Ucluelet και Tofino - Στο Τέλος του Κόσμου
Φτάνοντας στο νησί του Βανκούβερ, παίρνοντας το φέρι από το Horseshoe Bay με προορισμό το Nanaimo, και έχοντας μια μέρα περιθώριο πριν από το επόμενο ραντεβού μας, κατευθυνόμαστε προς το Tofino — ένα γραφικό ψαροχώρι περίπου σαράντα χιλιόμετρα βόρεια του Ucluelet. Η διάσχιση του νησιού αποδεικνύεται μεγαλύτερη από το αναμενόμενο. Ο δρόμος καταλήγει σε αδιέξοδο (cul-de-sac)· από εκεί και πέρα απλώνεται μόνο ο Ειρηνικός Ωκεανός και, στο βάθος, η Κίνα. Η διαδρομή διασχίζει ένα εντυπωσιακό δάσος με αιωνόβια δέντρα, το περίφημο "Rain Forest" (Τροπικό Δάσος).
Επαρχιακό Πάρκο MacMillan (Cathedral Grove)
Αυτό το μαγευτικό κομμάτι δάσους βρίσκεται προς το κέντρο του νησιού του Βανκούβερ, μεταξύ του Parksville και του Port Alberni. Δημιουργήθηκε το 1947 και αποτελεί ένα από τα τελευταία κατάλοιπα του εύκρατου τροπικού δάσους που κάλυπτε ολόκληρο το νησί πριν από περισσότερα από χίλια χρόνια. Τα παλαιότερα έλατα Douglas που δεσπόζουν εδώ έχουν ηλικία άνω των 500 ετών.
Λίγο πιο πέρα, με κατεύθυνση το Port Alberni, βρίσκεται ένα παλιό πριονιστήριο, χωμένο μέσα στο δάσος, που πλέον λειτουργεί μόνο με μειωμένη παραγωγική ικανότητα. Ένας υδρόμυλος θέτει σε λειτουργία τα μηχανήματα, ενώ στα ξύλινα κανάλια του μπορεί κανείς να παρατηρήσει τους σολομούς να κολυμπούν ενάντια στο ρεύμα. Λίμνες, έπειτα φιόρδ, και τελικά η θάλασσα και ο ανοιχτός ωκεανός.
Εδώ, στο Tofino, ένας Γερμανός έχει αναλάβει ολομόναχος τη διαχείριση του μικρού ξενοδοχείου-εστιατορίου του. Η διακόσμηση είναι ελαφρώς κιτς και η country μουσική πλημμυρίζει την αίθουσα. «Σας αρέσει; Αυτή είναι αληθινή μουσική!», μας φωνάζει. Ο ρυθμός της παραδοσιακής country, σε συνδυασμό με την προφορά του, μας φέρνει στο μυαλό γιορτές μπύρας στο Μόναχο. Fish and chips και ένα ποτήρι κόκκινο κρασί είναι αρκετά για να νιώσουμε χορτάτοι. Είναι ακόμα ένας αντισυμβατικός χαρακτήρας που δεν μετανιώνει για την πατρίδα του και λειτουργεί την επιχείρησή του με τους δικούς του κανόνες, κι ας μην αρέσει σε όλους. Το δωμάτιο είναι καθαρό, απλό και φθηνό. Όσο για το πρωινό, το οποίο υποτίθεται ότι σερβίρεται από τις 8 έως τις 11 π.μ., μάλλον αποτελεί παρελθόν. «Είναι κλειστό! Ανοίγουμε στις 2!», μας ανακοινώνει με τη βαριά γερμανική του προφορά, την οποία διατηρεί ανέπαφη παρότι ζει εδώ και 40 χρόνια.
Στο λιμάνι της μικρής πόλης συγκεντρώνονται Ινδιάνοι και ορισμένοι περιθωριακοί που κατοικούν στα γύρω νησάκια, προκειμένου να ανεφοδιαστούν. Καύσιμα για τις βάρκες, τρόφιμα, και έπειτα, με ένα γρήγορο μαρσάρισμα της εξωλέμβιας μηχανής, εξαφανίζονται ξανά στον ορίζοντα. Υπάρχουν επίσης μικρά υδροπλάνα που προσγειώνονται με εκπληκτική ευελιξία σχεδόν οπουδήποτε.
