Το μονοπάτι του Στήβενσον, γνωστό και ως GR®70, ξεκινά από το Le Puy-en-Velay, μια πόλη φημισμένη για τη θρησκευτική της κληρονομιά. Αυτή η πεζοπορία ακολουθεί τα χνάρια του Σκωτσέζου συγγραφέα Ρόμπερτ Λούις Στήβενσον και της γαϊδούρας του, Μοντεστίν, που διέσχισαν την οροσειρά των Σεβέν (Cévennes) το 1878. Ξεκινώντας από την Ωτ-Λουάρ (Haute-Loire), η διαδρομή διασχίζει ποικίλα τοπία, κυρίως τα απέραντα οροπέδια του Velay και του Gévaudan, προσφέροντας μια βαθιά εμβύθιση στη φύση και την τοπική ιστορία. Στη συνέχεια, οδηγεί τους πεζοπόρους μέσα από τη Lozère και τελικά στην περιοχή του Gard, καταλήγοντας στο Saint-Jean-du-Gard, καλύπτοντας μια συνολική απόσταση περίπου 270 χιλιομέτρων.
1η ετάπ: Από το Le Puy-en-Velay στο Le Monastier-sur-Gazeille
Κανένα μετεωρολογικό θαύμα σήμερα το πρωί· τα σύννεφα και η ψιλή βροχή εξακολουθούν να σκεπάζουν τους λόφους. Τα δάση στάζουν ασταμάτητα. Στη μουσκεμένη ύπαιθρο, τα λουλούδια γέρνουν, εξουθενωμένα, σαν να συμμερίζονται την ταλαιπωρία αυτών των καημένων πεζοπόρων που παλεύουν μέσα στις λάσπες των μονοπατιών. Παρόλα αυτά, η διάσχιση του Velay διατηρεί το ενδιαφέρον της παρά την περονιαστική υγρασία· όλη αυτή η γκρίζα ατμόσφαιρα και τα χαμηλά σύννεφα που βαραίνουν το τοπίο, απλώς ενισχύουν την άγρια ομορφιά του οροπεδίου. Τι ατμόσφαιρα!
Απομονωμένο, λίγο έξω από το Montbonnet, μέσα στην αγροτική του μοναξιά, το ταπεινό παρεκκλήσι του Αγίου Ροκ, αφιερωμένο στον προστάτη των προσκυνητών, μαρτυρά ακόμη τη μεσαιωνική πίστη και αρχιτεκτονική. Βρίσκω καταφύγιο εκεί για λίγο, για μια σιωπηλή περισυλλογή, ενώνοντας τη σκέψη μου με όλους αυτούς τους ταξιδιώτες που, ανά τους αιώνες, έσπρωξαν την πόρτα αυτού του ασύλου γαλήνης. Στη συνέχεια, οι μικροί οικισμοί διαδέχονται ο ένας τον άλλον κατά μήκος του μονοπατιού, σαν νησίδες από γκρίζα πέτρα ξεκομμένες από τον κόσμο. Οι προσκυνητές με το «κοχύλι» τους διασχίζουν ή τους προσπερνούν, χωρίς να συναντήσουν ψυχή. Μια μακρά, πετρώδης κατηφόρα με φέρνει στις πύλες του Le Puy-en-Velay ακριβώς στην ώρα για να απολαύσω μια δειλή βελτίωση του καιρού. Αύριο, σειρά έχει η ανακάλυψη της παλιάς πόλης. Ήδη ο λαβύρινθος των στενών δρόμων με τα μεγάλα πλακόστρωτα δημιουργεί ένα εξαιρετικά γραφικό σκηνικό. Διαδρομή 22 χλμ.
