Σερφάροντας στο διαδίκτυο, αναζητώντας πληροφορίες για το GR70 (το μονοπάτι του Stevenson) που μου είχε αναφέρει ένας φίλος, ανακάλυψα τυχαία μια σελίδα με τίτλο «Αξέχαστη πεζοπορία στις Cévennes» γραμμένη από τον Gaston Testud. Σε αυτήν διευκρινιζόταν ότι επρόκειτο για μια «κυκλική πεζοπορία 6 ημερών μέσα από τις Cévennes», ακολουθούμενη από μια λεπτομερή και πολύ ακριβή περιγραφή της διαδρομής.
Αφού το συζήτησα με τη σύζυγό μου, βρίσκοντας τη διαδρομή ελκυστική και «έτοιμη προς χρήση», αποφασίσαμε να πραγματοποιήσουμε αυτήν την πεζοπορία ακριβώς όπως μας προτάθηκε. Τι εξαιρετική απόφαση! Περάσαμε μια φανταστική εβδομάδα, ειδικά επειδή ο καλός καιρός μας συνόδευσε σε όλη τη διάρκεια: ποικιλόμορφα τοπία, εκπληκτική πανοραμική θέα, πλούσια βλάστηση και καταλύματα με πραγματική «ψυχή»...
Αρχικά φτάσαμε στο L’Etoile, έναν μεγάλο ξενώνα που βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Allier. Η φιλόξενη είσοδος οδηγεί σε μια φαρδιά, λευκή σκάλα, ενώ μια καταπράσινη βεράντα προσφέρει το ιδανικό μέρος για να καθίσετε και να απολαύσετε τις τελευταίες αχτίδες του ήλιου πριν από το δείπνο. Ο Philippe δίνει την επιλογή ανάμεσα σε κοιτώνες και ιδιωτικά δωμάτια (με ή χωρίς ατομικό μπάνιο). Ωστόσο, τόσο οι πεζοπόροι όσο και οι τακτικοί επισκέπτες προτιμούν συχνά την άνεση και την ιδιωτικότητα των δωματίων που βλέπουν στο πάρκο ή στο ποτάμι.
Την αμέσως επόμενη μέρα, κάναμε μια πεζοπορία «προθέρμανσης» περίπου δέκα χιλιομέτρων γύρω από το χωριό, ακολουθώντας μία από τις πολλές διαδρομές που είναι χαραγμένες στον χάρτη IGN και προσφέρονται δωρεάν από τον Philippe, τον υπεύθυνο του καταλύματος. Ο λαμπερός ήλιος μας υποσχόταν μια εξαιρετική μέρα, όπως και τελικά αποδείχθηκε.
Πρώτα ανεβήκαμε στο αβαείο Notre-Dame-des-Neiges, ελαφρώς έκπληκτοι όταν ανακαλύψαμε στην άκρη του δρόμου ένα μικρό παρεκκλήσι που υπενθυμίζει ότι σε αυτό το μέρος, στις αρχές του 20ού αιώνα, ο πατέρας ντε Φουκώ τέλεσε την πρώτη του λειτουργία. Στη συνέχεια, μέσω ενός στρογγυλού μονοπατιού, φτάσαμε στον «Σταυρό του Pal» (La croix du Pal), έναν αρχαίο πέτρινο σκαλιστό σταυρό. Λέγεται ότι από αυτό το σημείο πέρασαν οι ρωμαϊκές λεγεώνες κατά την τελευταία εκστρατεία του Ιουλίου Καίσαρα. Στα δεξιά μας, σε απόσταση περίπου εκατό μέτρων, διακρίναμε επίσης έναν εντυπωσιακό πύργο που κορυφώνεται με το άγαλμα του Αγίου Λαυρεντίου.
Από εκεί, ακολουθήσαμε το GR7 για λίγο μέχρι το Coulet de Pecoyol, προτού αλλάξουμε πορεία προς το Rogleton και το Laveyrune. Λίγο πιο κάτω, ένα μονοπάτι μας οδήγησε στην κορυφή του Espervelouze, όπου σταματήσαμε για πικνίκ. Μπροστά μας απλωνόταν μια εξαιρετική πανοραμική θέα όλης της κοιλάδας, με το χωριό La Bastide-Puylaurent να διακρίνεται στο βάθος. Το απόγευμα, επειδή το μονοπάτι ακολουθούσε τη γραμμή υψηλής τάσης, προτιμήσαμε να γυρίσουμε πίσω για να βρούμε το συνδετικό μονοπάτι μεταξύ του GR7 και του GR72.
Φτάσαμε ήρεμα στο Rogleton και από εκεί ακολουθήσαμε το GR72, το οποίο μας οδήγησε πίσω στο σημείο εκκίνησής μας, επιτρέποντάς μας να απολαύσουμε τα αμέτρητα αγριολούλουδα που κοσμούσαν τη διαδρομή.
