Belangrijke communicatiewegen doorkruisten de regio Gabale, waarvan de meest opvallende het vermelden waard zijn. De beroemdste is de Régordane (GR®700), de belangrijkste *via* van de *pagus Cabalicus*, die verbindingen met het Oosten tot stand bracht via de zuidelijke provincies van Gallië, met name de Provence en de Narbonensis, en anderzijds met de centrale provincies, Arverne en Velay. Deze grote weg speelde een belangrijke rol bij de vorming en ontwikkeling van Langogne. Het bestaan ervan gaat terug tot vóór de Romeinse invasie; de Romeinen zouden de weg later verbeteren door het aanleggen van bruggen over waterlopen, brede stenen bestratingen, mijlpalen om de afstanden te markeren en stèles gewijd aan de god Terminus om de grenzen vast te leggen.
De Régordane begon bij de haven van Saint-Gilles, aan een arm van de Rhône, die toentertijd druk werd bezocht door boten, galeien en allerlei soorten schepen: Phocees, Romeins of Levantijns, afkomstig uit Carthago, Rome, Athene, de Bosporus, Palestina of Egypte. De route liep langs Nîmes, volgde de Gardon en bereikte via Alès Portes. Vervolgens beklom het de Espinouse en de pas van Ventalon, omzeilde de Mont Lozère, kwam aan in Vielvic en daarna bij l'Estrade nabij Villefort. Vanaf daar oriënteerde de weg zich richting Bayard, La Garde-Guérin, Le Thort en het woud van Mercoire, en gleed via Les Choisinets en Le Mas-Richard richting Langogne. Het stak de Langouyrou over via een doorwaadbare plaats, doorkruiste de stad, klom naar Le Cheylaret, sneed door de flank van de Mont Milan om Fontanes te bereiken, en zette koers naar het oppidum van Condres. Na het oversteken van de Allier volgde de weg de linkeroever en de heuvelrug die uitkijkt over de vallei van Monistrol-d'Allier, in de richting van Brioude, de poort naar Arverne.
Tijdens de doortocht door de Gévaudan verbond de Régordane verschillende opmerkelijke plaatsen: Vielvic (*vetus vicus*), de kruising van de Languedoc, de Helviërs en de Gabali; Bayard, de oversteekplaats van de Altier, eerst via een voorde en later via een Romeinse brug; La Garde-Guérin, een adelaarsnest en bolwerk van bandieten die rond 1150 door bisschop Aldebert du Tournel tot de orde werden geroepen. Later werd dit een vredige verblijfplaats voor "pariers", gidsen en beschermers van reizigers in ruil voor tol. Verderop passeerde de route Mercoire en de abdij van de zusters van Cîteaux, wat een rustplaats was voor pelgrims en reizigers; en vervolgens Langogne, de benedictijnse stad met een Romeinse brug en talloze afsplitsende wegen. De Mont Milan en Condres vormden de laatste beschermende oppida van het Gabale-land. Nabij dit laatste punt kruiste de route de *via Bollena*, die later waarschijnlijk de *via Agrippa* werd, en stak ten slotte de rivier over via een Romeinse brug richting Brivate (Brioude).