Πριν ξεκινήσω για την εξερεύνηση του Le Puy-en-Velay, πρέπει να λύσω ένα σοβαρό πρακτικό πρόβλημα: τα παπούτσια μου με πρόδωσαν. Το να μοιάζουν μερικές φορές αυτά τα δερμάτινα μποτάκια «dry line» με σφουγγάρια, είναι κάτι που το καταλαβαίνω· τα καημένα έχουν τραβήξει τόσα πολλά! Αλλά το δεξί μου τραυματίζει σοβαρά το κουντεπιέ· η πληγή είναι ανοιχτή και ο πόνος ανυπόφορος. Κι ας τα είχα «στρώσει» κανονικά πριν την αναχώρησή μου. Ποτέ δεν είχα παρόμοιο ατύχημα στα 20 χρόνια που περπατάω στα μονοπάτια! Φαίνεται πως δεν είμαστε φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον. Αναλαμβάνω λοιπόν το ρίσκο να αγοράσω ένα νέο, σχετικά ελαφρύ ζευγάρι, με τους κινδύνους που κρύβει το «στρώσιμό» τους. Θα τα εγκαινιάσω στα σκληρά καλντερίμια του Le Puy-en-Velay και θα στείλω πίσω τα «απορριφθέντα» μαζί με τους ξεπερασμένους πλέον χάρτες και οδηγούς.
Τρία θρησκευτικά μνημεία, χτισμένα ψηλά, δεσπόζουν στην πόλη: η Παναγία της Γαλλίας (Notre-Dame de France), η υπέροχη βασιλική και το παρεκκλήσι του Aiguilhe. Ομολογώ την αλλεργία μου σε αυτό το κολοσσιαίο, αυτοκρατορικού ύφους άγαλμα της Παναγίας, που «χυτεύτηκε από τα ρωσικά κανόνια που κατασχέθηκαν στη Σεβαστούπολη». Τι παράταιρος συνδυασμός! Η βασιλική είναι ένα αξιόλογο ρομανικό οικοδόμημα, μεγαλοπρεπές, ακόμη και επιβλητικό, στο οποίο φτάνεις ανεβαίνοντας έναν γραφικό δρόμο γεμάτο καταστήματα με δαντέλες. Ωστόσο, σε σύγκριση με αυτά τα επιβλητικά κτίρια που αποπνέουν έναν θριαμβευτικό και κυρίαρχο Καθολικισμό, προτιμώ το διπλανό, διακριτικό και κρυφό μοναστήρι. Επίσης, το παρεκκλήσι του Αγίου Μιχαήλ του Aiguilhe, σκαρφαλωμένο ψηλά στον ηφαιστειακό βράχο του στο τέλος 268 σκαλοπατιών, αποκαλύπτει ένα μικρό θαύμα ρομανικής αρχιτεκτονικής: η αραβική κομψότητα της πύλης δένει αρμονικά με την εσωτερική οβάλ κιονοστοιχία. Και ξαφνικά, μέσα στο ημίφως, μια εφήμερη ηλιακή αχτίδα χρωματίζει τις μεγάλες γκρίζες πλάκες με τη λάμψη των βιτρό... Αρχίζω ξανά να ελπίζω σε πιο φωτεινές μέρες.
Η διάσχιση του οροπεδίου του Velay
Μέσα σε επτά ημέρες, οι πέντε ήταν γεμάτες γκρίζο, βροχή, καταιγίδες... αυτό φθείρει το ηθικό. Πρέπει να έχεις πίστη και να αντέχεις! Σήμερα, μια σύντομη διαδρομή οδηγεί στο Le Monastier-sur-Gazeille, όπου ξεκινά πραγματικά το «Μονοπάτι του Στήβενσον». Είναι επίσης η αφετηρία του μονοπατιού «Saint-François Régis», με λευκή και πράσινη σήμανση (ο Jean-François Régis ανέπτυξε ιεραποστολική δράση στο Velay-Vivarais τον 17ο αιώνα και επιλέχθηκε ως προστάτης άγιος των δαντελούδων. Το μονοπάτι που φέρει το όνομά του καλύπτει μια διαδρομή 193 χλμ. από το Le Puy έως το Lalouvesc στην Ardèche).
