Het is geen werk meer, het is een prachtig avontuur!" Philippe wijdt zich dan ook met hart en ziel aan de goede koers van zijn grote "schip".
Daarnaast steekt hij veel tijd in zijn websites om zijn concept te promoten en zijn filosofie uit te dragen: een andere manier van samenleven, werken en dit avontuur verder uitbouwen, iets wat hij najaagt met de passie van een goudzoeker. "Ik ben misschien een zakenman, maar geen simpele handelaar. Het geld volgt vanzelf als het idee goed en verrijkend is. Bovenal moet het authentiek aanvoelen." (Vrij naar Nicholas Crane)
In de wintermaanden, wanneer L'Etoile gesloten is, wordt Philippe weer een echte wereldreiziger. Hij trekt de wijde wereld in om andere gastheren te ontmoeten (eigenaren van gîtes, B&B's, ranches of boerderijen). Zo verbleef hij onder meer in de Strawberry Mountain Inn B&B (Oregon, VS), de Mowbray Park Farmstay (New South Wales, Australië), de Horse Creek Ranch (Alberta, Canada) en bij de heer Benlhou in Hôtel Zagour (Zagora, Marokko).