De oorspronkelijke naam Régordane lijkt te zijn afgeleid van *rec* of *reg* (rivier) en *ourdan* (pad), wat samen *reg-ourdan* vormt. Het tracé volgt inderdaad talloze rivieren en beken: de Gardon, de Altier, de Langouyrou, de Chapeauroux en de Allier. Enkele auteurs hebben ten onrechte beweerd dat de naam Régordane afkomstig was van keizer Gordianus. Geen enkele serieuze analogie pleit echter voor een dergelijke benaming. Een andere, meer pittoreske hypothese leidt de naam af van het Occitaanse *regard*, een term voor een lam dat buiten het normale seizoen is geboren. Deze dieren kwamen ter wereld na de periode van de zomerweiden en waren niet in staat het taaie gras van de nazomer te grazen, waardoor ze vroegtijdig moesten terugkeren naar hun schaapskooi. Zo zou het woord "Regord-ane" zijn ontstaan. Voor de volledigheid dient nog vermeld te worden dat de muilezeliers die deze *cami* (weg) bereden, "Regordans" of "Regordians" werden genoemd. Illustere figuren hebben deze weg bewandeld: Julius Caesar, om van de Narbonensis naar Arverne of Aps te reizen; rond 1162 paus Alexander III op reis van Maguelonne naar Parijs; en drie Franse koningen: Lodewijk de Heilige in 1254 (terugkerend uit Aigues-Mortes), Filips III de Stoute in 1283, en Filips IV de Schone in 1285. Later volgde de connétable Du Guesclin deze route om Châteauneuf-de-Randon te bereiken.
Een pad voor kooplieden en muilezeliers
De "Regordans" vervoerden laken, wijn, zout en diverse andere handelswaar van de Languedoc naar Le Puy-en-Velay via deze duizenden jaren oude handels- en transhumanceroute. Het pad werd omzoomd met hunebedden, rotsinscripties en boodschappen waarvan de betekenis tot op heden mysterieus blijft.
Een heilige weg voor pelgrims
Pelgrims reisden via de Régordane naar het graf van Saint-Gilles of naar de Zwarte Maagd van Le Puy. Deze route stond in verbinding met de pelgrimswegen naar Santiago de Compostella via de *via Podiensis* (GR®65) in Le Puy-en-Velay en de *via Tolosana* (GR®653) in Saint-Gilles. De route was bezaaid met heilige plaatsen en werd geflankeerd door een keten van hospitalen en leprozerieën; Pradelles herbergt nog steeds een van de laatste vier overgebleven bouwwerken van dit type in Europa. Grote spirituele figuren, zoals paus Urbanus V, Adhémar de Monteil (bisschop van Le Puy en pauselijk legaat) en Raymond de Saint-Gilles, hebben deze heilige weg bewandeld.
Een epische en historische route
De weg van de Régordane werd gebruikt door Julius Caesar toen hij de Cevennen overstak en vormde het decor voor de heldendaden van Willem van Oranje, die Nîmes bevrijdde van de Saraceense bezetting. Dit epos wordt verhaald in de *Charroi de Nîmes*, een van de oudste *chansons de geste* (heldendichten). Als een ware slagader van de grote bewegingen in de middeleeuwse geschiedenis, zou deze route later illustere scheppers en schrijvers inspireren, zoals Alphonse Daudet, Sergej Prokofjev of Jouany du Désert.
Een pad van verhalen en vrijheden
De Régordane is getuige geweest van de opeenvolgende opstanden tegen de Roomse kerk: het arianisme, het katharisme en het protestantisme. Het was een bevoorrechte getuige van de strijd voor vrijheid van geweten en mensenrechten, belichaamd door persoonlijkheden zoals Rabaut Saint-Étienne (een beroemde predikant uit Nîmes) of de markies de La Fayette. En laten we de opstand van de Camisards, het verzet van de maquisards tijdens de Tweede Wereldoorlog, en de felle sociale strijd van de mijnwerkers in de Cevennen niet vergeten.
De tweede grote verkeersader in de regio die genoemd moet worden, is de via Agrippa. Deze ontleende zijn naam aan de Romeinse generaal Marcus Vipsanius Agrippa (of de consul Menenius Agrippa). Het verbond Saint-Paulien (Ruessium), de hoofdstad van de Vellavi, met Javols (Anderitum), de hoofdstad van de Gabali, en liep verder naar het gebied van de Ruteni. Ook wel de via Agrippensis genoemd, verwijst dit naar het uitgebreide netwerk van Romeinse wegen in Gallië, aangelegd in de 1e eeuw voor Christus. Agrippa, aan wie Octavianus de organisatie van de Gallische gebieden had toevertrouwd, ontwierp dit uitzonderlijke netwerk om troepenverplaatsingen en handel te vergemakkelijken.
