Ontvangst in La Bastide-Puylaurent: Een oase buiten de tijd
Het ideale vertrekpunt van dit avontuur ligt in La Bastide-Puylaurent, een klein bergdorpje op 1024 meter hoogte op de waterscheiding. Precies hier dringt het pension L'Étoile, een imposant gebouw uit de jaren 20, onmiddellijk zijn unieke gastvrijheid en ouderwetse charme op.
Philippe, de heer des huizes en een authentieke wereldreiziger, herdefinieert de kunst van het ontvangen met een ontwapenende eenvoud en een zeldzame menselijke warmte. Rond een royale, grote tafel waar de talen van wandelaars uit heel Europa zich vermengen, begeleidt het knapperige, huisgemaakte brood een warme wijn uit de zuidelijke Cévennes die na de inspanning de tongen losmaakt.
Op dit uitgestrekte landgoed dat uitkijkt over de heldere en zingende wateren van de Allier, biedt elke ruime en lichte kamer een vredig toevluchtsoord, in slaap gewiegd door het geruis van de rivier. In de handen van uw gastheer rust een dikke map, een ware bijbel van de lokale paden, de vrucht van decennia aan verkenningen, die tochten op maat belooft op het kruispunt van de Ardèche, de Haute-Loire en de Lozère.
Op nog geen vijfhonderd meter van het dorp opent de bosrand zich en verspreidt de bedwelmende geur van vochtige aarde, humus en verse eekhoorntjesbrood. Het is een ongerepte omgeving, een absolute rust die soms wordt doorbroken door de stille vlucht van een sierlijke ree of het zware gedraaf van een wild zwijn in het struikgewas.
Op de Stevensonroute: Diepe bossen en immense luchten
Het avontuur begint pas echt in de historische voetsporen van de Schotse schrijver Robert Louis Stevenson en zijn ezelin Modestine, door de mythische Stevensonroute (GR®70) te volgen. De route vertrekt eerst over de zachte hellingen van de Moure de la Gardille, scheert langs de ontluikende en mysterieuze bronnen van de Allier, voordat hij afdaalt naar de groene Chassezac-vallei in Chasseradès. De doortocht onder de duizelingwekkende stenen bogen van het viaduct van Mirandol markeert het begin van een zware maar prachtige klim naar de berg Goulet. U doorkruist vervolgens het dichte staatsbos van L'Estampe, een zee van donkere naaldbomen die ooit het oude leengoed was van baron Guillaume Périer. De lucht is hier fris, zwaar van de geur van dennen en sparren.
Het pad begint dan aan een lange, panoramische afdaling door het pittoreske gehucht Les Alpiers. Tegen de horizon rijst het imposante massief van de Mont Lozère met heel zijn granieten massa op boven de Lot-vallei, bekroond met voorbijdrijvende wolken. Deze achtentwintig kilometer lange inspanning, die soms veel vergt van de kuiten, wordt ruimschoots beloond door de ruwe schoonheid van een mozaïek van landschappen, afwisselend wilde heidevelden bezaaid met gouden brem, paarse heidevelden en felgroene alpenweiden, alvorens een rustgevende pauze te vinden in Le Bleymard.
De Mont Lozère en Le Pont-de-Montvert: Bij de bronnen van de Camisardengeschiedenis
De volgende dag bereidt de klim naar het skistation van de Mont Lozère via de Col du Santel (met zijn 400 meter hoogteverschil) u voor op de minerale apotheose van de wandeling: de top van Finiels. Op 1699 meter hoogte, te midden van een chaos van granietblokken die door de millennia heen zijn gevormd, raast de wind over een uitzonderlijk 360-graden panorama waar de bergruggen van de Cévennes eindeloos golven onder de lucht, als een bevroren oceaan. Bij helder weer reikt de blik tot aan de Middellandse Zee en de Alpen. De afdaling begint dan door puinhellingen en kristalheldere bronnen, rechtstreeks naar het bruisende hart van de regionale geschiedenis, in Le Pont-de-Montvert. Precies hier, in deze marktstad met solide granieten huizen, doorkruist door de onstuimige wateren van de Tarn, ontvlamde op 24 juli 1702 de tragische vonk van de Camisardenoorlog, met de moord op de abt du Chayla door opstandige protestanten. De sfeer behoudt er tot op de dag van vandaag een sterke, bijna plechtige identiteit, die "subtiele sfeer" die Stevenson zelf opmerkte tegenover de tempel, en die de duidelijke breuk markeerde met de dorpen aan de overkant van het Kanaal.
