Karpniki - Μια απόδραση ανάμεσα σε δάση και λίμνες
Ανάμεσα στο Πόζναν (Poznań) και τη Βαλτική Θάλασσα, βαθιά μέσα στο δάσος, ανάμεσα σε πεύκα και στις όχθες μιας γαλήνιας λίμνης, καλώς ήρθατε στο "Karpniki" του κυρίου και της κυρίας Sloniewski.
Η Barbara Sloniewska εργαζόταν ως καθηγήτρια προστασίας του περιβάλλοντος στο τεχνικό λύκειο του Γκνιέζνο (Gniezno). Είναι μια γυναίκα διακεκριμένη και μορφωμένη, εξαιρετικά ευγενική και πάντα πρόθυμη να φροντίσει ώστε όλα να κυλούν ομαλά. Το 1994, μαζί με τον σύζυγό της, αποφάσισαν να ασχοληθούν με τον αγροτουρισμό, χτίζοντας ένα πανέμορφο σαλέ που μπορεί να φιλοξενήσει δέκα άτομα προσφέροντας πλήρη διατροφή, βασισμένη σε τοπικά προϊόντα και λαχανικά από τον κήπο τους, που βρίσκεται ακριβώς μπροστά από το δωμάτιό μας.
Οι περισσότεροι από τους επισκέπτες τους είναι Πολωνοί που έρχονται για ψάρεμα, συλλογή μανιταριών, πεζοπορίες ή απλώς για να ξεκουραστούν. Τα γεύματα σερβίρονται στο μεγάλο μοναστηριακό τραπέζι σε μια πολύ χαλαρή ατμόσφαιρα. Η διακόσμηση είναι λιτή και η επικοινωνία άμεση, με αποτέλεσμα να νιώθεις περισσότερο σαν φίλος παρά σαν πελάτης.
Ομολογώ πως δυσκολεύομαι λίγο να συμμετάσχω ενεργά στη συζήτηση, καθώς τα πολωνικά μου περιορίζονται σε ελάχιστες βασικές λέξεις, όπως "dziękuję, dzień dobry, do widzenia, dobranoc, jak się panienka czuje" και, φυσικά, "smacznego". Η Agnieszka, που μιλάει σχεδόν τέλεια γαλλικά με μια ελαφριά, γοητευτική σλαβική προφορά, μου μεταφράζει κάπου-κάπου μερικές φράσεις για να μπορώ να παρακολουθώ την κουβέντα. Είναι αλήθεια, ωστόσο, πως τα πολωνικά αποτελούν μια πραγματική πρόκληση για έναν Ελληνογάλλο!
Παρά τα 65 της χρόνια, η ιδιοκτήτρια δεν σταματά να κάνει σχέδια για το μέλλον του "dom gościnny" (του ξενώνα της). Σκοπεύει να επεκτείνει την τραπεζαρία, να φτιάξει νέα δωμάτια και να διαμορφώσει όμορφους χώρους για τα άλογα. Μας εκμυστηρεύεται ότι ο ξενώνας της θεωρείται ίσως λίγο ακριβός για τα δεδομένα της περιοχής, ωστόσο οι τιμές φαντάζουν απόλυτα λογικές, αν αναλογιστεί κανείς τα πλουσιοπάροχα γεύματα και το ειδυλλιακό περιβάλλον. Οι Γερμανοί γείτονες, διαθέτοντας σαφώς μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη, τους επισκέπτονται συχνά για το Σαββατοκύριακο, πληρώνουν πάντα σε μετρητά, αλλά, όπως παρατηρώ, δεν μιλούν περισσότερα πολωνικά από εμένα.
Στο πλαίσιο της ανταλλαγής για τη φιλοξενία μας εδώ, η κόρη και ο γαμπρός της προγραμματίζουν να επισκεφθούν τον δικό μας ξενώνα την επόμενη χρονιά. Προς το παρόν, χάρη στον φορητό μου υπολογιστή, έχω την ευκαιρία να της δείξω φωτογραφίες από το "L'Etoile" και τα γύρω τοπία μας. Η Γαλλία, που κάποτε έμοιαζε τόσο μακρινή, φαντάζει πλέον πιο κοντά και πιο προσιτή, καθώς ανήκουμε όλοι στην ίδια μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια.