Έχοντας πλέον εμπιστοσύνη στη φυσική μας κατάσταση και τον εξοπλισμό μας, αφήσαμε το αυτοκίνητό μας στο πάρκινγκ του L'Etoile και τη Δευτέρα ξεκινήσαμε για μια εβδομάδα περιπλάνησης, ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες του Gaston Testud.
Εξαιρώντας ένα σύντομο πρωινό πέρασμα από έναν μικρό ασφαλτοστρωμένο δρόμο υπό επισκευή, το GR70 (δρόμος του Stevenson) μας χάρισε μια υπέροχη και ποικιλόμορφη διαδρομή. Τα δύο όμορφα χωριά Chasseradès και Mirandol είναι πολύ γραφικά, με την εντυπωσιακή σιδηροδρομική γραμμή να παίζει κρυφτό μέσα στο τοπίο.
Το βράδυ, στον ξενώνα Les Alpiers, που διευθύνει μια πολύ ευγενική Ολλανδέζα, με έκπληξη διαπιστώσαμε ότι συναντήσαμε μόνο πεζοπόρους που είχαμε ήδη γνωρίσει την προηγούμενη μέρα στο L’Etoile. Περιττό να πούμε ότι κατά τη διάρκεια του δείπνου επικρατούσε φανταστική διάθεση γύρω από το κοινό τραπέζι, η οποία απογειώθηκε από το εξαιρετικό γεύμα που μας σέρβιραν.
Την Τρίτη, συνεχίσαμε στο μονοπάτι του Stevenson περνώντας από το Le Bleymard. Στο πρόγραμμα υπήρχαν σημαντικές υψομετρικές διαφορές, αλλά ο καιρός ήταν τόσο ευχάριστος και τα τοπία εναλλάσσονταν τόσο όμορφα, που καμία προσπάθεια δεν μας φάνηκε ακατόρθωτη.
Από το σαλέ του Mont Lozère μέχρι την κορυφή του Finiels, η πανοραμική θέα είναι αδιάκοπη. Είναι απίστευτο το συναίσθημα που νιώθει κανείς περπατώντας σε αυτές τις κορυφογραμμές, μετέωρος ανάμεσα στον ουρανό και τη γη.
Η κατάβαση, μέσω ενός απότομου και πετρώδους μονοπατιού, αποδείχθηκε λίγο πιο επικίνδυνη και ταλαιπώρησε τα γόνατά μας. Τελικά, μας οδήγησε στις όχθες του ρέματος Rieussalet, το οποίο ακολουθήσαμε πότε από τη δεξιά και πότε από την αριστερή όχθη, πραγματοποιώντας μερικά ακροβατικά περάσματα προτού φτάσουμε στο Le Pont-de-Montvert.
Είναι αρκετά εκπληκτικό ότι το GR περνάει κυριολεκτικά μέσα από τον κοινοτικό ξενώνα. Στην πραγματικότητα, μοιάζει περισσότερο με ορεινό καταφύγιο: μας παρείχε διαμονή, αλλά όχι φαγητό. Αν και λίγο σκοτεινό, είναι ωστόσο καλά εξοπλισμένο. Το Le Pont-de-Montvert είναι ένα γοητευτικό χωριό που χαμογελά στις όχθες του ποταμού. Εστιατόρια, παντοπωλείο, φούρνος, βιβλιοπωλείο, καταστήματα με σουβενίρ... Όλες οι υπηρεσίες είναι διαθέσιμες και, φυσικά, δεν χάσαμε την ευκαιρία να τις αξιοποιήσουμε.
Την Τετάρτη αποχαιρετήσαμε τους πεζοπόρους που ακολουθούσαν τα βήματα του Stevenson, καθώς εμείς εγκαταλείψαμε το GR70 για να περάσουμε στο GR72, το οποίο θα μας οδηγούσε πίσω στο σημείο εκκίνησής μας. Από το Le Pont-de-Montvert μέχρι το μικρό χωριό Merlet, το μονοπάτι είναι εξαιρετικά ευχάριστο, ωστόσο η σήμανση είναι υποτυπώδης, κάνοντας τον χάρτη IGN ιδιαίτερα χρήσιμο.
