Ακολουθήστε τον δρόμο D6 κατά μήκος του ποταμού Allier, περνώντας μέσα από τους οικισμούς Les Huttes, Masméjean, το Κάστρο του Chabaleyret, τον σταθμό του Chabalier και το Chasseradès. Μετά από 500 μέτρα, στρίψτε αριστερά, διασχίστε την ισόπεδη σιδηροδρομική διάβαση και συνεχίστε σε αυτόν τον μικρό δρόμο για 10,3 χιλιόμετρα με κατεύθυνση το Prévenchères, περνώντας μέσα από το Grossefage και το Puylaurent. Στρίψτε δεξιά στον δρόμο D906 και ακολουθήστε τον για 3,2 χιλιόμετρα. Αμέσως μετά το φράγμα του Rachas, στρίψτε αριστερά προς το Albespeyres, ακολουθώντας τον πράσινο δρόμο (voie verte) προς το La Garde-Guérin, το οποίο βρίσκεται 6 χιλιόμετρα πιο κάτω. Στη συνέχεια, συναντάτε ξανά τον δρόμο D906, τον οποίο ακολουθείτε μέχρι το Villefort. Διασχίστε το χωριό και ανηφορίστε προς τον κυκλικό κόμβο. Πάρτε τον δρόμο D51 προς Saint-André-de-Capcèze, Vielvic και Le Martinet. Στρίψτε δεξιά στον D155 στο ύψος του Col de la Banlève, όπου θα συναντήσετε τον D906 με κατεύθυνση το Génolhac. Ο σιδηροδρομικός σταθμός βρίσκεται στην άλλη πλευρά της κωμόπολης. Η επιστροφή γίνεται με το τρένο (Δρομολόγια τρένων).
Απόσταση: 57,5 χλμ. Μέγιστο υψόμετρο: 1172 μ. Ελάχιστο υψόμετρο: 383 μ. Συνολική ανάβαση: 829 μ.
Χάρτες IGN: La Bastide-Puylaurent (2738E), Mont Lozère Florac PN des Cévennes (2739OT), Largentière la Bastide-Puylaurent Vivarais Cévenol (2838OT) και Bessèges Les Vans Vallée du Chassezac (2839OT).
Εκτύπωση διαδρομής - Ενοικιάσεις ποδηλάτων
Το La Garde-Guérin είναι ένα οχυρωμένο μεσαιωνικό χωριό που βρίσκεται στον νομό της Lozère, στην περιοχή Occitanie. Σκαρφαλωμένο σε ένα βραχώδες οροπέδιο με εκπληκτική θέα, αποτελεί ένα από τα πιο γοητευτικά μικρά χωριά που μπορεί να ανακαλύψει κανείς στο Εθνικό Πάρκο των Cévennes. Το χωριό διασχίζεται από την ιστορική διαδρομή Chemin de Régordane (σημερινό μονοπάτι GR700), έναν μοναδικό άξονα επικοινωνίας που συνέδεε το Massif Central με τη Μεσόγειο και ήταν εξαιρετικά δημοφιλής κατά τον Μεσαίωνα. Αρχικά, το μονοπάτι αυτό ήταν γνωστό με το όνομα «Estrade» (από την οξιτανική λέξη estrada που σημαίνει «μεγάλος δρόμος», προερχόμενη από το λατινικό strata). Τον 12ο αιώνα, μετά από αίτημα του επισκόπου της Mende, το χωριό μετατράπηκε σε συνοριακό φυλάκιο, το οποίο υπερασπιζόταν μια φρουρά υπεύθυνη για την ασφάλεια των ταξιδιωτών και των εμπορευμάτων κατά μήκος της Régordane. Καθ' όλη τη διάρκεια του 13ου αιώνα, η περιοχή ονομαζόταν απλώς «La Garde», ενώ το όνομα «Guérin» προστέθηκε μόλις το 1298. Το οχυρωμένο χωριό, ή castrum της La Garde, ανήκε εξ αδιαιρέτου σε μια κοινότητα ιπποτών γνωστή ως «los Parièrs» (στα οξιτανικά σημαίνει «οι ίσοι», από το λατινικό pares). Αυτή η οργάνωση, οικονομικής και στρατιωτικής φύσης, ήταν στο πνεύμα των ταγμάτων ιπποτισμού που άνθισαν στη Γαλλία από τον 12ο αιώνα, και τα μέλη της ορκίζονταν πίστη στον επίσκοπο της Mende. Κάθε μέλος κατείχε ένα μερίδιο (ή «μερίδα»), για το οποίο είχε την ευθύνη και εισέπραττε τα αντίστοιχα έσοδα: διόδια, δικαιώματα μέτρησης σιτηρών (cartelage), καθώς και αμοιβές για την καθοδήγηση και την προστασία ταξιδιωτών, ζώων και αγαθών στο τμήμα της διαδρομής Régordane που συντηρούσαν. Εισέπρατταν ακόμη και το λεγόμενο «δικαίωμα της σκόνης» (pulvérage), έναν φόρο ακριβώς για τη σκόνη που σήκωναν τα διερχόμενα κοπάδια.