Συνεχίζω έτσι τη διάσχιση του οροπεδίου του Velay. Το ανάγλυφο είναι ήπιο, με δύο όχι ιδιαίτερα απαιτητικές ανηφόρες: η πρώτη για να βγω από το λεκανοπέδιο του Le Puy-en-Velay (ως πρωινή προθέρμανση) και η δεύτερη, δύο σύντομες ώρες αργότερα, μετά το πέρασμα του Λίγηρα (Loire) στο Coubon. Το τοπίο είναι ευχάριστο. Μην γελιέστε, ο καιρός δεν με έχει φιλοδωρήσει ακόμα με λιακάδα, αλλά έχω ζήσει και χειρότερα. Μετά από τόσα «σκωτσέζικα ντους», καταλήγω να είμαι ικανοποιημένος με αυτό το διακοπτόμενο ψιλόβροχο. Και όταν ένα φευγαλέο άνοιγμα του καιρού φωτίζει στα ανατολικά την οροσειρά του Mézenc, το παιχνίδισμα του φωτός και της σκιάς μέσα στην απέραντα σκοτεινή θάλασσα των βαριών συννέφων δίνει δραματικό τόνο στον ορίζοντα της ηφαιστειακής αλυσίδας. Και είναι αλήθεια ότι «ουδέν κακόν αμιγές καλού». Χωρίς αυτή τη βροχή, θα έτρωγα το πικνίκ μου σε κάποιο ανάχωμα αντί να ψάξω για καταφύγιο στο Archinaud· και έτσι θα είχα χάσει μια αξέχαστη συνάντηση. Επέστρεφε από το μάζεμα μανιταριών. «Όχι», μου απάντησε, «δεν υπάρχει ούτε καφενείο ούτε στάση λεωφορείου σε αυτόν τον οικισμό». Και απλά με προσκάλεσε στο παλιό σπίτι που είχε αγοράσει στο χωριό της. Αντιστάθηκα στο βραστό της, αλλά υπέκυψα μπροστά στο υπέροχα χρυσαφένιο ρυζόγαλο. Δεν υπήρχε καμία βιασύνη σε αυτή τη σύντομη ετάπ· άλλωστε ο καιρός δεν σε προέτρεπε να τριγυρνάς έξω... Έτσι, παρατείναμε τις εκμυστηρεύσεις της κοινής μας μοναξιάς.
Στο L'Herm, για να αποφύγω την άσφαλτο ενός επαρχιακού δρόμου, επιλέγω μια εναλλακτική διαδρομή μέσω του Le Mont, ένα πολύ όμορφο δασωμένο μονοπάτι, και φτιάχνω ένα γερό μπαστούνι πεζοπορίας από μια συστάδα φουντουκιών. Απόψε, στο Le Monastier-sur-Gazeille, κοιμάμαι στον παλιό σταθμό χωροφυλακής... ο οποίος έχει μετατραπεί σε έναν άνετο ξενώνα! Διαδρομή 20 χλμ.
Το Μονοπάτι του Στήβενσον ξεκινά πραγματικά από το Le Monastier-sur-Gazeille. Η μικρή κωμόπολη, που κοιμάται βαθιά μέσα στο Velay, οφείλει πολλά στον Σκωτσέζο μυθιστοριογράφο. Χωρίς το περιπετειώδες ταξίδι του, ποιος θα την επισκεπτόταν ακόμα, παρά το αβαείο της και το ογκώδες παρεκκλήσι από ηφαιστειακά πετρώματα; Δικαίως του αφιέρωσαν αυτή την αναμνηστική στήλη που υψώνεται στη βεράντα με θέα στην κοιλάδα του ποταμού Gazeille – το ίδιο ποτάμι που ο Στήβενσον άκουγε να «κελαρύζει» πριν αποκοιμηθεί!
