Ga vanuit L'Etoile richting het centrum van het dorp en rijd rechtdoor richting Villefort tot aan de rotonde van Pradillou. Sla hier rechtsaf en direct daarna linksaf de D573 op, en volg deze 9,2 km via Les Fagoux, Nicoulaud en de brug over de Borne. Neem de kleine weg links richting Ubac en volg deze over een afstand van 5,3 km. Sla linksaf naar de D4 via de brug van Ceytrou over de Borne en Saint Laurent-les-Bains. Vervolg de D4 via de brug van Carté, het kruis van Saint Sauveur, de Col de Notre Dame des Neiges, de rotonde van Pradillou en La Bastide-Puylaurent.
Afstand: 27,7km. Maximum hoogte: 1138m. Minimum hoogte: 623m. Totaal hoogteverschil: 1091m.
IGN-kaarten: La Bastide-Puylaurent (2738E). Largentière la Bastide-Puylaurent Vivarais Cévenol (2838OT).
De Borne is een rivier in de Cevennen die ontspringt in het departement Ardèche, bij de pas van de Croix de Bauzon, en vervolgens door het departement Lozère stroomt. Ze mondt uit in de Chassezac op de linkeroever, op de grens tussen de gebieden Pied-de-Borne en Sainte-Marguerite-Lafigère. De Borne, met haar granieten waterbekkens, is een paradijselijke rivier om in te zwemmen.
De toren van Saint Laurent-les-Bains verheft zich als een stenen schildwacht trots op een rotspunt dat uittorent over het dorp. Opgericht in de 9e eeuw, heeft ze de eeuwen doorstaan, haar zes verdiepingen door de dorpelingen bewaard als een heiligdom. Genesteld op de hoogten van de vallei van de Borne, wordt het dorp gekroond door de granieten majesteit van de Trois-Seigneurs, waarvan de flanken afdalen tot aan de daken die ze vanaf ruim honderd meter hoogte overziet, wakend over de zielen beneden. De roem van het kuuroord Saint-Laurent-les-Bains gaat terug tot de Romeinse tijd, waarbij het water van 53°C geprezen wordt om zijn therapeutische eigenschappen.
Gesticht in 1850 door trappistenmonniken van de abdij van Aiguebelle op 1100 meter hoogte in de bergen van de Ardèche. Daar stichtten zij de abdij Notre-Dame des Neiges, een klooster gewijd aan gebed, werk en stilte. Het leven in de abdij was zwaar. De monniken leefden in sobere omstandigheden, bewerkten het land om in hun levensonderhoud te voorzien en bouwden steen voor steen aan hun klooster. Maar hun geloof en doorzettingsvermogen waren onwankelbaar. De abdij werd al snel een bedevaartsoord en een plek van bezinning voor katholieken uit de regio. De schoonheid van de locatie, de striktheid van het kloosterleven en de reputatie van heiligheid van de monniken trokken talloze bezoekers.