Εδώ, οι πάντες είναι φιλικοί και χαλαροί. Δύο νεαροί που επισκευάζουν τη μηχανή της βάρκας τους μοιάζουν βυθισμένοι στον δικό τους κόσμο, ενώ το μικρό ημίαιμο σκυλάκι τους νιώθει εξίσου άνετα, πηδώντας ανέμελα από την προβλήτα στο σκάφος και το αντίστροφο.
Μια πινακίδα, στα δεξιά του δρόμου προς το Ucluelet, μας υποδεικνύει ένα σημείο θέας προς τον ωκεανό, κρυμμένο μέσα στο "Rain Forest", αυτή την υγρή ζούγκλα με τους εντυπωσιακούς κορμούς. Το δάσος εκτείνεται για περίπου 2 χιλιόμετρα ακόμα, μέχρι να συναντήσει επιτέλους τη θάλασσα.
Δύο αποφασισμένοι πεζοπόροι, εξοπλισμένοι με μπότες και μικρά σακίδια, κατευθύνονται προς ένα στενό μονοπάτι που χάνεται στο παρθένο δάσος. Παρασυρόμενοι από τον ενθουσιασμό τους, αποφασίζουμε να τους ακολουθήσουμε από απόσταση. Πολύ γρήγορα, το μονοπάτι γίνεται δύσβατο: απότομες κατηφόρες, γεμάτες ρίζες και, σε ορισμένα σημεία, βυθισμένες στη λάσπη. Μου θυμίζει τα ορεινά μονοπάτια στο νησί Ρεϋνιόν. Σκαρφαλώνεις, κατεβαίνεις, και κυρίως προσέχεις πού πατάς. Το πιο κουραστικό είναι ίσως η συνεχής αλλαγή ρυθμού και η προσπάθεια να διατηρήσεις την ισορροπία σου. Το δάσος είναι απολύτως άγριο, αλλά ευτυχώς η διαδρομή είναι καλά σηματοδοτημένη και, το σημαντικότερο, δεν βρέχει. Επιμένοντας, φτάνουμε ως εκ θαύματος σε μια παραλία με ψιλή άμμο, όπου η αλμύρα του ωκεανού μάς γεμίζει τα πνευμόνια.
Εδώ, κάποτε, τα πλοία έριχναν άγκυρα και μετέφεραν με βάρκες άνδρες, όπλα και εξοπλισμό, προτού αυτοί αναμετρηθούν με την αδάμαστη φύση. Βρισκόμαστε στην αρχή και στο τέλος του κόσμου.
Στην επιστροφή μας, ένα πουλί με μπλε και μαύρα φτερά στέκεται ακίνητο σε ένα κλαδί και μας παρατηρεί. Φαίνεται να γνωρίζει πόσο όμορφο είναι, σαν να ποζάρει επίτηδες για τον φωτογραφικό φακό.
Ανάμεσα στην περιπέτεια και τον τουρισμό, αναζητώ μια τρίτη διάσταση, και ίσως μόλις τη βρήκα. Το Ucluelet μοιάζει αρκετά με το Tofino, αλλά είναι μεγαλύτερο. Τα σπίτια, χτισμένα πάνω σε πασσάλους κατά μήκος της ακτής, θυμίζουν μεγάλες ξύλινες καλύβες με φαρδιά μπαλκόνια που αγναντεύουν τον κόλπο. Ξύλινες σκάλες οδηγούν στις πλωτές προβλήτες — μια ιδανική βόλτα με εγγυημένη ατμόσφαιρα.
Στην άκρη της προβλήτας είναι αγκυροβολημένο το Zeal, ένα όμορφο αλιευτικό σκάφος γεμάτο δραστηριότητα. Φτάνοντας, η προσφορά μας να βοηθήσουμε στην τοποθέτηση των προστατευτικών ελαστικών μεταξύ του κύτους και της προβλήτας γίνεται δεκτή με ενθουσιασμό.