Σήμερα, οι πρόσφατες βροχές έχουν αυξήσει τα ντεσιμπέλ του τραγουδιού του. Και τα πράγματα δεν φαίνεται να βελτιώνονται εκεί ψηλά. Εκεί ψηλά; Η έκφραση φαντάζει τολμηρή «με έναν ουρανό τόσο χαμηλό...» όπως θα τραγουδούσε ο Ζακ Μπρελ· και αυτό το βαρύ σύννεφο πραγματικά σε πλακώνει! Ευτυχώς που η πρωινή ψιχάλα δεν διαρκεί αιώνια... Με τη γκρίζα ατμόσφαιρα μαθαίνεις να ζεις. Και μάλιστα ταιριάζει αρκετά καλά με αυτή την ηφαιστειακή έρημο. Από χθες, η αλήθεια είναι, η αντίθεση είναι έντονη· όχι στο τοπίο, αλλά στο ανθρώπινο επίπεδο. Ο συνωστισμός στα δύο πρώτα στάδια του Δρόμου του Αγίου Ιακώβου (Compostelle) και η κίνηση στους δρόμους του Le Puy-en-Velay, με κάνουν να νιώσω και... να εκτιμήσω περισσότερο τη μοναξιά του απέραντου οροπεδίου. Ακόμη και το πέρασμα από το St-Martin-de-Fugères δεν αλλάζει τίποτα αυτό το πρωινό της Πεντηκοστής: ούτε ψυχή στον δρόμο και η εκκλησία κλειστή! Ωστόσο, θα ήθελα να ανακαλύψω τι κρύβεται πίσω από αυτή τη μνημειώδη πρόσοψη που επιστέφεται από ένα καμπαναριό τύπου «χτένι» (clocher à peigne). (Τα καμπαναριά αυτά είναι τυπικά στο οροπέδιο του Velay. Αποτελούνται από έναν μονό τοίχο με κόγχες που φιλοξενούν τις καμπάνες. Αν και η ηφαιστειακή αυτή περιοχή δεν στερείται πέτρας, αυτή η αρχιτεκτονική ιδιαιτερότητα εξηγείται μάλλον από τη φτώχεια των κοινοτήτων που καλλιεργούσαν αυτά τα άγονα εδάφη. Προφανώς, είναι πιο οικονομικό να χτίσεις έναν τοίχο από ό,τι τους τέσσερις ενός παραδοσιακού καμπαναριού).
Από τον άγριο Λίγηρα στο μυστηριώδες Gévaudan
Το πέρασμα του Λίγηρα (Loire) στο Goudet είναι ένα από τα highlights αυτής της διαδρομής. Δεν είναι ακόμα το νωχελικό ποτάμι, που απλώνεται πλατιά στην Κοιλάδα των Βασιλιάδων μεταξύ της Ορλεάνης και της Τουρ. Εδώ, ο Λίγηρας κυλάει τα ορμητικά του νερά ανάμεσα στα ψηλά βράχια άγριων φαραγγιών. Και τα ερείπια του Κάστρου Beaufort, σκαρφαλωμένα σε μια βραχώδη προεξοχή, συμπληρώνουν αυτό το άκρως ρομαντικό, βγαλμένο από βιβλίο του Βίκτωρ Ουγκώ, τοπίο. Παρατείνω τη μαγεία με μια μικρή παράκαμψη εκτός σήμανσης, καθαρά για την ευχαρίστηση. Μετά το Goudet, η επίσημη διαδρομή επέβαλε πολλή άσφαλτο μέχρι το Ussel, ενώ λίγο πιο πέρα απλωνόταν μια εκπληκτικά ειδυλλιακή κοιλάδα. Το αιώνιο χάσμα μεταξύ πεζοπόρων και οδηγών. Στο μπαρ του Goudet, οι θαμώνες μου πρότειναν να πάρω τον επαρχιακό δρόμο για να γλιτώσω τις απότομες κλίσεις και τα ρυάκια του μονοπατιού. Άραγε, μπορούν αυτοί οι βιαστικοί οδηγοί να καταλάβουν ότι ο πεζοπόρος απολαμβάνει περισσότερο τη διαδρομή παρά την άφιξη στον προορισμό;
Ο Ρόμπερτ Λούις Στήβενσον δεν λέει κάτι διαφορετικό, και μάλιστα το εκφράζει πολύ πιο όμορφα, γράφοντας στο έργο του Ταξίδια με έναν γάιδαρο στις Σεβέν: «Όσο για μένα, ταξιδεύω όχι για να πάω κάπου, αλλά για να περπατήσω. Ταξιδεύω για την απόλαυση του ταξιδιού. Το σημαντικό είναι να κινείσαι, να βιώνεις πιο κοντά τις ανάγκες και τις δυσκολίες της ζωής, να εγκαταλείπεις το άνετο κρεβάτι του πολιτισμού, να νιώθεις κάτω από τα πόδια σου τον γήινο γρανίτη και τα κοφτερά χαλίκια...». Πόση χαρά λοιπόν να περιπλανιέσαι στη γοητευτική κοιλάδα των Fouragettes μεταξύ του Cros Pouget και του Ussel, και ακόμα παραπέρα, στις πύλες του Le Bouchet-St-Nicolas, να στέκεσαι εκστατικός μπροστά σε ένα απέραντο χαλί από νάρκισσους, διάσπαρτο με το κίτρινο από τις νεραγκούλες! Διαδρομή 24 χλμ.
