Verslag van een tijdloze onderbreking, tussen schrijven, elektrische fietsen en ontmoetingen bij het haardvuur.
Tijdens mijn zoektocht op internet naar een toevluchtsoord om in alle rust te schrijven, ver weg van een vlakte die stikte onder de zoveelste hittegolf, ontdekte ik de website etoile.fr. De beloften van dit adres overtuigden me om mijn eigen elektrische fiets op de trein naar La Bastide-Puylaurent mee te nemen. Op 1.000 meter hoogte, aan de poort van de Lozère, is dit dorp een echt « koudepunt », een welkome klimaat-oase om te vluchten voor de steeds dringender wordende opwarming. Bij het openen van de deur van L’Étoile, een voormalig vakantiehotel uit 1926 aan de oevers van de Allier, voelde ik meteen dat dit gebouw een ware ziel had. Mijn instinct had me niet bedrogen.
Meteen bij aankomst kwam er een gastheer met een aanstekelijke energie op me af: Philippe Papadimitriou, de heer des huizes. Hij is afkomstig uit België en heeft dit imposante witte gebouw nieuw leven ingeblazen met zijn spontaniteit en diepe menselijkheid. Hij leidde me naar mijn toevluchtsoord voor de week: de kamer aan de rivierkant met een eigen balkon. Voor de schrijver op zoek naar inspiratie die ik ben, was dit de perfecte omgeving.
Mijn dagen kregen al snel hun ritme. 's Ochtends installeerde ik me op het balkon of in de tuin voor lange schrijfsessies, met het zachte geruis van het heldere water van de Allier op de achtergrond. De namiddag stond in het teken van verkenning. Om me de weg te wijzen, had Philippe een veelvoud aan op maat gemaakte rondwandelingen ontworpen, zowel voor wandelaars als voor fietsers. Al deze waardevolle routes lagen vrij toegankelijk in zijn kantoor, klaar om meegenomen te worden voor een dagje uit.
Wat wandelen betreft, is de ligging van het gastenhuis uitzonderlijk, aangezien het zich op het kruispunt van mythische paden bevindt. Ik had keuze te over om mijn schoenen te verslijten tussen de GR7, de GR72, de beroemde GR70 Stevensonroute, de GR470 die de meanders van de Allier-vallei volgt, of de GR700 La Voie Régordane. Maar toen de drang om verder te gaan de kop opstak, stapte ik op mijn elektrische fiets om over de pittoreske weggetjes van de streek te dwalen. Ver weg van de grote wandelpaden die voor voetgangers zijn gereserveerd, lieten deze rustige asfaltlinten me met gemak de hoogteverschillen overbruggen, met mijn gezicht gestreeld door een verkwikkende bries.
Mijn terugkeer naar het landgoed was een vast ritueel. Halverwege de namiddag ontsnapte uit de keukens de onweerstaanbare en troostende geur van huisgemaakt brood dat lag te bakken. Aangetrokken door de geur, nam ik de tijd om langs het kleine kanaal te slenteren waar vredig wat goudvissen zwemmen, voordat ik de grote kas bekeek waar weelderige tomaten rood kleuren onder de bergzon. Soms hoorde ik een zachte pianomelodie opstijgen. Het was Philippe die, na te hebben gekookt en de maaltijd te hebben voorbereid, zichzelf een rustmoment gunde om een paar noten te improviseren.
Aan het einde van de namiddag was het tijd voor gezelligheid. Bij wijze van aperitief genoot ik van een goed, fris Belgisch biertje met uitzicht op de tuin. Daarna kondigde de bel het diner aan. Rond de grote gastentafel viel de beroemde soep van Philippe enorm in de smaak. Op dit moment kwam de universele geest van deze plek volledig tot zijn recht.
Ik deelde mijn maaltijd met verblijvende wandelaars, afkomstig uit alle landen, die elke dag de omliggende lussen liepen, gemengd met doortrekkers, met zware rugzakken en vermoeide bergschoenen, die een reddende pauze hielden op het mythische Stevensonpad. Vaste gasten voor een week en pelgrims voor één avond, samen verbeterden we de wereld bij de gloed van het haardvuur.
Ik beloof het, vriend Philippe, ik kom terug naar jouw prachtige huis. Ik vertrek met een manuscript dat is gevoed door deze mooie ontmoetingen, met beide voeten stevig op de grond maar resoluut « met het hoofd in de sterren ». door Alain Huy