Χτισμένο πάνω στην ιστορική διαδρομή Régordane, το Villefort υπήρξε προπύργιο της οικογένειας Châteauneuf-de-Randon και μετέπειτα των βαρώνων του Tournel. Αποτέλεσε ένα κρίσιμο σημείο διέλευσης, για το οποίο δόθηκαν σκληρές μάχες κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών Πολέμων. Η πόλη άλλαζε συχνά χέρια, περνώντας εναλλάξ υπό τον έλεγχο Προτεσταντών και Καθολικών, ενώ βρισκόταν σε πολύ κοντινή απόσταση από το Mont Lozère, το οποίο αποτελούσε το βορειότερο προπύργιο των Καμισάρδων (Camisards). Η αρχιτεκτονική των παλαιών κτιρίων του Villefort είναι άκρως αντιπροσωπευτική της τοπικής παράδοσης. Για παράδειγμα, τα σπίτια με τις διπλές τοξωτές στοές λειτουργούσαν άλλοτε ως πανδοχεία, εμπορικά καταστήματα ή εργαστήρια τεχνιτών: η μία στοά χρησίμευε για την αποθήκευση των εμπορευμάτων και η άλλη για την έκθεσή τους. Επιπλέον, τα περίτεχνα σκαλισμένα υπέρθυρα πάνω από τις εισόδους ορισμένων σπιτιών, όπως αυτά στην οδό Rue de l'Église ή στη Rue de la Bourgade, μαρτυρούν τα επαγγέλματα των παλαιών κατοίκων τους. Τέλος, αναγεννησιακά παράθυρα με πέτρινα σταυρωτά πλαίσια εξακολουθούν να κοσμούν πολλές από τις προσόψεις.
Στην καρδιά της Lozère, φωλιασμένο στις καταπράσινες πτυχές της περιοχής Pourcharesses, βρίσκεται το Κάστρο του Castanet (Château de Castanet), ένα πραγματικό αρχιτεκτονικό κόσμημα του 16ου αιώνα. Η ιστορία του είναι άρρηκτα συνυφασμένη με τη γαλλική ύπαιθρο, εκεί όπου οι αιωνόβιες καστανιές κυριαρχούν στο τοπίο και μοιάζουν να ψιθυρίζουν τα μυστικά του παρελθόντος. Σκαρφαλωμένο σε ένα βραχώδες ακρωτήριο, το κάστρο επιβλέπει τα περίχωρα του Villefort, ενός καντονιού που ιστορικά είχε ξεφύγει από την επιρροή του Gévaudan για να τεθεί υπό την προστασία της επισκοπής του Uzès. Οι άρχοντες του Castanet, με τα εδάφη τους να εκτείνονται μέχρι τη La Garde-Guérin, ορκίζονταν πίστη στον επίσκοπο της Mende, ο οποίος ήταν και ο ανώτατος άρχοντάς τους. Το όνομα Castanet προέρχεται από την οξιτανική λέξη για την καστανιά ("chataîgner"). Ιστορικά, αποτέλεσε σημαντικό ενδιάμεσο σταθμό για τους προσκυνητές του Massif Central που ακολουθούσαν το μονοπάτι Régordane με προορισμό το αβαείο του Saint-Gilles. Λειτούργησε επίσης ως κρίσιμος σύνδεσμος μεταξύ της Mende και του Villefort, μέσω της διαδρομής Soteirana, διασχίζοντας τις γραφικές κοιλάδες των ποταμών Lot και Altier.
Ο παραθερισμός στο Génolhac αποτελούσε μια ιδιαίτερα δημοφιλή δραστηριότητα για τους κατοίκους των αστικών κέντρων που αναζητούσαν την επαφή με τη φύση και τη γαλήνη. Η κωμόπολη, χτισμένη στην καρδιά των Cévennes, προσέφερε το ιδανικό σκηνικό για διακοπές, χάρη στα επιβλητικά ορεινά τοπία, τα ποτάμια και τα καταπράσινα δάση της. Οι παραθεριστές είχαν τη δυνατότητα να καταλύσουν σε ξενοδοχεία, πανδοχεία ή ενοικιαζόμενα δωμάτια, ενώ μπορούσαν επίσης να νοικιάσουν εξοχικές κατοικίες ή επαύλεις. Οι προσφερόμενες δραστηριότητες ήταν ποικίλες και περιλάμβαναν πεζοπορία, κολύμβηση, ψάρεμα, ιππασία και κανό. Η παραμονή στο Génolhac έδινε την ευκαιρία στους επισκέπτες να αναζωογονηθούν και να απολαύσουν το φυσικό περιβάλλον, αποτελώντας παράλληλα μια εξαιρετική αφορμή για να ανακαλύψουν τον πλούσιο πολιτισμό και τις παραδόσεις της περιοχής των Cévennes.