Αρκεί να έχεις πίστη; Οι μετεωρολογικές προβλέψεις υπόσχονται επιτέλους μια σταθερή βελτίωση... αλλά το Le Bouchet-St-Nicolas είναι βυθισμένο σε πυκνή ομίχλη. Δεν πειράζει, ποντάρω στον ήλιο και βγάζω το σορτσάκι μου από τα βάθη του σακιδίου. Ο οδηγός περιγράφει αυτό το τελευταίο τμήμα του Velay ως σχετικά μονότονο. Τι τεράστιο λάθος! Μέχρι το Landos, είναι αλήθεια, η διάσχιση του οροπεδίου είναι επίπεδη και σχεδόν ευθεία· αλλά τι μοναξιά, τι γαλήνη μέσα στο δροσερό και ομιχλώδες πρωινό. Πιάνω μάλιστα επ' αυτοφώρω μια αλεπού να επιστρέφει στη φωλιά της, με τη λεία στο στόμα. Πόσο γρήγορα το έβαλε στα πόδια μόλις με αντιλήφθηκε!
Περνώντας το Landos, γίνεται το θαύμα: επιτέλους, ο πολυπόθητος ήλιος είναι εδώ! Πάνω στην ώρα για να αναδείξει το απέραντο τοπίο, τον ευρύ ορίζοντα που ξεδιπλώνεται από το "μπαλκόνι" του μονοπατιού προς τη λίμνη Naussac και τα υψώματα του Gévaudan. Μια έκρηξη χρωμάτων και αρωμάτων, μια μαγευτική ανθοφορία· οι θάμνοι με τα σπάρτα μοιράζονται πλέον την παράσταση με τα κυματιστά χαλιά των νάρκισσων· υπάρχουν επίσης μπουκέτα από νεραγκούλες, μη-με-λησμόνει, κενταύριες... Οι βοτανικές μου γνώσεις είναι πολύ φτωχές για να καταγράψω όλη αυτή την πολύχρωμη άνθιση. Αυτή η ανοιξιάτικη, σχεδόν καλοκαιρινή μέρα, επιτρέπει επιτέλους χαλαρό περπάτημα στο μονοπάτι που οδηγεί στο Pradelles. Και στο ηλιόλουστο χωριό, απολαμβάνω να χαλαρώνω στην πλατεία Foirail πίνοντας μια παγωμένη μπύρα... την ώρα που οι βιαστικοί οδηγοί ολοκληρώνουν το τριήμερο της Πεντηκοστής και παίρνουν τον δρόμο της επιστροφής προς τον Βορρά. Ως ευτυχισμένος πεζοπόρος, εγώ κατευθύνομαι νότια στον ρυθμό των μοναχικών μου βημάτων.
Το GR®70 αφήνει το Pradelles περνώντας από μια παλιά συνοικία, περήφανη για το ηρωικό της παρελθόν, και προσφέρει μια ακόμα όμορφη αγροτική διαδρομή. Είναι πολύ ευχάριστο να ολοκληρώνεις αυτή την ανοιξιάτικη ετάπ με μια παρατεταμένη κατηφόρα μέχρι τις όχθες του Allier, το οποίο είχα χάσει από τα μάτια μου εδώ και αρκετές ημέρες. Αποτελεί επίσης μια όμορφη επανασύνδεση, στην καρδιά του παλιού Langogne, με τη ρομανική αρχιτεκτονική της εκκλησίας του, την αρμονική πέτρινη θολωτή οροφή και τα πλούσια γλυπτά των κιονόκρανων. Ακριβώς δίπλα, οι μνημειώδεις στεγασμένες αγορές (halles) – με τις ογκώδεις κιονοστοιχίες και την πέτρινη στέγη – μαρτυρούν ένα πλούσιο εμπορικό παρελθόν. Διαδρομή 25 χλμ.