Στη συνέχεια, διασχίσαμε μια πολύ καλά σηματοδοτημένη περιοχή, η οποία όμως ήταν πνιγμένη σε σπάρτα ψηλότερα από εμάς, προτού φτάσουμε σε ένα παλιό πέτρινο φράγμα χτισμένο στον ποταμό Tarn. Από αυτό το σημείο και μέχρι την παλιά γέφυρα του Tarn, εκτείνεται μια ονειρική διαδρομή την οποία απολαύσαμε στο έπακρο. Αργότερα, φτάσαμε στον οικισμό Bellecoste και, μέσω ενός καλού μονοπατιού, προσεγγίσαμε τον προορισμό μας: το Mas de la Barque. Ακολουθώντας το παράδειγμα του Gaston Testud, κάναμε εκεί μια μονοήμερη στάση. Ο τοπικός ξενώνας Le Commandeur λειτουργεί επίσης και ως καφέ-εστιατόριο, και η φιλοξενία ήταν για άλλη μια φορά θερμή και άριστης ποιότητας.
Ως «ημέρα ξεκούρασης» την Πέμπτη, κάναμε ωστόσο μια κυκλική πεζοπορία άνω των είκοσι χιλιομέτρων! Ευτυχώς, δεν είχαμε πια τα βαριά σακίδια στους ώμους μας...
Αρχικά ανεβήκαμε στην κορυφή του Pic Cassini. Ο καιρός ήταν υπέροχος, ελαφρώς πιο ζεστός από τις προηγούμενες μέρες, και η μαγευτική θέα 360 μοιρών ήταν απλώς ανεπανάληπτη. Από εκεί, αυτοσχεδιάσαμε τη διαδρομή μας με τη βοήθεια του χάρτη και της πυξίδας, αλλά και με το μάτι, καθώς η ορατότητα έφτανε απίστευτα μακριά!
Κατεβαίνοντας από ένα μικρό μονοπάτι κατά μήκος του «φαραγγιού του δραπέτη» (Ravin de l'évadé) – το οποίο στην πραγματικότητα είναι μια ευχάριστη κοιλάδα – παρακάμψαμε το Pic Cassini. Στη συνέχεια, κατευθυνθήκαμε ακριβώς νότια, διασχίζοντας βοσκοτόπια και βραχώδεις σχηματισμούς, για να φτάσουμε στο χωριό Bellecoste, από το οποίο είχαμε περάσει την προηγούμενη μέρα. Παίρνοντας την κατεύθυνση προς το Mas Camargue μέσω ενός καλού δρόμου, συναντήσαμε το GR7, το οποίο ακολουθήσαμε μέχρι τη γέφυρα του Tarn. Εκεί απολαύσαμε το πικνίκ μας, κάτω από τα πεύκα που πλαισιώνουν τον ποταμό.
Μετά το γεύμα, συνεχίσαμε στο GR7 μέχρι τον οικισμό L'Aubaret. Η βλάστηση εκεί ήταν ριζικά διαφορετική από την πρωινή: ανάμεσα στα έλατα, ένιωθε κανείς σχεδόν σαν να βρισκόταν στον Καναδά...
Εκεί, στρίψαμε στο GR68. Έκανε πολλή ζέστη στις αρχές του απογεύματος, και αυτό το τμήμα σε ασφαλτοστρωμένο δρόμο (ευτυχώς σύντομο) δεν ήταν και το πιο ευχάριστο. Αφού περάσαμε το χωριό La Vialasse και τα λιγοστά σπίτια του Pierre Froide, φτάσαμε στις όχθες του ρέματος Pudissime, το οποίο ακολουθήσαμε βόρεια μέχρι το Mas de la Barque. Χωρίς σηματοδοτημένο μονοπάτι, ο μόνος μας οδηγός ήταν ο ήχος του νερού στα αριστερά μας. Ήμασταν ενθουσιασμένοι που επιτέλους βρεθήκαμε στη σκιά του δάσους για να δροσιστούμε.
Την Παρασκευή, ξαναπήραμε τον δρόμο. Αρχικά μέσα στην ομίχλη και στη συνέχεια κάτω από έναν ελαφρώς συννεφιασμένο ουρανό, μια ευπρόσδεκτη αλλαγή σε σύγκριση με τη ζέστη της προηγούμενης ημέρας. Το GR ελισσόταν μέσα στο δάσος μέχρι το πέρασμα του Rabusat, προτού ακολουθήσει τη γραμμή της κορυφογραμμής. Πανέμορφα πανοραμικά τοπία, εκατέρωθεν της διαδρομής, συνόδευσαν την πορεία μας, περνώντας άλλοτε από εκτάσεις με ρείκια στις νότιες πλαγιές και άλλοτε ανάμεσα σε σπάρτα στις βόρειες.
Αφού διασχίσαμε την παλιά πόλη Villefort, περπατήσαμε κατά μήκος της λίμνης και περάσαμε πάνω από το φράγμα, το οποίο σάρωνε ένας δυνατός άνεμος. Λίγο πιο κάτω, φτάσαμε στον παλιό ρωμαϊκό δρόμο –το μονοπάτι Régordane (GR700)– τον οποίο δεν εγκαταλείψαμε πια. Εδώ κι εκεί, υπέροχες οπτικές φυγές προς τη λίμνη προκαλούσαν τον απόλυτο θαυμασμό μας.
