"Bij mij zijn er geen klanten, alleen partners." Met zijn gastenverblijf L'Étoile creëert Philippe Papadimitriou een unieke sfeer waar iedereen zich onmiddellijk thuis voelt. De ontvangst wordt gekenmerkt door eenvoud, in ruime vertrekken die direct uitnodigen tot ontspanning. Philippe ziet zichzelf absoluut niet als een gewone handelaar, maar eerder als een gepassioneerde schepper. Overtuigd van het unieke potentieel van deze plek, geeft hij er sinds 1991 met toewijding vorm aan. Door de jaren heen heeft hij zijn concept verfijnd om authentieke en genereuze uitwisselingen met zijn gasten voorop te stellen.
Geopend tijdens het zomerseizoen, van juni tot september, lijkt L'Étoile op een schip waarvan Philippe de kapitein is. Hij nodigt u uit om aan boord te gaan voor deze reis, voor een korte tussenstop of een langer verblijf. Zodra de winter aanbreekt, herwint hij zijn vrijheid om te reizen, nieuwe inspiratie op te doen en te genieten van de andere rijkdommen van het leven. Deze verkwikkende pauze stelt hem in staat om het volgende seizoen met vernieuwde energie tegemoet te treden.
Het huis ligt op een steenworp afstand van het treinstation en het mythische Stevensonpad, aan de oevers van de Allier. Het is gevestigd binnen de muren van het voormalige familiepension Ranc, vroeger bekend als Hôtel du Parc. Dit vakantiehotel uit de jaren '30 heeft in de glorietijd van het kuurtoerisme sterk bijgedragen aan de faam van La Bastide-Puylaurent. Ook vandaag de dag is het kuuroord van de Chaîne Thermale du Soleil nog steeds actief in het naburige Saint-Laurent-les-Bains, aan de kant van de Ardèche.
Tijdens de belle époque ontvluchtten welgestelde families de verstikkende hitte van Marseille, Nîmes of de Côte d'Azur om de verkwikkende berglucht van La Bastide in te ademen, op 1.024 meter hoogte. De vrijetijdsbesteding bestond uit het vissen op forel, picknicken bij de abdij Notre-Dame-des-Neiges of het zoeken naar paddenstoelen in de bossen. Het was een bloeiende tijd waarin La Bastide-Puylaurent ook profiteerde van de drukte rondom de bouw van de omliggende stuwdammen. Deze gigantische projecten trokken honderden arbeiders en ingenieurs aan, die allemaal in het dorp aten en sliepen. De spoorwegen brachten eveneens veel welvaart: de beroemde trein "Le Cévenol", die overvol zat op het traject van Parijs naar Marseille, stopte altijd in La Bastide rond etenstijd. Een buurman vertelde Philippe overigens hoe zijn familie al bij het krieken van de dag broodjes smeerde om deze razendsnel door de treinramen te verkopen. "Dat waren nog eens tijden...", vertelde hij, en voegde er ondeugend aan toe: "Met één seizoen had je een heel huis verdiend!"
Hoewel hij vroeger lid was van de vereniging van het Stevensonpad, heeft Philippe besloten zich daarvan los te maken om zijn onafhankelijkheid te behouden. "Het was me te commercieel geworden. Mijn ware passie is een sfeervol gastenverblijf," legt hij uit. Met zijn Belgische accent en warme gevoel voor humor onderhoudt hij dagelijks een zeer internationale sfeer, bekroond door een genereuze, evenwichtige en huiselijke keuken.
De entree opent naar een gastvrije hal die wordt gedomineerd door een brede, witgeschilderde houten trap. Een weelderige, groene veranda biedt een lichte ruimte om voor de maaltijd van de laatste zonnestralen te genieten. Hoewel Philippe kamers met of zonder eigen badkamer aanbiedt, kiezen de gasten vaak voor de kamers met een rustgevend uitzicht op het park en de rivier. Wandelaars kunnen hun voertuig zelfs veilig op de privéparkeerplaats van het landgoed laten staan tijdens hun tocht over de GR®70. In elke kamer ligt bovendien een map vol lokale informatie; ideaal leesvoer voor een rustige middag in een ligstoel in de tuin, onder het genot van een goed Belgisch abdijbier... Voor de wandelliefhebbers liggen er in zijn kantoor tal van gedetailleerde routebeschrijvingen voor rondwandelingen gratis ter beschikking.
Als zoon van een Griekse, onafhankelijke journalist en een Belgische moeder is Philippe een wereldburger, tegelijk creatief en innovatief. 's Avonds, bij het knisperende haardvuur, pakt hij soms zijn gitaar om Hotel California of oude ballades van goudzoekers te spelen. Hij improviseert ook graag lange melodieën op de piano in de majestueuze eetkamer. Ondanks zijn veertienurige werkdagen – bepaald door ontbijten, schoonmaken, wassen en de avondmaaltijd – wekt hij nooit de indruk dat het werk hem zwaar valt. Voor hem is vermoeidheid vooral iets psychologisch: "Je moet gewoon goed georganiseerd zijn," vertrouwt hij ons toe. "In de klassieke horeca krijgen mensen niet altijd de ruimte om zich echt te uiten. De gezamenlijke tafel, de piano, de grote ruimtes, de open haard en de eenvoud van de omgeving zijn er juist om iedereen aan te moedigen zijn innerlijke rijkdom te delen en van gedachten te wisselen." Ook dat is de magie van het Stevensonpad. (Naar een tekst van Pierre Fayolle).