Στα μονοπάτια της Lozère προς την Ardèche
Τα καπρίτσια ενός αγρότη, που το πήγε τόσο μακριά ώστε να επιβάλλει διόδια για το πέρασμα από τα εδάφη του, κατέστησαν αναγκαία την αλλαγή πορείας του GR®70. Αλλά η νέα διαδρομή δεν με ενθουσιάζει ιδιαίτερα, και προσπαθώ παρόλα αυτά να φτάσω στο St-Flour-de-Mercoire μέσω της αριστερής όχθης του ρέματος Langouyrou. Θα το πληρώσω ακριβά στο φαράγγι των Κατσικιών (Ravin des Chèvres), προσπαθώντας να ξεδιαλύνω ένα μονοπάτι μέσα στον λαβύρινθο των πατημασιών του κοπαδιού. Και να σκεφτεί κανείς ότι σήμερα μπαίνω στο Gévaudan, τη χώρα του Κτήνους! Αυτό το διάσημο και μυστηριώδες θηρίο, που κατασπάραζε γυναίκες και παιδιά, που τον 18ο αιώνα τρομοκράτησε την ύπαιθρο για τρία χρόνια και που ο Στήβενσον αποκαλεί «τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη των λύκων»! Ωστόσο, ο τόπος δεν χρειάζεται αυτό το τέρας για να προσδώσει μια άγρια αύρα· μετά τους ανοιχτούς ορίζοντες του οροπεδίου του Velay και τα απέραντα πανοράματα προς το Mézenc και το Margeride, το Gévaudan κλείνεται στο μυστήριο βαθιών δασών κωνοφόρων και σημύδων, και βραχωδών εκτάσεων με όψη βάλτου.
Μετά το L'Herm, το Sagne-Rousse, το Fouzillac και το Fouzillic ίσα που σπάνε τη μοναξιά της περιπλάνησής μου· ούτε ίχνος ανθρώπινης παρουσίας περνώντας από αυτούς τους αραιοκατοικημένους οικισμούς. Θα είναι άραγε το δάσος πιο ζωντανό; Εδώ παρακολουθώ με την ησυχία μου το παιχνίδι νεαρών ζαρκαδιών, μέχρι που το πιο προσεκτικό βγάζει ένα βραχνό γάβγισμα και δίνει το σύνθημα της φυγής. Μόνο το Cheylard-L'Évêque μοιάζει με όαση στο βάθος της κοιλάδας του, λουσμένο στο φως των ανθισμένων σπάρτων και το τραγούδι των ρυακιών. Θα ήθελα πολύ να παρατείνω τη μεσημεριανή μου στάση στο φιλόξενο καφενείο της μικρής πλατείας... Όμως, μια ταμπέλα ανακοινώνει 4 επιπλέον χιλιόμετρα σε μια ήδη αρκετά στριφογυριστή διαδρομή. Πράγματι, η χαρτογραφική χάραξη αυτής της ετάπ είναι ιδιαίτερα δαιδαλώδης. Ο μυθιστοριογράφος πρέπει να είχε μεγάλη διάθεση για εξερεύνηση. Δεν θα παραπονεθώ όμως. Το περπάτημα στο απέραντο δάσος της La Gardille προσφέρει ένα απόγευμα απόλυτης γαλήνης, που επιστεγάζεται από μια τελευταία ειδυλλιακή στάση στην όχθη αυτής της μικρής, ανώνυμης λίμνης, κρυμμένης ανάμεσα στους λόφους του Auradou και του Abïauradou.
Κατεβαίνοντας προς το Luc, συναντώ ξανά τον ποταμό Allier. Το χωριό απλώνεται στην πλαγιά της κοιλάδας, κάτω από τα ερείπια του κάστρου του και ένα επιβλητικό άγαλμα της Παναγίας, το οποίο ο Στήβενσον μείωσε ειρωνικά σε «πενήντα καντάρια Παναγίας» (cinquante quintaux de Madone)! Διαδρομή 27 χλμ.