De via Agrippa straalde uit vanuit de nieuwe strategische Romeinse nederzetting: Lugdunum (het huidige Lyon). Het was opgebouwd rond vier grote hoofdwegen: een route naar de Atlantische Oceaan, van Lugdunum naar Saintes; een route naar het Kanaal en de Noordzee, via Chalon-sur-Saône, Châlons-en-Champagne, Reims, Beauvais en Amiens; een route naar de Rijn, via Langres en Trier; en ten slotte een zuidelijke route, afdalend naar Arles en Marseille.
Specialisten verschillen van mening over de exacte datering van de aanleg van deze wegen, maar iedereen is het erover eens dat ze werden gebouwd onder de leiding van Agrippa en Octavianus Augustus. Schattingen variëren tussen 39/38 v.Chr., 22/21 v.Chr., of 16 tot 13 v.Chr. Talloze overblijfselen van de via Agrippa zijn in verschillende regio's bewaard gebleven, met name in de streek van Valence. Bovendien liep het traject in het Rhônedal grotendeels parallel aan de huidige Franse Route Nationale 7. Bij de doorkruising van het Centraal Massief heeft de via Agrippa een onuitwisbare stempel gedrukt op het landschap, als bewijs van zijn vitale strategische en commerciële belang.
Tot slot is er een derde route, de Bollena. Antieke schrijvers zoals Ptolemaeus, Strabo en Lucanus beschreven dat deze weg Ruessium met Anderitum verbond via Condates (Condres), om vervolgens door te lopen naar Ad Silanum (nabij Rodez) via Puech-Cremat in Ruteens grondgebied. Het is goed mogelijk dat dit simpelweg de primitieve benaming was van de via Agrippa.
De weg van Bollène, in het Latijn ook bekend als via Bollena, was een belangrijke Romeinse weg die Lyon met Bordeaux verbond. Aangelegd rond 43 v.Chr. onder leiding van Agrippa (de latere schoonzoon van keizer Augustus), speelde deze route een drijvende rol in de handel en mobiliteit in heel Gallië. Omdat de weg een groot deel van het Centraal Massief doorkruiste, in het bijzonder de Forez (het land van de Segusiavi), groeide deze uit tot een van de meest fundamentele verbindingswegen van de Gallo-Romeinse wereld. Tot op de dag van vandaag markeren kostbare overblijfselen het tracé, als stille getuigen van een groots verleden.
Er bestonden nog tal van andere wegen en grote paden in het gebied, in het bijzonder om Condres te verbinden met de oppida van de Mont Milan, Châteauneuf en Grèzes. Delen van "strada" — een lokale dialectterm die logischerwijs is afgeleid van het Latijnse strata — zijn nog steeds te vinden in de nabijheid van deze verschillende versterkte kampen.
Daarnaast doorkruiste een netwerk van landelijke paden, drailles of drayes genoemd, de streek. Deze volgden veelal de transhumanceroutes van schaapskuddes die in de zomer naar de bergen trokken om te grazen, en verbonden tegelijkertijd verschillende nederzettingen met elkaar. Een van deze drailles vertrok vanuit Langogne, passeerde Le Mas-Neuf en Le Mazigon onder Pratellae (Pradelles). Deze plaatsen, sterk beïnvloed door het verblijf van de Romeinse legioenen, hebben talloze archeologische vondsten opgeleverd: munten, medailles en wapens. De draille liep vervolgens door naar Saint-Chaffre en de Mont Anis. Door de eeuwen heen groeide het uit tot een uiterst belangrijke verbindingsroute, die jaarlijks werd gebruikt door cohorten ridders, troubadours en pelgrims uit zuidelijke streken, die naar boven trokken om plechtig "de Valk aan de wonderbaarlijke Maagd van Le Puy-en-Velay" te schenken.