Ο Jim, ο καπετάνιος, ένας πρόσχαρος και άμεσος άνθρωπος, με προσκαλεί στο σκάφος και με συστήνει στο πλήρωμα. Ένας άνδρας ασχολείται με τις μηχανές, δύο βάφουν την κουζίνα, και ένας άλλος, φορώντας κίτρινο αδιάβροχο, τρώει τη σούπα του όρθιος. Είναι ο James, ο μηχανικός από τις Βόρειες Επαρχίες· ο Dwayne, ο επαγγελματίας ψαράς· ο Dave, ο αρχιμηχανικός· και ο Darren (ή "Whity"), περιστασιακός μάγειρας, δικηγόρος στο επάγγελμα και γιος του ιδιοκτήτη του Zeal. Ο καιρός είναι άσχημος σήμερα, ενώ χθες ένας μικρός τυφώνας σάρωσε τις ακτές. Το πλοίο θα παραμείνει δεμένο στο λιμάνι και οι άνδρες εκμεταλλεύονται την ευκαιρία για να τακτοποιήσουν τα πάντα.
Η κατάσταση μου θυμίζει έντονα το L'Etoile· δουλειά υπάρχει πάντα, και η προετοιμασία για την επόμενη σεζόν μοιάζει πολύ με την προετοιμασία για το επόμενο ταξίδι στη θάλασσα: όλα πρέπει να είναι έτοιμα για την καλύτερη δυνατή αναχώρηση.
Ο καπετάνιος Jim με ξεναγεί περήφανα στο σκάφος: οι κουκέτες, η κουζίνα, ο στενός διάδρομος, το αμπάρι όπου αποθηκεύονται τα ψάρια στον πάγο, το μηχανοστάσιο, το κατάστρωμα με τα τεράστια δίχτυα και, τέλος, η γέφυρα με το αυθεντικό ξύλινο τιμόνι και τα ορειχάλκινα θερμόμετρα. Μια μεγάλη οθόνη υπολογιστή, συνδεδεμένη στο διαδίκτυο και το GPS, επιτρέπει στον καπετάνιο να γνωρίζει ανά πάσα στιγμή την ακριβή του θέση αλλά και την τρέχουσα τιμή των ψαριών. «Είναι καλή δουλειά, βγάζεις καλά χρήματα», μου λέει ο Jim, καθισμένος αναπαυτικά στην καρέκλα του.
Έξω, ο καιρός παραμένει μουντός. Το σκάφος λικνίζεται ελαφρά στα κύματα, ενώ η βροχή και ο άνεμος δυναμώνουν. Η ατμόσφαιρα στην τραπεζαρία, που μοιράζεται τον ίδιο χώρο με την κουζίνα, είναι εξαιρετικά ζεστή. Ο καθένας κρατάει από μια μπύρα, η φωτιά σιγοκαίει στη σόμπα, και όλοι απολαμβάνουμε τα εξαιρετικά σάντουιτς που σερβίρει με χαρά ο "σεφ".
Πριν ο Dave, ο μηχανικός, επιστρέψει στο αμπάρι και στα λάδια του, τους δείχνω μερικές ψηφιακές φωτογραφίες από την πατρίδα μου. Μέσα από ένα αλιευτικό σκάφος στη Βρετανική Κολομβία, οι Σεβέννες (Cévennes) και τα μικρά μεσαιωνικά χωριά, όπως το La Garde-Guérin, φαντάζουν απίστευτα μακρινά και φαίνεται να εντυπωσιάζουν αυτούς τους ναυτικούς. Πέντε μήνες σκληρής δουλειάς και επτά μήνες ταξιδιών — ένα πρόγραμμα που θα άρεσε πολύ στον καπετάνιο. Ανταλλάσσουμε επαγγελματικές κάρτες και θερμές χειραψίες. Ζήσαμε την αληθινή, ανιδιοτελή φιλοξενία, αυτή που συναντάς όλο και πιο σπάνια! Ως ξενοδόχος, κρατώ αυτό το αυθόρμητο και πολύτιμο μάθημα στην καρδιά μου.
Ουκλουλέτ και Τοφίνο, Νησί Βανκούβερ, Βρετανική Κολομβία, Καναδάς - Χάρτης 