Χθες το βράδυ, η καταιγίδα βρόντηξε στα υψώματα του Tanargue· σήμερα το πρωί, ο ουρανός είναι πεντακάθαρος και υπόσχεται μια φωτεινή πορεία... μακριά από το GR®70. Πράγματι, μεταξύ του Luc και της La Bastide-Puylaurent, όπου σκοπεύω να σταματήσω, ο οδηγός αναφέρει μόνο 7 χλμ. και η σήμανση ακολουθεί κυρίως την κοιλάδα πάνω στους δρόμους D906 και D154... Έχω αποκτήσει μια μικρή αδυναμία στον ποταμό Allier, αλλά όχι σε σημείο να καταπιώ άσφαλτο και να θυσιάσω μια εξόρμηση στα κοντινά βουνά της Ardèche. Και αυτή η παράκαμψη μου επιτρέπει να περάσω από το Αβαείο της Notre-Dame des Neiges, όπου διέμεινε ο Σκωτσέζος συγγραφέας. Έτσι, παραμένω απόλυτα πιστός στο πνεύμα του ταξιδιού του.
Βασιζόμενος μόνο στους χάρτες IGN κλίμακας 1:100.000 και 1:25.000, ήλπιζα να βρω μια αξιόπιστη διαδρομή μέσα από τους πρόποδες της Ardèche. Εκεί ανακάλυψα ένα πραγματικό δίκτυο τέλεια σηματοδοτημένων μονοπατιών. (Μετά από αυτήν την πεζοπορία, ενημερώθηκα για έναν σχετικά πρόσφατο τοπογραφικό οδηγό με τίτλο «Από τα Φαράγγια της Ardèche στη Margeride». Επικεντρώνεται κυρίως στη διαδρομή του GR®4 μεταξύ της Κοιλάδας του Ροδανού και του St-Flour. Ωστόσο, περιγράφει επίσης μια σειρά από παρακλάδια: GR®43, GR®44, GR®44A, GR®44B, GR®44C και GR®44D. Τίποτα λιγότερο! Χωρίς να ξεχνάμε τα τοπικά μονοπάτια (GR de Pays) όπως «Ο Γύρος του Όρους της Ardèche». Συνολικά, 208 σελίδες με διαδρομές, χρήσιμες συμβουλές και συναρπαστικά σχόλια... υλικό για όνειρα).
Η πρωινή ανηφόρα είναι αρκετά σκληρή κάτω από έναν ήλιο που ήδη καίει. Αλλά τα τοπία σε ανταμείβουν. Όπως και η ευχαρίστηση του περπατήματος μέσα στο δάσος οξιάς που καλύπτει το Moure de Manibles. Η τοποθεσία του Σταυρού του Pal, σταυροδρόμι των GR®7 και GR®72, μαζί με μερικά τοπικά μονοπάτια, είναι από εκείνα τα μέρη που οξύνουν τις αισθήσεις: απόλυτη μοναξιά μπροστά σε ένα μεγαλειώδες τοπίο, με θέα προς την κορυφή των Trois Seigneurs, τα φαράγγια του Borne και τις κορυφογραμμές του Tanargue. Η καθημερινότητα φαντάζει τόσο άγευστη εκείνη τη στιγμή... Η μαγεία συνεχίζεται στις κατάφυτες από νάρκισσους όχθες του Rieufrais προς το Αβαείο της Notre-Dame des Neiges. Είμαστε μόνο δύο επισκέπτες που ακούμε τους μοναχούς να ψέλνουν την εσπερινή προσευχή κάτω από τους γοτθικούς θόλους, ακριβώς όπως και στον ναό της φύσης· είναι η ίδια γαλήνη που ευνοεί τον διαλογισμό... Γιατί λοιπόν να βιαστούμε να επιστρέψουμε στην κοιλάδα; Αποφασίζω να αφήσω τα σημάδια του μονοπατιού για μια παράκαμψη από την κορυφή της Felgère. Από την κορυφογραμμή της, ατενίζω το άμεσο μέλλον μου: το βουνό του Goulet, τον ορίζοντα του όρους Lozère... προδιαγράφονται όμορφες μέρες.
Στη La Bastide-Puylaurent, στις όχθες του Allier, βρίσκεται ο Ξενώνας L'Etoile· ένα παλιό παραθεριστικό ξενοδοχείο που διευθύνει ένας Βέλγο-Έλληνας οικοδεσπότης, μια παρήγορη στάση, ένα υγιεινό και χορταστικό γεύμα, ένα πολυπόθητο ζεστό ντους και μια καλή βέλγικη μπύρα. Διαδρομή 18 χλμ. Του Jean-Marie Maquet