Το απόγευμα, κάναμε μια στάση για να επισκεφθούμε το μικρό χωριό La Garde-Guérin, το οποίο είναι εκπληκτικά ανακαινισμένο στο πνεύμα του Μεσαίωνα.
Το La Garde-Guérin είναι ένα παλιό οχυρωμένο χωριό, σε μια αξιοσημείωτη τοποθεσία δίπλα στο μονοπάτι Régordane (GR700), δεσπόζοντας πάνω από τα φαράγγια του Chassezac από ύψος σχεδόν 400 μέτρων.
Ο ταξιδιώτης διακρίνει από μακριά το χωριό, χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 900 μέτρων πάνω σε ένα οροπέδιο από ψαμμίτη, που συχνά σαρώνεται από τους ανέμους. Η βάση αυτού του οροπεδίου αποτελείται από γρανιτένια βράχια, στον λαβύρινθο των οποίων ο χείμαρρος του Chassezac έχει σμιλέψει εντυπωσιακά φαράγγια. Χάρη στην εξαιρετική γεωγραφική του θέση, το χωριό κυριαρχεί σε όλο το γύρω τοπίο. Αρκεί μια επίσκεψη στο Pré de la Tour ή στο σημείο θέασης των φαραγγιών του Chassezac για να πειστεί κανείς: ακόμη και σήμερα, μπορεί κανείς να αγναντέψει ολόκληρη την περιοχή χωρίς κανένα απολύτως εμπόδιο.
Ας θυμηθούμε ότι το μονοπάτι Régordane οδηγούσε τους προσκυνητές στο Saint-Gilles της περιοχής Gard. Εξάλλου, το παλιό μοναστήρι του Prévenchères υπαγόταν στο αβαείο της ίδιας πόλης. Τα έξοδα συντήρησης του τοπικού νοσοκομείου έπρεπε να καλύπτονται από τα διάφορα έσοδα της κοινότητας των pariers (τοπικών συνιδιοκτητών - φεουδαρχών). Στα τέλη του 14ου και κατά τον 15ο αιώνα, νέες οικογένειες απέκτησαν μερίδια και εγκαταστάθηκαν στο La Garde-Guérin. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι ιδιοκτησίες αυτές άλλαζαν συχνά χέρια, οδηγώντας στη σταδιακή εξαφάνιση των παλιών pariers, με εξαίρεση μια μικρή χούφτα μελών.
Η πεζοπορία του Σαββάτου ήταν αναμφίβολα η πιο σύντομη της διαμονής μας (μόλις 15 με 16 χιλιόμετρα), αλλά αποδείχθηκε εξαιρετικά ευχάριστη. Ο ήλιος είχε επιστρέψει, φωτίζοντας το μονοπάτι που ελισσόταν ανάμεσα σε μια πανδαισία από αγριολούλουδα. Στα βραχώδη τμήματα της οδού Régordane, τα οποία συναντήσαμε ξανά κοντά στο Le Thort, οι αυλακιές που είχαν σκαφτεί αιώνες πριν από τους τροχούς των ρωμαϊκών αρμάτων παρέμεναν εντυπωσιακά καλά διατηρημένες στην πέτρα.
Λίγο μετά το γεύμα μας, ο ουρανός σκοτείνιασε. Για προληπτικούς λόγους, βγάλαμε τα αδιάβροχά μας –για πρώτη φορά από την αναχώρησή μας– και τα τοποθετήσαμε στο πάνω μέρος των σακιδίων μας. Γύρω στις 2 το μεσημέρι, φτάσαμε στο La Bastide-Puylaurent και επιστρέψαμε στον ξενώνα L’Etoile χωρίς να χρειαστεί καν να τα φορέσουμε. Μισή ώρα αργότερα, βγαίνοντας από το ντους, ακούσαμε καταρρακτώδη βροχή να χτυπάει τα δέντρα της αυλής: την είχαμε γλιτώσει στο παρά πέντε!
Από αυτήν την εβδομάδα πεζοπορίας, διατηρούμε μόνο εξαιρετικές αναμνήσεις: τη ζεστασιά της φιλοξενίας, την ομορφιά των τοπίων που διασχίσαμε, και τις υπέροχες συναντήσεις τόσο στα μονοπάτια όσο και στους ξενώνες... Και, φυσικά, ζητάμε ειλικρινά συγγνώμη από την πανέμορφη ελαφίνα που αναστατώσαμε άθελά μας, ενώ αναπαυόταν ήσυχα μέσα στα σπάρτα πάνω από το Bellecoste...