Όποτε βρίσκομαι στην Πολωνία, ο ουρανός είναι πάντα καταγάλανος. Ο άνεμος που φυσάει, ωστόσο, είναι ψυχρός, ίσως και παγωμένος — θα έλεγε κανείς ότι έρχεται απευθείας από τη Σιβηρία. Η φύση εδώ παραμένει απόλυτα ανέγγιχτη, τα ψάρια αφθονούν στις λίμνες, και στα δάση κυριαρχεί μια γαλήνια σιωπή που σε προσκαλεί να αφεθείς σε έναν μακρύ υπνάκο. Μέσα σε αυτά τα αχανή δάση με τα πανύψηλα πεύκα και τις σημύδες, δεν είναι λίγοι οι συλλέκτες μανιταριών που έχουν χάσει τον δρόμο τους. Μιλάμε για μια δασική έκταση 60.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, την οποία διακόπτουν πού και πού μερικά απομονωμένα μονοπάτια υλοτόμων και ελάχιστες κατοικίες, όπως το "Karpniki". Ο κύριος Bogdan Sloniewski ήρθε να μας παραλάβει από το μικρό χωριό Kwiejce. Από εκεί, ακολουθώντας έναν χωματόδρομο χαμένο μέσα στο δάσος, φτάσαμε στο καταφύγιό τους.
Αύριο το πρωί, θα πρέπει να ξυπνήσω αρκετά νωρίς για να συνοδεύσω δύο ψαράδες από το Γκλιβίτσε (Gliwice), στον νότο της χώρας. Επισκέπτονται το Karpniki κάθε χρόνο και έχουν πλέον δημιουργήσει τις δικές τους συνήθειες. Πρόκειται για επιτυχημένους επιχειρηματίες, οι οποίοι έρχονται εδώ για να επανασυνδεθούν με τις ρίζες τους και να περάσουν λίγες στιγμές γαλήνης και οικειότητας με τις συζύγους τους.
Η βαριά, σιδερένια βάρκα δεν είναι καθόλου εύκολη στον χειρισμό. Το ρεύμα που κατευθύνεται προς το μικρό φράγμα και η χρήση ενός μακριού ξύλινου κονταριού ως το μοναδικό μέσο προώθησης, εξαντλούν γρήγορα τον αστό ψαρά μας, που πασχίζει να βγει στα ανοιχτά. Το ψάρεμα δεν υπήρξε ποτέ το δυνατό μου σημείο, αλλά ομολογώ ότι εδώ, με τόσο καλή παρέα και κάτω από τον λαμπερό φθινοπωρινό ήλιο, απολαμβάνω πραγματικά να αφήνομαι στη μαγεία του δικού τους παραδείσου.
Τα περιστέρια γουργουρίζουν ρυθμικά, τα σκυλιά ξεκουράζονται ήσυχα και τα άλογα βόσκουν αμέριμνα στον περιφραγμένο χώρο τους. Η Πολωνία μοιάζει επιτέλους να ξαποσταίνει από τα μακρά και δύσκολα χρόνια της πολυτάραχης ιστορίας της. Το μικρό παντοπωλείο του χωριού στέκει ακόμα ως σιωπηλός μάρτυρας της κομμουνιστικής εποχής, τότε που οι άνθρωποι περίμεναν σε ατελείωτες ουρές για να μοιραστούν δυο μπανάνες και ένα καρβέλι κακής ποιότητας ψωμί. «Ναι, τώρα στην Πολωνία μπορούμε επιτέλους να αναπνεύσουμε!», μου λέει η Agnieszka, η οποία είναι μόλις 26 ετών. «Μπορούμε να ονειρευόμαστε και να σχεδιάζουμε το μέλλον μας πέρα από τη σημερινή μέρα ή το πολύ την αυριανή...».
Είναι η δεύτερη φορά που επισκέπτομαι αυτή την πανέμορφη χώρα και πραγματικά νιώθω υπέροχα. Οι άνθρωποι είναι φιλόξενοι, αυθόρμητοι και γεμάτοι ενθουσιασμό για τη ζωή! Η Ευρωπαϊκή Οικογένεια εμπλουτίστηκε ουσιαστικά με την ένταξή τους την 1η Μαΐου 2004!
Karpniki, Ξενώνες και τραπέζια φιλοξενίας, Barbara & Bogdan Sloniewscy, Kwiejce 35, Chelst - Χάρτης 