"Een van de eerste dingen die ik in Pont-de-Montvert tegenkwam, als ik het me goed herinner, was de protestantse tempel. Maar dat was slechts de voorbode van andere nieuwigheden. Een subtiele sfeer onderscheidt een stad in Engeland van een stad in Frankrijk of zelfs in Schotland."
Richting Mas de la Barque en de Voie Régordane: Wilde landen en ridders
De route wijkt dan af van het spoor van Stevenson om de markeringen van de GR®72 te volgen. Langs de ontluikende en vrolijke loop van de Haut Tarn vanaf de geïsoleerde gehuchten Felgeroles en Le Merlet, getuigen van een eeuwenoud boerenleven, slingert het pad door vochtige weiden tot aan de historische oude stenen brug over de Tarn. Een omweg naar het voormalige landgoed Mas Camargue, met zijn traditionele architectuur die typerend is voor de streek, is een must alvorens het gezellige toevluchtsoord Mas de la Barque te bereiken. De warme ontvangst in deze herberg, een ware oase te midden van de zomerweiden, nodigt onvermijdelijk uit om er langer te verblijven om de Pic Cassini te beklimmen. Vanaf zijn 1680 meter hoogte duikt het uitzicht spectaculair naar de bosrijke uitlopers van de Mont Aigoual. De terugweg, over de vlakke heidevelden en door het bos van de Commandeur, biedt de mogelijkheid om het herdersleven te observeren: herders die minutieus de omheiningen voorbereiden voor de naderende zomerbeweiding, vergezeld door het vrolijke geblaf van hun honden en het verre gerinkel van schapenbellen.
Na een nacht die soms ritmisch wordt onderbroken door de buien van de Cévennes die de geuren van de aarde doen herleven, daalt het bergkampad abrupt door eeuwenoude kastanjebossen richting het meer van Villefort. De herboren zon verlicht de rustige, diepblauwe wateren die worden vastgehouden door de grote stuwdam. Eenmaal terug op het plateau, verheft het vestingdorp La Garde-Guérin trots zijn middeleeuwse wallen en wachttorens aan de rand van de duizelingwekkende kloven van de Chassezac. Dit voormalige hol van de "mede-eigenaar ridders" opent majestueus de weg naar de etappe van Albespeyre en biedt adembenemende uitzichten op de granieten kliffen die in de rivier storten.
De laatste rechte lijn verloopt over de grote, versleten stenen platen, uitgesleten door de wagensporen, van de legendarische Voie Régordane (GR®700). Deze belangrijke commerciële en spirituele slagader van de Middeleeuwen verbond Île-de-France met de Middellandse Zee. Onder uw stappen weerklinkt de denkbeeldige echo van de Frankische ridderschap op mars naar het zuiden, van monniken op pelgrimstocht naar de abdij van Saint-Gilles, en van marskramers die op de rug van muilezels wijn, zout en kostbare specerijen vervoerden. Bij het oversteken van de stuwdam van Rachas en de rotsachtige, door de wind geteisterde hoogten van Le Thort, steekt u opnieuw de onzichtbare waterscheiding over op 1133 meter hoogte. De reis eindigt waar hij begon, in La Bastide-Puylaurent. Het lichaam is moe maar de geest is verkwikt, het hoofd vol van de majestueuze vlucht van de adelaars die over de bergruggen zweven, de vluchtige glinstering van de beekforellen onder de houten loopbruggen, en deze onwankelbare zekerheid die alle wandelaars verenigt: je keert altijd terug naar de Cévennes.
"17 november: bij het aanbreken van de dag uit La Bastide vertrokken, gedineerd in Villefort in de herberg van de Drie Koningen, 17 sou en 6 deniers uitgegeven; tussendoortje en paardenvoer in Génolhac, 4 sou en 6 deniers; souper en overnachting in Le Pradel bij de herberg genaamd Fornier, 19 sou en 9 deniers uitgegeven."