Tijdens het surfen op het internet naar informatie over de GR70 (het Stevensonpad), waar een vriend me over had verteld, stuitte ik toevallig op een pagina getiteld "Onvergetelijke wandeltocht in de Cévennes" van Gaston Testud. Hierin werd een "6-daagse rondwandeling door de Cévennes" gespecificeerd, gevolgd door een gedetailleerde en zeer nauwkeurige beschrijving van de route.
Na overleg met mijn vrouw, die deze "kant-en-klare" route ook erg aantrekkelijk vond, besloten we de wandeling precies zo te ondernemen als werd voorgesteld. Wat een uitstekende beslissing! We hebben een fantastische week gehad, vooral omdat het prachtige weer ons de hele weg vergezelde: afwisselende landschappen, adembenemende panorama's, een weelderige vegetatie en gîtes die stuk voor stuk "een ziel" hadden...
We arriveerden eerst bij L'Etoile, een groot gastenverblijf gelegen aan de oevers van de Allier. Een gastvrije hal leidt naar een brede, witgeschilderde trap, terwijl een groene veranda uitnodigt om te gaan zitten en te genieten van de laatste zonnestralen voor het diner. Philippe biedt de keuze tussen slaapzalen en kamers (met of zonder eigen sanitair); zowel wandelaars als vaste gasten geven echter vaak de voorkeur aan het comfort en de privacy van de kamers met uitzicht op het park of de rivier.
Al de volgende dag maakten we een "opwarmingswandeling" van een tiental kilometer rond het dorp. We volgden een van de vele routes die op de IGN-kaart stonden aangegeven en die we gratis kregen van Philippe, de beheerder van de gîte. De stralende zon beloofde een uitstekende dag, en dat werd het ook.
We klommen eerst naar de abdij van Notre-Dame-des-Neiges. We waren enigszins verrast toen we langs de weg een kleine kapel ontdekten, die eraan herinnerde dat pater Charles de Foucauld hier aan het begin van de 20e eeuw zijn eerste mis opdroeg. Vervolgens bereikten we via een kronkelend pad "La Croix du Pal", een oud, uit steen gehouwen kruis. Men vertelt dat de Romeinse legers tijdens de laatste veldtocht van Julius Caesar precies op deze plek zijn gepasseerd. Aan onze rechterhand, op zo'n honderd meter afstand, zagen we ook een opmerkelijke toren, bekroond met een standbeeld van Sint-Laurens.
Vanaf daar volgden we de GR7 een tijdje tot aan de Coulet de Pecoyol, waar we afsloegen in de richting van Rogleton en Laveyrune. Iets verderop leidde een pad ons naar de top van de Espervelouze, waar we picknickten. Er ontrolde zich een uitzonderlijk panoramisch uitzicht over de hele vallei voor ons, met in de verte het dorp La Bastide-Puylaurent. Omdat het pad in de namiddag het traject van een hoogspanningsleiding volgde, besloten we om te keren en het verbindingspad tussen de GR7 en de GR72 op te zoeken.
Op ons gemak bereikten we Rogleton en volgden daar de GR72, die ons terugbracht naar ons startpunt. Onderweg konden we volop genieten van de talloze wilde bloemen die de route sierden.
Gerustgesteld over onze conditie en uitrusting lieten we de auto achter op de parkeerplaats van L'Etoile. Op maandag vertrokken we voor een week wandelen, waarbij we nauwgezet de aanwijzingen van Gaston Testud volgden.
Op een kort stukje in de ochtend na, over een kleine geasfalteerde weg waaraan gewerkt werd, bood de GR70 (het Stevensonpad) ons een prachtige en afwisselende route. De twee mooie dorpjes Chasseradès en Mirandol zijn zeer pittoresk, met die verrassende spoorlijn die verstoppertje speelt in het landschap.
's Avonds, in de gîte van Les Alpiers, gerund door een buitengewoon vriendelijke dame van Nederlandse afkomst, waren we verrast dat we uitsluitend wandelaars tegenkwamen die we de dag ervoor in L'Etoile hadden ontmoet. Het spreekt voor zich dat er tijdens het diner een fantastische sfeer heerste aan de gemeenschappelijke tafel, wat nog versterkt werd door de uitstekende maaltijd die ons werd geserveerd.
Op dinsdag vervolgden we onze weg over het Stevensonpad richting Le Bleymard. Er stonden flinke hoogteverschillen op het programma, maar het weer was zo aangenaam en de landschappen waren zo afwisselend dat geen enkele inspanning onoverkomelijk leek.
Vanaf het chalet van de Mont Lozère tot aan de top van Finiels is het panoramische uitzicht permanent. Het is ongelooflijk wat je allemaal voelt als je over deze bergkammen wandelt, zwevend tussen hemel en aarde.
De afdaling over een steil en stenig pad bleek iets verraderlijker te zijn en stelde onze knieën zwaar op de proef. Uiteindelijk kwamen we uit bij de oever van de beek de Rieussalet, die we nu eens op de rechter-, dan weer op de linkeroever volgden, met een paar acrobatische doorwadingen, voordat we in Le Pont-de-Montvert aankwamen.
Het is nogal verrassend dat de GR letterlijk dwars door de gemeentelijke gîte loopt. Eigenlijk is het meer een soort schuilhut: we kregen er wel onderdak, maar geen maaltijden. Hoewel het een beetje donker was, was het er toch goed ingericht. Le Pont-de-Montvert is een charmant dorpje dat je toelacht aan de oever van de rivier. Restaurants, een kruidenier, een bakkerij, een boekhandel, souvenirs... Alle voorzieningen zijn er te vinden, en we hebben er dankbaar gebruik van gemaakt.
Op woensdag namen we afscheid van de wandelaars die in de voetsporen van Stevenson traden. Wij verlieten namelijk de GR70 om over te stappen op de GR72, die ons terug zou brengen naar ons startpunt. Vanaf Le Pont-de-Montvert tot aan het kleine dorpje Merlet is het pad erg aangenaam; de markering is er echter nogal anekdotisch, waardoor de IGN-kaart bijzonder goed van pas kwam.
Vervolgens liepen we door een uitstekend gemarkeerd gebied, dat echter werd overwoekerd door bremstruiken die hoger waren dan wijzelf, voordat we een oude stenen dam bereikten die in de Tarn was gebouwd. Vanaf dat punt tot aan de oude brug over de Tarn ontrolde zich een droomroute, waar we ten volle van hebben genoten. Daarna kwamen we aan in het gehucht Bellecoste en bereikten via een goed pad onze bestemming: de Mas de la Barque. Net als Gaston Testud lasten we hier een rustdag in. De lokale gîte, Le Commandeur, doet ook dienst als café-restaurant; de ontvangst was ook hier weer bijzonder hartelijk en van hoge kwaliteit.
Als "rustdag" liepen we op donderdag toch nog een rondwandeling van meer dan twintig kilometer! Gelukkig hadden we onze zware rugzakken niet meer op onze schouders...
Allereerst klommen we naar de top van de Pic Cassini. Het was fantastisch weer, iets warmer dan de voorgaande dagen, en het magnifieke 360-graden uitzicht was een absolute aanrader. Vanaf daar hebben we onze route geïmproviseerd met behulp van kaart en kompas, maar ook op zicht, want we konden enorm ver kijken!
Via een klein paadje dat afdaalde langs de "Ravin de l'évadé" (het ravijn van de ontsnapte) – wat in werkelijkheid een aangename vallei is – liepen we om de Pic Cassini heen. Daarna koersten we pal naar het zuiden door de weiden en rotspartijen om het dorpje Bellecoste te bereiken, waar we de dag ervoor al waren gepasseerd. We liepen verder richting de Mas Camargue via een goed pad en voegden ons weer bij de GR7, die we volgden tot aan de brug over de Tarn. Daar hielden we een picknick in de schaduw van de pijnbomen langs de rivier.
Na de maaltijd vervolgden we onze weg over de GR7 tot aan het gehucht L'Aubaret. De vegetatie was er radicaal anders dan in de ochtend: tussen de sparren waande je je bijna in Canada...
Hier sloegen we af naar de GR68. Het was in het begin van de middag erg warm, en het (gelukkig korte) stuk over de geasfalteerde weg was niet echt prettig. Nadat we het dorp La Vialasse en de paar huizen van Pierre Froide gepasseerd waren, bereikten we de oevers van de beek de Pudissime. Deze volgden we pal naar het noorden tot aan de Mas de la Barque. Zonder gemarkeerd pad diende alleen het geluid van het water aan onze linkerkant als oriëntatiepunt. We waren dolblij dat we eindelijk in het koele struikgewas van het bos liepen.
Op vrijdag hervatten we onze tocht. Eerst in de mist en daarna onder een licht bewolkte hemel, wat we erg konden waarderen in vergelijking met de hitte van de vorige dag. De GR slingerde door het bos tot aan de Col de Rabusat en volgde vanaf daar de kamlijn. Prachtige panorama's aan weerszijden verfraaiden onze wandeling, nu eens door velden met heidekruid op de zuidhellingen, dan weer midden tussen de brem op de noordhellingen.
Na het doorkruisen van het oude stadje Villefort wandelden we langs het meer en liepen we over de stuwdam, waar een stevige wind stond. Iets verderop bereikten we de oude Romeinse weg – de Voie Régordane – die we niet meer zouden verlaten. Hier en daar openbaarden zich schitterende vergezichten op het meer, wat onze bewondering wekte.
In de namiddag hielden we halt om het kleine dorpje La Garde-Guérin te bezoeken, dat prachtig gerestaureerd is in de sfeer van de Middeleeuwen.
La Garde-Guérin is een oud vestingdorp, opmerkelijk goed gelegen aan de rand van de Voie Régordane (GR700), en uittorend boven de Gorges du Chassezac vanaf een hoogte van bijna 400 meter.
De reiziger kan het dorp al van veraf zien liggen. Het is gebouwd op een hoogte van bijna 900 meter op een zandsteenplateau dat vaak door de wind wordt geteisterd. De basis van dit plateau bestaat uit granietrotsen, en in dat labyrint van stenen heeft de bergstroom de Chassezac indrukwekkende kloven uitgeslepen. Dankzij zijn uitzonderlijke geografische ligging domineert het dorp het hele omringende landschap. Je hoeft alleen maar naar de Pré de la Tour of het uitkijkpunt bij de Gorges du Chassezac te lopen om daarvan overtuigd te raken: zelfs vandaag de dag kun je nog de hele regio overzien, zonder het minste obstakel.
Men mag niet vergeten dat het Régordanepad de pelgrims naar Saint-Gilles in de Gard leidde; de voormalige priorij van Prévenchères viel overigens ook onder de abdij van diezelfde stad. De onderhoudskosten van het plaatselijke hospitaal moesten gedekt worden door de verschillende inkomsten van de gemeenschap van de pariers (lokale medebeheerders). Aan het einde van de 14e en in de 15e eeuw verwierven nieuwe families deze aandelen en vestigden zich in La Garde-Guérin. In deze periode wisselden deze eigendommen vaak van hand, wat ertoe leidde dat de oorspronkelijke pariers geleidelijk verdwenen, op een klein handjevol leden na.
De etappe van zaterdag was ongetwijfeld onze kortste wandeling van het verblijf (slechts 15 tot 16 kilometer), maar bleek ontzettend aangenaam. De zon was terug en verlichtte het pad dat kronkelde tussen een overvloed aan veldbloemen. Op de rotspartijen van de Voie Régordane, die we in de buurt van Le Thort weer oppakten, stonden de sporen die de wielen van de Romeinse karren eeuwen geleden hadden achtergelaten nog verrassend scherp in de steen gedrukt.
Kort na de lunch betrok de lucht. Uit voorzorg haalden we onze regenkleding tevoorschijn – voor de allereerste keer sinds ons vertrek – en legden we deze bovenop onze rugzakken. Tegen 14.00 uur arriveerden we in La Bastide-Puylaurent en kwamen we aan bij de gîte L'Etoile zonder dat we ons in het regenpak hadden moeten hijsen. Een half uurtje later, toen we net onder de douche vandaan kwamen, hoorden we hoe de stortregen op de bomen in de binnentuin kletterde: we waren precies op tijd ontsnapt!
Aan deze wandelweek houden we louter uitstekende herinneringen over: de warme ontvangst, de schoonheid van de doorkruiste landschappen, de mooie ontmoetingen op de paden en in de gîtes... En onze oprechte excuses aan het prachtige hert dat we stoorden terwijl het vredig lag te rusten tussen de bremstruiken boven Bellecoste...